A wybraliśmy się z Gutkiem na mały spacerek w okolicach poznańskiej Rusałki (to takie bajoro w mieście — ładniutkie). Gutek łaził, łaził aż w końcu doszedł. Do tamtejszego placu zabaw, gdzie napotkał… KARUZELĘ! I to tyle w temacie, reszta spaceru była totalnie zakręcona :)

Poniżej dziarski filmik z kręcenia wraz z adekwatną ścieżką dźwiękową. Darowałem Wam pełen ponadtrzyminutowy materiał, bo Drophę zemdliło nieco już od samego oglądania więc skróciłem drania do niezbędnego minimum. Nie wiem jak ten chłopak to znosi ale nawet solidne obracanie nie robi na nim żadnego wrażenia…

No i kilka fotek do tego. Doropha pożyczyła koleżance nasz domowy aparat i tak już jest sobie pożyczony koło miesiąca. W związku ze związkiem została mi tylko komórka i niestety wygląda to wszystko, jak wygląda. Siłą ten aparat odbiorę bo ani filmiku sensownego skręcić nie idzie, ani fotki porządnej strzelić nie ma jak…

Mieliśmy jechać do Nowego ZOO ale po zobaczeniu kolejek pod kasami, wylądowaliśmy na spacerze nad Maltą. Ładny dzionek, przyjemny spacerek no i świętowaliśmy Święto Pracy w jedyny sensowny sposób: nie wykonując jej :). Inni chodzą w pochodach i niosą sztandary — to nie dla Gutka i ekipy. My nosimy ciemne okulary i duży potencjał. Więcej już nam się nie chce.

Poniżej kilka fotek z dzisiejszego wypadu. Może poprawią nieco humor mojej ciotce Eleni, która biedna w szpitalu zaległa ze złamaną nogą i czekając na śruby. Cioteczko, nic Ci nie wypominając — damy w Twoim wieku to lepiej klimatyzowaną limuzyną niech się poruszają a nie skuterami po Atenach się rozbijają :)

Nie ma to jak wyjście na spacerek w pierwszy prawdziwie wiosenny weekend. Wyszliśmy co prawda na przedstawienie dla dzieci ale biletów zabrakło i tym sposobem zaliczyliśmy z Gutkiem obejście naszych poznańskich włości :)

Ciepło, miło, przyjemnie… Szkoda, że na przedstawienie się nie dostaliśmy ale Poznań bez brudnej brei śniegowej i rozgrzany słoneczkiem zyskuje bardzo. I w sumie już widać, że do Euro wszystkiego nie odpisują jak trzeba ale miasto wizualnie zyskuje. Robi się po prostu coraz ładniej. Szkoda, że potrzeba do tego wydarzeń typu Euro i szkoda, że po Euro pewnie wróci wszystko do normy ale przynajmniej przez jakiś czas będziemy mieszkali w całkiem sympatycznym miejscu.

W dniach 25–26 listopada 2011 wziął i odbył się w Poznaniu aikidowy staż z sensejem Wysockim. Tłukliśmy się prowadzeni punktem G, który w aikido mieści się gdzieś w okolicy brzucha i napędza łamanie rąk, nóg oraz rzuty uke na odległość. Było świetnie acz kilka zdrowych pieprznięć o matę zaliczyłem (hi Emil!) dzięki czemu poczułem, że żyję i że mam kręgi nawet TAM! :)

Poniżej dowód na to, że byłem i mnie lali (a także że ja sam nieco rękoma machałem). Wiem, że filmik nieskładny ale na szybkiego robiłem no i nie zajmowałem się kręceniem a byciem rzucanym na wszelkie sposoby. W sumie trzeba było ustawić aparat w jakimś strategicznym punkcie, wcisnąć REC i zostawić by się nagrywało. Może następnym razem…

Wszystkim współbitym serdeczne dzięki i do następnego spotkania na macie!

No i kilka fotek na dokładkę…

Drugiego dnia wypadu do Jeleniej Góry (tego z zeszłego tygodnia, z którego cała moja rodzina prócz mnie przyjechała zasmarkana a Doropha dorobiła się zapalenia oskrzeli) nieoceniona babcia wsadziła nas w samochód i wywiozła w diabły do czegoś, co zwie się Park miniatur zabytków Dolnego Śląska. Jak by to powiedzieć… Zajebiste miejsce i TRZEBA tam pojechać!

Poniżej sporo fotek z Parku. Nie oddają nawet części tego wrażenia „wow”, które dopada zaraz po przejściu wejścia. No i mają wyczesanego slusha — lód o smaku jagodowym. Pycha a w gorący dzień po prostu ożywcze jak diabli.

