CoSTa's Family Page

Mnożymy się niczym kró­liki! Nie wiem jak Wy, ale my (a przy­naj­mniej mój brat) pra­cu­jemy na przy­szłość tego kraju i dbamy o to, by miał kto robić na nasze eme­ry­tury. Ten hero­iczny nasz wysi­łek jest doce­niany przez kochane nasze pań­stwo w postaci zamy­ka­nia kolej­nych przed­szkoli i szkół ale czniamy to, bo prze­cież Kiedyś Będzie Lepiej ™.

O przy­szłość naszą i tego kraju męż­nie zadba MARTYNKA! Świe­żutki naby­tek naszej familii.

Ani i Brzozie gra­tu­la­cje ogromne a sobie współ­czu­cia. Teraz każdy przy­jazd to pre­zent dla dzie­cia­ków pomno­żony przez trzy :)

Jak na Logitecha przy­stało — nie ma się do czego przy­cze­pić w kwe­stii jako­ści wyko­na­nia. Świet­nie jest po pro­stu. Głośniki swoje ważą i nie latają przy lada podmu­chu powie­trza. Jakość uży­tego pla­stiku — wysoka. Wszystko spa­so­wane jak trzeba i po pro­stu aż miło na to się patrzy. Poza tym gło­śniki są w uni­sek­so­wym kolo­rze bia­łym i przy­naj­mniej kurzu nie będzie na nich tak bar­dzo widać, jak na moni­to­rze, który zbiera kurz potwornie.

Czyli jest dosko­nale? No nie do końca :). Po wię­cej szcze­gó­łów odsy­łam do wpisu.

Święta… Niektórzy je lubią, inni twier­dzą, że nie, co uwa­żam za takie tam pito­le­nie — na pewno są nie­szczę­śliwi wycią­ga­jąc paczki spod drzewka, już to widzę :).

Doropha sia­dła i nakle­pała dla Was życze­nia. Ładne życze­nia. Sami sprawdźcie…

W dniach 25–26 listo­pada 2011 wziął i odbył się w Poznaniu aiki­dowy staż z sen­se­jem Wysockim. Tłukliśmy się pro­wa­dzeni punk­tem G, który w aikido mie­ści się gdzieś w oko­licy brzu­cha i napę­dza łama­nie rąk, nóg oraz rzuty uke na odle­głość. Było świet­nie acz kilka zdro­wych pie­prz­nięć o matę zali­czy­łem (hi Emil!) dzięki czemu poczu­łem, że żyję i że mam kręgi nawet TAM! :)

We wpi­sie film z kil­koma poka­zy­wa­nymi tech­ni­kami i nieco fotek. Warto rzu­cić okiem na to, jak mną się pomiata :)

Jakiś czas temu maru­dzi­łem na Facebooku czy innym Tweeterze, że cho­dzi za mną kupno nowego routera. Mój Linksys WRT54GL, któ­rego mam już od 2009 roku, powoli zaczy­nał dzia­łać róż­nie. Mimo kom­bi­no­wa­nia z softem i róż­nymi takimi, zda­rzały mu się słab­sze dni i mimo ogól­nej sta­bil­no­ści jakoś ostat­nio nie wzbu­dzał mojej rado­ści. Poza tym brzyd­kie to jak kupa choć trzeba dodać, że cał­kiem spraw­nie dzia­ła­jąca kupa. To zaprawdę bar­dzo fajna kon­struk­cja ale nie­stety leciwa i to się powo­lutku w cza­sach wszech­obec­nej „enki” zaczyna czuć. Zachciało mi się mieć coś now­szego, coś ofe­ru­ją­cego nieco wię­cej, niż tylko dzie­le­nie łącza.

Między poran­nym myciem zębów a wcią­ga­niem maj­tek na dupę, wzięła i wywią­zała się mię­dzy mną a Dorophą mała utarczka słowna zakoń­czona fochem żony i moimi krót­kimi prze­my­śle­niami O Naturze Technologicznej Wszechrzeczy, któ­rymi posta­na­wiam się oto podzie­lić. Tak k’potomności.

O co poszło? O dro­biazg pozor­nie nic nie zna­czący – ot o syn­chro­ni­za­cję iPoda. Rzekłem żonie, że to tro­chę dziwne w XXI wieku korzy­stać z tech­no­lo­gii i nie mieć poję­cia jak to wła­ści­wie działa, co może i jak to nakar­mić tre­ściami, na któ­rych nam zależy. Żona strze­liła wspo­mnia­nego focha a mnie wykluło kilka przemyśleń.

Obejrzałem w końcu jabł­kowe key­note o iPhone 4S. Obejrzałem, wzru­szy­łem ramio­nami a rano dowie­dzia­łem się odbęb­nia­jąc pra­sówkę, że wujek Steve Jobs umarł. Facet, który potra­fił milio­nom ludzi narzu­cić swoją optykę postrze­ga­nia tech­no­lo­gii i jej funk­cji, wię­cej już swo­ich wizji nie narzuci, wię­cej już w tym kociołku nie zamie­sza. I co teraz?