W zamian za to mamy takie małe, strasznie drące mordę i — wedle tego co Doropha mówi — ciemnym zarostem porośnięte COŚ. Nazywa się to Gucio (wszak Maję już mamy), na oczy jeszcze drania nie widziałem bo siedzę w domu i opiekuję się chorą Majką. Ale waży bestia ponoć 4,2 kilo, jest ślicznościowym dzieciaczkiem no i ponoć czuje się dobrze. Mama zresztą też. Niebawem pojadę naocznie się o tym przekonać :)

No to teraz dopiero się zacznie… Łojezu, już się boję…

Ano, synek przybywa! Celujemy z urodzinami w ten weekend bo to w sumie zawsze raźniej tak sobie w wolne urodzić ale Alien to wyjątkowo wredna bestia i chyba będzie mu się chciało jeszcze masy porobić. Niestety podopadały nas przeziębienia i czujemy się wszyscy paskudnie ale co tam, czegóż się dla smarkacza nie robi — zepniemy się i na ten weekend będziemy gotowi :).

Cholera, Doropha zaczyna mieć zdrowego stresa ale — co chyba gorsze — ja jestem jak na razie całkowicie luźny. Obawiam się, że jak mnie łupnie, to nie pozbieram się przez tydzień :). Anyway — odliczamy dni i godziny…

• Da Majek jest zerówkowiczem. Miło mi poinformować, że nasz zerówkowicz bardzo sobie chodzenie do szkoły chwali, nie może się wręcz doczekać wyjścia a wracając dokonuje totalnego gwałtu na czystości swojego odzienia wierzchniego tarzając się z koleżankami i kolegami po czym się tylko da. Dla stałych czytelników to mała wskazówka — da Majek od czasu powrotu z Grecji jeszcze ani razu nam poważniej nie zachorował i owszem, na lekach jedzie bo alergia tak po prostu sobie nie minie ale bogu niech będą dzięki, jak na razie wygląda na to, że wyjazd pozwolił organizmowi odpocząć i nabrać jakiejś odporności. W przyszłym roku wysyłam córę na ile się tylko da do greckiego odłamu rodziny. Oficjalnie ze względów zdrowotnych. Nieoficjalnie — zawsze to nieco mniej wydatków a jeść nasze dziecko lubi. Dużo i drogo :)
• Nasz wspólny z Dorophą projekt o roboczej nazwie Alien powoli zbliża się ku końcowi i już niebawem będzie miała miejsce premiera tego, co od prawie dziewięciu miesięcy przygotowujemy (w sumie to Doropha przygotowuje a ja udaję, że cokolwiek przy projekcie robię). Jesteśmy właśnie na etapie gorączkowego ustalania oficjalnej nazwy projektu i jak na razie wszelkie znaki na niebie i ziemi wskazują, że pierwszy człon nazwy będzie brzmiał „Gutek”. Oto dlaczego. Niestety moja propozycja nazwania Aliena szlachetnym mianem „Songo” tudzież „Goku” upadła. A szkoda, wszak to zacna postać… Anyway, Doropha wygląda teraz mniej więcej jak skrzyżowanie czołgu z tirem oraz lokomotywą, w dodatku z zachowaniem onomatopeicznych właściwości wspomnianych urządzeń — sapie, dyszy a żar z rozgrzanego jej brzucha bucha. Mimo to jednak zasuwa na wysokich obrotach i śmiga po mieście jak swego czasu popularny do takich porównań Pershing.
• Moi rodzice wzięli i pojechali a dosłownie przedwczoraj wrócili z miesięcznych wakacji na łonie eurolandowej Grecji. Ojciec narzekał na gorąc, który gasił zimnym piwem. Moja matka też narzekała ale z gorącem radziła sobie inaczej — rozbierała się do rosołu, co moja babka ponoć przyjęła z oburzeniem i na zdjęcie gaci się nie godziła. Ot mam babkę z zasadami.
• Grecki odłam rodziny robi swoje, czyli z naszej perspektywy patrząc — leniuchuje, udaje że pracuje i korzysta z dobrodziejstwa położenia, czyli wsuwa wszelkie dobroci kuchni śródziemnomorskiej. To jawne chamstwo i brak równouprawnienia w Unii, co powinno być poruszone na najbliższym spotkaniu którejś z unijnych komisji. Żądam śródziemnomorza nad Wartą!
• Zwyczajowo najbardziej w odwłok dostaję biedny ja, bo się okazuje, że oto zaczęły się żniwa na panele podłogowe, ścienne i generalnie wszystko, co Kronospan robi i trzeba to opakować, zaulotkować, zafolderować i zaposować. Co niniejszym czynie od rana do wieczora, mając z tego żadne profity. No i nikt mnie nie żałuje, nikt podwyżki nie da, nikt opieką socjalną nie ochroni i w ogóle.
• Z uwagi na powyższe nie udało mi się w tym tygodniu rozpocząć nowego sezonu Aikido. Stuprocentowo otwieram w przyszłym i nie ma bata, w tym sezonie jakiś pas wpadnie a jakiś dysk wypadnie.