Wpadliśmy dziś na targ staroci w Jeleniej Górze by nieco poszperać w pierdołach. Rodzina niestety nie czuła klimatu i nie wydawała pieniędzy. Za to z Gutkiem zaszaleliśmy i wydaliśmy pięć złociszy na dwa samochodziki i yo-yo! To był bines stulecia a ja sobie w brodę pluję, że od rana nie stanąłem na placu i tych wszystkich zalegających piwnicę kaset nie sprzedałem :)

Wielbię takie imprezy. Jarmarki czy inne targi rządzą!

Dopadliśmy wczoraj z Majką niejakiego Gutka w sytuacji dosyć intymnej. Owóż wspomniany osobnik został niczym cielę zagoniony do łazienki i tam przez jego mamę — znaną w półświatku pod pseudonimem Doropha — wykąpany. Niżej podpisany udokumentował zdarzenie zdjęciowo i filmowo. Film — ze względu na nieprzyzwoite sceny obnażania się i czasem drastyczne wręcz ujęcia — nie zostanie opublikowany. Ale fotki i owszem. Tak więc rodzinko, przed wami Gucio w kąpieli. Pikantne fotki przesyłam na życzenie :)

Ruszyliśmy dziś do poznańskiego ZOO. Plan był prosty: pokazać Gutkowi jakieś ultradzikie stworzenia, zmęczyć lekko drania, przekimać go na świeżym powietrzu a przede wszystkim pogonić z domu, bo już nam tu powoli demoluje wszystko w ramach radosnego poznawania najbliższego otoczenia.

Plan się powiódł w pełni. Widzieliśmy słoniarnię, która zrobiła na nas spore wrażenie — to kawał inwestycji, w dodatku bardzo fajnie zrealizowanej. Widzieliśmy żyrafy i strusie, widzieliśmy foki i jakieś nocne stwory w pawilonie nocnym, widzieliśmy robale i inne takie ale największe wrażenie zrobiły na nas tygrysy. W końcu widzieliśmy je w pełnej glorii i w dodatku jak na zamówienie podlazły pod samą szybę oddzielającą widzów od kotków. Ależ to potężne zwierzęta! Gutek zaniemówił gdy się tygrys do samej prawie szyby przysunął ale nie stracił zimnego ducha i rzucił po swojemu „Kotek! Kici, kici!”. Ładny mi kotek…

Ogólnie miły wypad i pewnie powtórzymy pod koniec wakacji z opcją śmigania kolejką. Gutek się napalił a Majka obejrzenia słoni i tygrysa jest już teraz podjarana.

No i ruszyliśmy na szkolny festyn rodzinny. Majka przebrana za nieco nieśredniowieczną damę dworu ale co tam, ważne, że szpada była i można się było naparzać. A bo festyn miał jako temat przewodni średniowieczne rycerstwo, zamki, królów i co tam jeszcze. Ogólnie — fajna imprezka, na której poszło sporo żarcia (Doropha strzeliła ciasto marchewkowe do wspólnej puli), nieco picia a dzieciaki miały co robić. Z atrakcji obecne były: nasza policja, jacyś średnio mrawi rycerze, którzy mocno powinni popracować nad swoimi układami naparzankowymi, poza tym były zawody sportowe, przedstawienia, licytacja…

Foteczki z kilku naszych ostatnich (i nieco odleglejszych) spacerków. W rolach głównych Gucio ze względów oczywistych. Otóż jesteśmy wyganiani z domu na spacery i nie mając kogo fotografować, trafia ciągle na syna. Nie to, żeby mu się nie podobało ale zaczyna z naszej galerii wiać nudą :). Tak czy inaczej, Gucia w rodzinie ponoć nigdy dosyć więc dostarczam świeżą porcję młodego. I trochę Majki. I nieco Dorophy. Dla mnie oczywiście miejsca zabrakło — za szeroki jestem.

Nie ma to jak wypuścić dzieciaki na łono nauki. Skoczyliśmy na pobliski uniwerek by nieco się odchamić ale skończyliśmy jak zwykle — tarzając się w trawie i czyniąc trzodę w geologicznej ekspozycji. No cóż, pęd do wiedzy czasem ma straszne następstwa :)

Nie ma to jak odebrać da Majka ze szkoły i trochę się wspólnie przejść. Szczególnie gdy dopada nas wiosenne słoneczko :)

Dziś kilka fotek naszego asa z krótkiego ale obfitującego w efekty poznawcze wypadu Gutka na taras. Gucio poznał smak swojego pierwszego kamienia i swojej pierwszej garści ziemi z doniczki. Zapoznał się też nieco bliżej z tarasową wywrotką i tak sobie myślę, że to będzie znajomość na najbliższe lata. Poza tym Gustavo zapoznał się z ideą smarowania kredą po większych powierzchniach płaskich i — co najistotniejsze — po sobie samym. Bez dwóch zdań: spodobało się gówniarzowi :)

Gutka złapała jakaś trzydniówka lub coś w ten deseń — gorączki go łapią, coś w kiszkach nie gra jak trzeba i ogólnie młody zafundował nam niezapomniany i męczący długi weekend. Dziś z racji powolnego dochodzenia do siebie, Gutas dostał przepustkę i możliwość wyskoczenia na krótki spacer. Wzięliśmy więc Majkę pod pachę w ramach zawadzającego balastu dociążającego ale przez to wyrabiającego charakter i mięśnie no i ruszyliśmy w miejską przestrzeń.

