Dzionek z Voytassami

Wyciągnęli nas na kawkę do pobli­skiej Motylarni, napstry­kali nam zdjęć (dzięki Aga!), pobru­dzili nam na tara­sie, ura­czyli przy­po­wie­ściami z fizyką w tle i jaki­miś kopro­fil­skimi sko­ja­rze­niami kibla z teo­rią nie­ozna­czo­no­ści, co pozwo­liło wycią­gnąć Stałą Voytassa z kiblo­wej muszli (dzięki Voytass za tę chwilę geniu­szu! — spe­cy­ficz­nego ale zawsze) po czym sobie poszli.

Wiem, nie brzmi to jak miło spę­dzona sobota ale co mam powie­dzieć — tak wła­śnie było. Pitolenie z Voytassem o gier­kach nie­odmien­nie mnie relak­suje. Dorotę relak­suje prze­by­wa­nie w towa­rzy­stwie Agi. Jak oni to robią, że nas tak relak­sują? Co nam dosy­pują do kawy i co dorzu­cają do papie­ro­sów? Kiedyś zła­mię Voytassowi rękę i wycią­gnę z niego zezna­nia ale to może po tym, jak prze­leci mnie kilka jesz­cze razy :)