Obóz Aikido aka pocę się

No i jestem na tym obo­zie dla popa­prań­ców, któ­rzy zamiast raczyć się zim­nym piwem w te gorące dni, wolą sie­dzieć w dusz­nej sali i wyle­wać litry potu.

Do Bornego Sulinowa zaje­cha­łem wczo­raj koło połu­dnia by na dzień dobry dowie­dzieć się, że po połu­dniu czeka mnie pierw­szy tre­ning. Zdążyło się w mię­dzy­cza­sie nazjeż­dżać ludzi od cho­lery i sala, która z zewnątrz wyda­wała mi się cał­kiem spora wzięła i zro­biła się nagle mocno cia­snawa. Ludzi jest dużo i pra­wie wszy­scy z kolo­ro­wymi paskami. Tych nie­opie­rzo­nych dzię­cio­łów z bia­łymi paskami aka mane­ki­nów do bicia jest maławo i czuję się przez to śred­nio pew­nie. Jednak jakiś sza­cun dla umie­jęt­no­ści star­szy­zny mieć trzeba a widząc, co sen­seje wypra­wiają, można wpaść w kom­pleksy solidne. Lata pracy przede mną, by tak się po macie poru­szać i tak oszczęd­nie gospo­da­ro­wać ener­gią. No nic, te latka trzeba odbęb­nić a dalej pew­nie będzie lepiej.

Dzień wyzna­czają mi tu godziny tre­nin­gów. Ranek, połu­dnie, popo­łu­dnie i zaję­cia wie­czorne. Jest co robić a ja mam nadzieję, że jakoś kon­dy­cyj­nie to zniosę i dojadę do domu w jed­nym kawałku. Brzmi to może nieco strasz­nie ale tak źle nie jest — tech­niki jak na razie są jakoś wyko­nalne a i czas trwa­nia tre­nin­gów nie dobija. Mamy fajne zaję­cia robione czę­sto i gęsto. Się mnie to podoba jak cho­lera! Jest jed­nak jeden pro­blem — po każ­dym tre­ningu majty są do pra­nia a że lecą trzy-cztery pary dzien­nie, wizja znie­na­wi­dzo­nego przeze mnie pra­nia zbliża się wiel­kimi krokami.

Anyway, jest tu jak na razie fajowo. Jeziorko pod bokiem, żarełko zno­śne, ludzie fajni… Czas nieco fotek popstry­kać i pode­słać do wglądu bo jed­nak ponad setka ćwi­czą­cych na macie jed­no­cze­śnie osób robi nie­złe wra­że­nie. No i samo Borne Sukinowo jest cał­kiem sym­pa­tycz­nym miasteczkiem.