Tak se idąc napatoczyliśmy się na zwyczajową ścianę ze zwyczajowym zestawem graffiti ale zdaje się, że ostatnio jakaś zmiana wrzutek była bo pojawiły się perełki hiphopowej i grafitowej myśli. Cóż za głębia, cóż za intelektualny wysiłek zza nich na nas spojrzały… Aż strach się bać tej potęgi intelektu, która objawia się w podobnych produkcjach naszej młodzieży. Z drugiej strony — niebrzydkie cholera graficiarze robią te wrzutki. To się naprawdę nieźle ogląda ale proszę, panowie graficiarze, ograniczcie się do smarowania po ścianach bo przekaz werbalny to macie skromny i nie najlepiej o was świadczący :).

Gucio, w tle Daria, bokiem fragment Endera

Oj Gutek lubi place zabaw. Lubi huśtawy. Lubi zjeżdżalnie. Dziś pogoda była cudowna po prostu. Kto nie polazł na dwór, niech żałuje. Taki Poznań i taką jesień lubimy z Gutkiem bardzo. Choć w sumie nie możemy już się doczekać solidnego śmigania na sankach ale to zapewni nam dopiero wypad w góry :).

Jutro też gdzieś poleziemy. Może czas z Gutkiem zwiedzić nieco centrum miasta?

Wyciągnęli nas na kawkę do pobliskiej Motylarni, napstrykali nam zdjęć (dzięki Aga!), pobrudzili nam na tarasie, uraczyli przypowieściami z fizyką w tle i jakimiś koprofilskimi skojarzeniami kibla z teorią nieoznaczoności, co pozwoliło wyciągnąć Stałą Voytassa z kiblowej muszli (dzięki Voytass za tę chwilę geniuszu! — specyficznego ale zawsze) po czym sobie poszli.

Wiem, nie brzmi to jak miło spędzona sobota ale co mam powiedzieć — tak właśnie było. Pitolenie z Voytassem o gierkach nieodmiennie mnie relaksuje. Dorotę relaksuje przebywanie w towarzystwie Agi. Jak oni to robią, że nas tak relaksują? Co nam dosypują do kawy i co dorzucają do papierosów? Kiedyś złamię Voytassowi rękę i wyciągnę z niego zeznania ale to może po tym, jak przeleci mnie kilka jeszcze razy :)

Korzystając z tego, że dopadłem się do telewizora na nieco dłużej (monitorze, przybądź do mnie w tym miesiącu bo mnie szlag trafi!), siadłem i nieco porządków w fotkach porobiłem. No i w oko wpadł mnie Gucio w kąpieli, którego coś bardzo rozbawiło. Nie mam pojęcia co to było ale krwiożercza zielona żaba rządzi! :)

Dziś miała miejsce w naszej conieco zalatanej ostatnio rodzinie kolejna ważna uroczystość. Otóż nasza córelka, zwana potocznie da Majkiem, wzięła i poszła po raz pierwszy do szkoły. Co prawda do zerówki ale jest to zerówka, która mieści się w szkole. W wyniku reformatorskich pomysłów naszej władzy da Majek i kupa jego przedszkolnych znajomków musiała stawić się dziś w szkołach, by odbębnić pierwszowrześniową imprezę. Niestety nie mogłem na imprezie być więc niezbyt mam o czym pisać poza suchą relacją Dorophy. A Doropha gada (ciągle, moja żona się z wiekiem nie zmienia :)), że przejęcie imprezą było ogromne!

Majka poszła do szkoły cała stremowana a na widok tych stad dzieciaków, które na imprezie się stawiły, buźka jej się ponoć wygięła w podkówkę i stres znalazł ujście w szlochu. Nie była ponoć w tym osamotniona — szloch wydobywał się z dziecięcych gardeł ponoć często ale też dochodziło do zasłabnięć i bóg raczy wiedzieć jakich jeszcze scen. Ogólnie — masakra! Jak się okazuje, taka uroczystość to dla dzieciaków potężny stresior…

