Siódme urodziny czarnulki!

No pro­szę, nie zauwa­ży­łem newsa a rzecz istotna bar­dzo! To nie­wia­ry­godne… PlayStation 2 koń­czy sie­dem lat życia (to wię­cej, niż ma da Majek!) i zamiast zmie­rzać wprost na kon­so­lowy cmen­tarz, radzi sobie cał­kiem nie­źle i dziś, na rynku trud­nym bo przej­mo­wa­nym przez nie­sa­mo­wite Wii i kon­ku­ru­jąc z o-kurczę-na-to-są-wszystkie-gry-świata Xboxem. PS2 wciąż się sprze­daje i to cał­kiem nie­źle, dekla­su­jąc zdaje się w Stanach swoją młod­szą siostrę.

Historia PlayStation 3 to kom­pletne prze­ci­wień­stwo histo­rii PlayStation 2. Z cze­goś, co mogło wziąć rynek sztur­mem opie­ra­jąc się choćby na popu­lar­no­ści poprzed­niczki zro­biono jakie­goś ultra­dro­giego mon­stera, na któ­rego i dziś zna­le­zie­nie dobrej gry to szu­ka­nie igły w stogu siana. Problem w tym, że nawet tego stogu zbyt­nio nie ma, o igłach zaś nawet nie ma co mówić. PlayStation 2 to zupeł­nie co innego…

Slim — model, który posia­dam — służy mi wier­nie już od jakie­goś czasu. Konsola nie zawio­dła mnie ani razu a po prze­pra­co­wa­niu cięż­kim swo­jej dawki gro­go­dzin, zaczęła szu­mieć, co stało się zauwa­żalne i potrafi prze­szka­zać. Albo oddam do naprawy, albo po pro­stu kupię nowy model, który ma się nie­ba­wem uka­zać, bo tań­sze to od cho­ler­nego iPoda, i to w naj­niż­szej jego wer­sji. Poza tym kon­sola rzą­dzi tak jako pod­stawka do gier, jak i player DVD. Małe, zgrabne opa­ko­wa­nie skrywa bebeszki, które dziś wywo­łują uśmiech poli­to­wa­nia. A jed­nak z tych bebesz­ków można wycią­gnąć coś tak wspa­nia­łego, jak God of War 2 chciażby (o Okami nie wspo­mi­na­jąc), co ludziom cho­ciaż nieco obe­zna­nym z pro­gra­mo­wa­niem (nie to, żebym był ale kilku zna­jo­mych kode­rów mam i ci pew­nie potwier­dzą tę moja kle­pa­ninę) musi dać sporo do myśle­nia. Takie są skutki pozna­nia przez dewe­lo­pe­rów plat­formy i jej moż­li­wo­ści. Coś, na co w świe­cie PC nie będzie nigdy czasu i co będzie nad­ra­biane tylko wzro­stem wyma­gań i potrzebą cią­głego roz­bu­do­wy­wa­nia kon­fi­gu­ra­cji. Przez sie­dem lat kilka teamów dewe­lo­per­skich nauczyło się jak sta­ruszkę opro­gra­mo­wać i jak wyci­snąć z niej wię­cej, niż pozwala tech­no­lo­gia. I to widać. Życzył­bym sobie, by roz­wój pod­ze­spo­łów PC na nieco dłuż­szy moment został wstrzy­many. Zdziwilibyście się, jak wiele można wyci­snąć z kart, na które teraz narzekacie.

Staruszka PlayStation 2 wabi też jed­nym z naj­le­piej pomy­śla­nych kon­tro­le­rów do gier­co­wa­nia. Fani Xboxa pew­nie zakrzykną, że here­zje pra­wię jako­weś i na sto­sie spa­lon być muszę. Być może. Jeśli już mam być spa­lony, to pro­sił­bym, by pochod­nią pod­kła­da­jącą ogień ste­ro­wał ktoś za pomocą padzika od PS2 wła­śnie. Bo mniej się przy tym zmę­czy, obsłuży pochod­nię bar­dziej pre­cy­zyj­nie, palce nie roz­jadą mu się w jakichś nie­na­tu­ral­nych pozach…

Nie byłoby Wii bez PS2. Moim skrom­nym to wła­śnie wysyp akce­so­riów dla PS2, róż­nych mat, pisto­le­tów, padów skrę­ca­nych (do ści­ga­łek ponoć jak zna­lazł), EyeToya i całego mnó­stwa reszty gadże­tów — bez tego wszyst­kiego kon­struk­to­rzy Wii mie­liby zada­nie o wiele cięż­sze. PS2 prze­tarła pewne szlaki, które dziś roz­kwi­tają i mają się zna­ko­mi­cie, o czym świad­czy sprze­daż Wii. Granie jako roz­rywka spo­łeczna? Oczywiście! To pro­ces, w któ­rym uczest­ni­czyć może cała rodzina, o czym prze­ko­nuję się za każ­dym razem odpa­la­jąc EyeToya czy wygłod­niale patrząc na jakieś japoń­skie wyna­lazki, które być może kie­dyś zagosz­czą pod naszym dachem (z da Majka robi się gra­jek zawołany :)).

PS2 miała pre­mierę w 2000 roku (u sko­śnych zdaje się w marcu, bodajże w listo­pa­dzie tra­fiło do naszego kręgu kul­tu­ro­wego) i od tego czasu zmie­niła na pewno obli­cze elek­tro­nicz­nej roz­rywki. Bardzo wiele zawdzię­czamy babci PlayStation 2 i mam nadzieję, że za kilka lat to samo będę mógł napi­sać o wnusi PlayStation 3. Póki co wnu­sia jest pazerna na kasę i jakaś taka pusta, choć poten­cjał ma ogromny a figurę zgrabną. Babcia nato­miast jest jak wino — im star­sza, tym lep­sza a każdy, kto myśli o kup­nie kon­soli nie pod­par­tym inwe­sty­cją w tele­wi­zor HD, powi­nien mocno zasta­no­wić się nad PS2 wła­śnie. Kupa dosko­na­łych gier, nie­które z nich do dziś atrak­cyjne także gra­ficz­nie, nie­za­wodna, tania, spraw­dzona i uznana… To było pięk­nych sie­dem lat bab­ciu PlayStation 2! Życzę kolej­nych co naj­mniej pięciu :).

A na koniec o minu­sach kon­soli: prócz tego, że się już posta­rzała, to wła­ści­wie nie ma żad­nych. Stosunek ceny do ofe­ro­wa­nych wra­żeń wręcz powala… A, okej — pece­cia­rze raczej nie pograją tu w spo­kojne tytuły pole­ga­jące na kli­ka­niu myszką po ekra­nie. Niemniej miło­śnicy Simsów (czyli na ten przy­kład ja :)) już jak naj­bar­dziej tak. A tak po praw­dzie — jeśli ktoś chce grać w gry pie­cowe, nie­chaj kupuje pieca. Cała reszta może spo­koj­nie inwe­sto­wać czas i pie­nią­dze w małą, czarną skrzy­neczkę pełną słod­ko­ści za nie­wiel­kie pieniądze.