Dawno już nie opisywałem żadnej płyty a i tym razem nawet nie będę udawał, że coś opisuję. Wpis powstał pod wpływem chwili i uroku jednego kawałka z płyty, która jako całość warta jest uwagi. Mowa o płycie Indigo Girls — Rites of Passage, która wzięła i mnie zauroczyła bez reszty.
Słucham przeróżnej muzyki — od metalu przez elektronikę w różnych jej postaciach aż po folk w sensie najgłębiej pojętego folkloru a nie Trybuniów. Tak jak w życiu, tak i w muzyce wielce urokliwe mogą być mieszanki i tak jak w życiu mieszanki muszą mieć odpowiednie proporcje, by były smaczne i gwarantowały pełną gamę doznań. Wśród muzycznych mieszanek najchętniej sięgam po folk-rock — połączenie folkowych brzmień z solidną przyprawą w rockowym stylu. Nie rozpisując się zanadto — Rites of Passage to wręcz idealna mieszanka, którą słucha się raz i odchodzi bez głębszej refleksji. Później słucha się jej raz drugi i robi niektórym nagraniom repeat bo brzmią cholernie dobrze. Przy piątym przesłuchaniu płyty chce się krzyczeć, że tak nieuważnie słuchało się tego cacka za razem pierwszym. Serio, ten krążek to cacko o ile ceni się w muzyce coś takiego jak melodia, głos, barwa, brzmienie, żywe instrumenty. Bezpretensjonalna, prosta, ożywcza płyta, której nie wiem jakim cudem do tej pory nie słyszałem. Jest tu całe spektrum amerykańskich brzmień — od country przez blues po rock. To typowy, amerykański krążek z typową amerykańską mieszanką ichniego folku z rockiem. To na pewno nie jest materiał na niesamowite uniesienia i pierwsze listy przebojów.
To po prostu bezpretensjonalna płyta z ładnymi piosenkami, melodiami i fajowym brzmieniem. Tylko tyle. Dla kogoś karmionego radiową czy telewizyjną tandetą — wiatr świeżości, huragan ożywczości, cacko po prostu. Polecam jak diabli bo te dwie babki zrobiły kawał dobrej, folkowo-rockowej roboty. Bóg im zapłać.
A w ramach bonusu i przekonania do krążka polecam posłuchanie ichniego covera Romeo and Juliet. Piosenka piękna a cover podoba mi się bardziej niż oryginał. Sami zresztą oceńcie.
Indigo Girls — Romeo and Juliet (mp3, 5.5 mb)
Ocena w skali 1–10: 7
A w ramach bonusu i przekonania do krążka polecam posłuchanie ichniego covera Romeo and Juliet. Piosenka piękna a cover podoba mi się bardziej niż oryginał. Sami zresztą oceńcie.
Chyba żartujesz.
Żeby powiedzieć że cover jest dobry należy przeprowadzić taką analizę:
reszta = oryginał - cover
if reszta >= oryginał:
print "Dobry cover"
Em, szczerze, o wiele bardziej wolę wersję oryginalną. To jednak nie moje klimaty. Głos niezły, ale w „paru” momentach to jednak trochę za bardzo w klasyczne darcie mordy przechodzi. Z ekspresją fajnie, ale ale… Idealne wykonanie byłoby, gdyby Knopfler dostał odrobinę więcej tego entuzjazmu.
pzientar
Coś mi w tej analizie nie gra cholera. Gdzieś tu coś z logiką się nie dogadało :)
dinven
O widzisz jaki doskonały przykład potwierdzający obrazujący hasełko „gusta są różne”. Knopfler strasznie mnie potrafi wkurzyć swoją manierą śpiewania i o ile Dire Straits lubię, o tyle zawsze jestem ciekaw coverów ich kawałków. Potrafią w moich oczach sporo zyskać za brak Knopflera właśnie. Anyway, nie każdemu musi się spodobać. I dobrze, różnorodność to podstawa :)
Kostas ! Próba wpisania się na nowym szablonie. Sprawdzam