Majusia będzie biegała do Szkoły Podstawowej nr 60 im. Wojciecha Bogusławskiego, która mieści się przy ulicy Naramowickiej w Poznaniu, jakieś 300 metrów od naszego mieszkanka. Jednym słowem — będzie się spóźniała, to pewne :). Szkołą rządzi bardzo zaangażowana pani dyrektor, która ot choćby trzaska stronę szkoły i wygląda na to (bardzo wygląda), że robi to własnoręcznie. Poza tym pani dyrektor ma hopla na punkcie bezpieczeństwa i wychowania dzieci w bogobojnej i nabożnej czci do najwyższego i sług jego (proboszcz był oczywiście obecny, dziwię się, że jakiegoś biskupa nie ściągnęła). OK, nie mam z tym problemów tak długo, jak długo religia nie będzie mi się w proces wychowawczy wpieprzała. Doropha mówiła, że na imprezie obecne były jakieś panie policjantki z gatunku tych, które uważa się za przyjazne dzieciom — młode, warkoczyki, fajne nóżki, ciasteczka jak się patrzy. Oj będę na te wywiadówki chodził! Przyrzekam! :)

Poniżej dwie foteczki Majusi, która także dziś zaliczyła sklepy z hardware szkolnym i nabyła drogą kupna wyprawkę, co się zowie. Dzieciak wygląda na przejętego ale też ma już na starcie w szkole sporo znajomych z podwórka i przedszkola. I bardzo dobrze, nie ma nic gorszego niż dzieckiem będąc do obcej bandy trafić.

Pojechaliśmy sobie dziś rano z Dorophą i da Majkiem na badania do Certusa. Zbliża nam się termin, Dorcię trza sprawdzić było na różne okoliczności i występowanie pasożytów (wyszła jakaś cała czerwona kartka z probierza — zdaje się, że cała moja żona to jeden wielki pasożyt :)). Czekając na odebranie wyników wzięliśmy i pojechaliśmy popatrzeć jak posuwają się prace na naszym stadionie, na którym już niebawem ma zawitać europejski futbol i przytargać tysiące europejskich kiboli.

Budowa pełną gębą, nie?

Kibole będą mieli problem z dojechaniem. O ile ktoś czegoś z ulicami nie zrobi, dostanie się w pobliże stadionu czymkolwiek bardziej zmechanizowanym niż własne nogi będzie po prostu niewykonalne. Dojazdówki są beznadziejnie wąskie a jak już się nawet dojedzie, to miejsc parkingowych jest mniej niż w średniej wielkości domu handlowym. To będzie komunikacyjny koszmar i żadne tramwaje tego nie rozwiążą bo nie ma takiej siły, by naprany wstępnie Belg czy inny Francuz cokolwiek z naszego systemu komunikacyjnego skumał. Po prostu dojazd nie został jeszcze nawet pomyślany, o wykonaniu nawet nie wspominam. Za to — jak widać na fotce — stadion się nam rozbudowuje. Szkoda, że nie będzie jak do niego dojechać.

Budowa idzie pełną parą i obiekt pewnie będzie cudny. Problem w tym, że jak znam polskie realia, zaraz zostanie skutecznie zasłonięty przez wielkoformatówki. Bo tak się jakoś przyjęło, że duże budowle robią w tym kraju za duże powierzchnie do powieszenia billboardu. Po co w ogóle tu się projektuje coś, co ma jakoś wyglądać, skoro zaraz się to zasłania piwem i podpaskami?

Jest miejsce na wszystko, głównie reklamy.

Ja wiem, że do mistrzostw nieco jeszcze czasu zostało ale mam dziwne wrażenie, że starczy go akurat na niezbędne minimum, czyli stadion z murawą ale na niewiele więcej. Wspominałem już o parkingach a właściwie ich braku. Nie zabraknie ich na pewno dla VIPów — w końcu mają swoje wydzielone strefy parkowania. I bardzo bym sobie życzył, by przed mistrzostwami chociaż przycięto przy nich chaszcze. Bo jeśli tak się dba o VIPów teraz…

Tak, to właśnie jest parking dla VIPów.

Być VIPem w Poznaniu — bezcenne…

Zakładając jednak jakimś cudem, że operacja się powiedzie i stadion piękny stanie, drogi doń szerokie będą prowadzić a samochody nimi jadące będą miały gdzie zaparkować, pozostaje jednak coś jeszcze innego — bezpośrednie otoczenie stadionu. Nie wróżę dobrze okolicznym ogródkom działkowym (Jezu, że też połowa miast w tym kraju ma najfajniejsze tereny obsadzone pietruszką…) ale współczuję głównie przyjezdnym, którzy wychodząc ze stadionu rzucą okiem (bo muszą — wszak budynek stoi zaraz obok) na coś takiego:

Na przeciw stadionu mamy…

Czysty, niczym nie buforowany obciach. Choć nie, przemyślałem sprawę — styka przecież postawić w członek wielkie reklamy zasłaniające całą okolicę i po sprawie!

Euro 2012 w Poznaniu? Jakoś naprawdę — wbrew najszczerszym chęciom — tego nie widzę.