iPhone 3G po kilku miesiącach używania

Mam już ten tele­fon od jakie­goś czasu i tak się zbie­ra­łem, by napi­sać małe uzu­peł­nie­nie mojej opi­nii o nim, którą przed­sta­wi­łem we wpi­sie iPhone 3G — opi­nia w czerwcu. Zasadniczo wiele się od tego czasu nie zmie­niło ale w szcze­gó­łach ta słu­chawka zaczyna wyglą­dać coraz lepiej a im dłu­żej jej uży­wam, tym mniej znaj­duję powo­dów by chcieć prze­sia­dać się na inną.

Owszem, iPhone to wciąż tech­no­lo­giczny dino­zaur pozba­wiony połowy opcji tele­fo­nów za kil­ka­dzie­siąt zło­tych z pla­nem tary­fo­wym. Owszem, iPhone nie ma mnó­stwa ficze­rów a iry­tu­jące pomy­sły Apple (jak choćby brak moż­li­wo­ści syn­chro­ni­za­cji kon­tak­tów i kalen­da­rzy z kom­pu­te­rem via Bluetooth czy Wi-Fi) w więk­szo­ści pozo­stały nie­zmie­nione i nadal wku­rzają jak mało co. Apple kon­se­kwent­nie brnie w swoją ścieżkę roz­woju urzą­dze­nia maso­wego, któ­rego obsługa bez jego narzę­dzi (iTu­nes) jest nie­moż­liwa a bez dodat­ko­wych usług (MobileMe oczy­wi­ście płatne i to słono) — upier­dliwa. To wszystko prawda i nadal ma miej­sce, co ludziom cenią­cym sobie swo­bodę w poczy­na­niach ze swoim tele­fo­nem prze­szka­dza nad wyraz i dają sobie z tą zabawką spo­kój (hi Ender!). I słusz­nie bo po co się męczyć z urzą­dze­niem, które nie speł­nia pod­sta­wo­wych stan­dar­dów i wymo­gów w kwe­stii użytkowania?

Po tych kilku mie­sią­cach widzę jed­nak, że iPhone prócz bycia mod­nym gadże­tem ma też jedną, nie­sa­mo­witą, nie­praw­do­po­dobną prze­wagę nad innymi urzą­dze­niami — mul­ti­me­dia. A wła­ści­wie ich obsługa via przez wielu znie­na­wi­dzone iTu­nes. Można tego pro­gramu nie lubić, można jęczeć, że nie jest WinAmpem czy czym tam innym, że zamiast zosta­wiać pliki na miej­scu przy doda­wa­niu do biblio­teki prze­nosi je i two­rzy wła­sną struk­turę kata­lo­gów (jeden pta­szek do odha­cze­nia w usta­wie­niach pro­gramu) ale jed­nego odmó­wić mu nie można — zadba o te mul­ti­me­dia jak trzeba a po pod­łą­cze­niu iPoda czy iPhone co dzień zaser­wuje dawkę tego, co w drogę do pracy/szkoły/gdziekolwiek zabrać się chce.

Złapałem się ostat­nio na tym, że już nie bawię się play­li­stami, orga­ni­zo­wa­niem tego, co ma się w tele­fo­nie poja­wić do odsłu­cha­nia i obej­rze­nia. Tandem iTu­nes i iPhone dba o dostawę muzyki przez nową funk­cję iT — Genius Mixes. Po roku (chyba już nawet ponad) zbie­ra­nia danych przez iTu­nes Music Store o moich gustach i guści­kach oraz o gustach i guści­kach innych, kon­stru­owane przez iTMS miksy są zaska­ku­jąco dobre, tra­fiają w moje gusta pra­wie dosko­nale a że biblio­tekę mam sporą i jest w czym wybie­rać, na mono­to­nię nie mam co narze­kać. Ot choćby dziś rano — roc­kowy miks został tak przy­go­to­wany, że mia­łem spory pro­blem z ode­ssa­niem się od muzyki by wcią­gnąć tych kilka pod­ca­stów, które zazwy­czaj w dro­dze do pracy wciągam.

Podcasty — to kolejna dobrze zro­biona sprawa w tym tan­de­mie. Właściwie już nie wyłą­czam iTu­nes, które o aktu­al­ność pod­ca­stów dba samo ścią­ga­jąc nowe ich odcinki a po pod­łą­cze­niu tele­fonu sprzą­ta­jąc go z obej­rza­nych i te nowe wrzu­ca­jąc gdzie trzeba. Jako że kom­pu­ter stoi teraz pod­pięty pod tele­wi­zor, bar­dzo rzadko w ogóle na desk­top zaglą­dam i taka auto­ma­ty­za­cja bar­dzo mi odpowiada.

Kolejna dobrze zro­biona sprawa to umiesz­cza­nie nie­obej­rza­nych jesz­cze odcin­ków seriali na tele­fo­nie. O to dba iTu­nes, które można tak skon­fi­gu­ro­wać, by zawsze mieć ten bez­pieczny i obfity na wypa­dek kor­ków zapas. Swego czasu bawi­łem się we wrzu­ca­nie kolej­nych nie­obej­rza­nych odcin­ków DragonBalla na tele­fon ręcz­nie. Byłem głupi. O to zadba pro­gram. I to bar­dzo dobrze działa.

Filmy, muzyka, pod­ca­sty — ten tele­fon został stwo­rzony do mul­ti­me­diów po pro­stu. Niestety kosz­tem funk­cji, jakie powi­nien mieć każdy sza­nu­jący się tele­fon zwany „smartfonem”.

iPhone obsłu­guje się łatwo, szybko i przy­jem­nie. Bawiłem się nieco tele­fo­nem Zena (hi!) z Androidem na pokła­dzie (czy jakąś jego zhac­ko­waną odmianą). Fajnie to wygląda, opcji i moż­li­wo­ści kupa ale dzia­łało to nieco zbyt sta­tycz­nie, zbyt „muliło”. Zen mówił, że to wina naod­pa­la­nych pro­ce­sów i pew­nie tak wła­śnie było ale kur­czę, o ile mi mul­ti­ta­skingu w iPhone bra­kuje bar­dzo, o tyle bar­dzo bym pro­sił Apple, żeby zadbało o to, by doświad­cze­nie wie­lo­za­da­nio­wo­ści (bo w końcu to wsa­dzą, nie ma innej opcji) nale­żało do tych przy­jem­nych i płyn­nych. Zakładam, że tele­fony z Androidem na pokła­dzie czy też Palm takie wła­śnie doświad­cze­nia ofe­rują a przy­kład Zena był mało mia­ro­dajny, bo ten koleś jak nie ma odpa­lo­nych jed­no­cze­śnie sze­ściu demo­nów i ośmiu sesji tel­neta po SSH jest po pro­stu chory ;). Jeśli jed­nak jest ina­czej — nie dzi­wię się, że jap­cok jak na razie z wie­lo­za­da­nio­wo­ścią dla use­rów czeka na odpo­wied­nie dopra­co­wa­nie (lub wzmoc­nie­nie samego telefonu).

Generalnie o inter­fej­sie iPhone mogę powie­dzieć tylko dobre rze­czy i z każdą aktu­ali­za­cją softu prze­ko­nuje się, co może zdzia­łać opty­ma­li­za­cja. Telefon śmiga coraz żwa­wiej, zawia­dy­wa­nie pamię­cią odbywa się coraz spraw­niej i już nawet nie pamię­tam, kiedy ostatni raz byłem zmu­szony wyłą­czyć tele­fon by nieco wyczy­ścić pamięć dla inten­syw­nie z niej korzy­sta­ją­cych gier. To zda­rzało się cza­sem dosyć czę­sto ale po aktu­ali­za­cjach do softu 3.x po pro­stu prze­stało. Widać, że chło­paki pra­cują nad sys­te­mem i to cie­szy. Oby tak dalej.

A pro­pos gier. Tych poka­zuje się dużo ale 99% z nich to crap nie warty wyda­nia pie­nię­dzy. Sorry pano­wie pro­gra­mi­ści two­rzący kolejne klony kulek — nie o to cho­dzi i nie na tym zaro­bi­cie. Dobrych, głę­bo­kich tytu­łów na iPhone jest nie­stety mało i jako plat­forma dla hard­co­ro­wego gra­cza ten tele­fon nie ist­nieje (przy­naj­mniej na razie). Jeśli lubisz pograć w peł­no­wy­mia­rowe gry — kup sobie PSP czy Nintendo. iPhone tako­wych ma nie­stety bar­dzo, bar­dzo malutko. Za to jest iPhone rajem dla casu­alow­ców i miło­śni­ków pro­duk­cji nie­za­leż­nych choć warunki panu­jące na app­sto­ro­wym ryku są bar­dzo trudne a cią­gła walka o klienta przez obniżki cen pew­nie mocno ten rynek prze­trzebi. Po pro­stu trudno tu zaro­bić i dewe­lo­pe­rzy uciekną do kon­ku­ren­cji, która nie śpi i swoje sklepy z apli­ka­cjami tworzy.

A więc to tele­fon do roz­rywki, nie zaś do pracy. Owszem, hasło „There is App for that” nie­źle oddaje bogac­two oferty AppStore, nie­mniej to nie apli­ka­cje a błędy leżące w zało­że­niach pro­jek­to­wych nie pozwa­lają mi na mówie­nie o tym gadże­cie per „smart­phone”. Samo „phone” jed­nak wystar­czy. Muszę dodać, że to „phone” działa naprawdę nie­źle, płyn­nie i w spo­sób zasad­ni­czo bez­stre­sowy. O ile oczy­wi­ście czło­wiek zechce się w ten applowy eko­sys­tem zaprząc. Dla wszyst­kich innych o wiele lep­szym roz­wią­za­niem okaże się jakaś wypa­siona Nokia (Opi strasz­nie mnie swo­imi mokrymi snami o smart­fo­nach Nokii pod­kręca :)) czy inny smart. Po pro­stu każdy inny sys­tem prócz Mobile OSX pozwala na wiele, wiele więcej.

Z per­spek­tywy kilku mie­sięcy współ­pracy z tele­fo­nem muszę przy­znać, że doga­du­jemy się dosko­nale. To ide­alny gadżet dla mnie i spra­wia mi mnó­stwo frajdy. Jest pro­sty w obsłu­dze, śmiga szybko, bate­rie po ostat­nich aktu­ali­za­cjach nie chcą mi się wyczer­pać i na nie już nie narze­kam, ma kupę apli­ka­cji do zain­sta­lo­wa­nia i spory fun-factor. Ma też tę fajną cechę, którą lubię w urzą­dze­niach Apple — „keeps things sim­ple” jak mawiają za naszymi granicami.

A więc to tylko gadżet? Owszem ale z dużą mocą pod maską i ofe­ru­jący sporo frajdy.