OK, to na razie tyle bo już mi tu dzwonią i mailują. No już, zaraz, zaraz… Nie pali się!

Podobnie w swojej robocie ma moja mamuśka, która zwyczajowy codzienny telefon zawsze rozpoczyna od pełnego emfazy „Yo, jak ja tu haruję!”. Fakt faktem, że babcia Wula źle rozegrała kwestie urlopów i zwolnień swoich ludzi i została na posterunku kompletnie sama, próbując robić za każdego z osobna i wszystkich razem. Tak się droga babciu nie da. Tym bardziej babcią będąc — się oszczędzaj, wnuczęta czekają…

Brzozik (czyli mój brat) też ma nielekko z tym swoim biznesem. Narobić się przy tym trzeba od cholery, gonić nierobów do roboty trza ciągle, biczem smagnąć, marchewką pokusić, kogoś wyrzucić, kogoś przyjąć… Ot zwyczajowe biznesmeńskie sprawy. Dziś wszakoż zadzwonił do mnie pełen dumy i poczucia wewnętrznej chwały, że oto idąc za przykładem córki wziął i zrobił przewrót w przód. Pacjent przeżył. Gratuluję panie prezesie!

Ania — żona Brzozika — je, myje się, ubiera, chodzi po zakupy, robi żarełko i usypia Alinkę (córkę swoją) praktycznie siedząc na walizce. Nie, nie dlatego, że tak gwałtownie chce od brata mojego odejść. Ot po prostu lada dzień na świecie pojawi się jeden Brzoza więcej. To będzie chłop na schwał a Ania przeżywa strasznego stresa związanego z porodem. Trzeba by ją jakoś odstresować ale moje metody czyli partyjka w Killzone online chyba niezbyt przypadną jej do gustu… Ktoś ma jakieś propozycje jak odstresować rodzącą panienkę? Z chęcią posłucham, bo…

…Doropha może nie już ale po wakacjach to na pewno urodzi. Brzuch ma Dorcia wspaniały — taki zadziorny, spiczasty i pięknie zaokrąglony. A w środku siedzi sobie najprawdopodobniej SYN! A tak, papa CoSTa chyba jednak będzie miał męskiego potomka i teraz zamiast Alien, zaczynam wdrażać się w wołaniu do niego per Songo. Oczywiście cała moja rodzina wyje z przerażenia na samą myśl, że mój syn może nazywać się Songo ale na boga, skoro można dzieci nazywać imieniem Kostas, to czemu nie Songo do cholery? No nic, bez rozwiązań siłowych się nie obejdzie jak widzę i będę musiał rodzinę do pionu doprowadzić.

A póki co szykujemy się na urodziny. Urodziny oczywiście Majusi, która jutro kończy sześć wiosenek, co obejdziemy w sobotę paląc coś na grillu, odpalając EyeTotoya i spraszając połowę okolicznej dzieciarni. Ba! Zwalą się nawet dziadkowie z Jeleniej Góry, co wiadomością jest świetną, bo to będzie skutkowało wyrwaniem dziadka na coś do kina. Grają coś katastroficznego w kinach? Się zobaczy…

Majusia tak swoją drogą ostatnimi czasy mocno nam wydoroślała. Miała ku temu poważne okazje — koniec roku przedszkolnego tym razem oznacza definitywne pożegnanie z ulubionym przedszkolem. Po wakacjach Majka idzie do szkoły! Jasne, najpierw do zerówki ale nie zmienia to faktu, że wszystko będzie nowe, co już teraz nieco małą stresuje, choć tak naprawdę chyba dotarło do Majki, że skończył się pewien etap w jej krótkim życiu. Pobeczała nam się mała w przedszkolu z tej okazji ale dzielnie brała udział w imprezie pożegnalnej i bardzo ładnie wierszyk wyrecytowała.

Kurczę, za chwilę małą będę do szkoły odprowadzał… Kiedy ten czas tak zleciał?

Odpowiedź jest zawsze taka sama — w międzyczasie. W takim razie ja może w międzyczasie już skończę i przygotuję się mentalnie na kolejny pracowity weekend. Ale taka „praca” to tylko przyjemność :).

Czy wspominałem może ostatnio, że w związku z Alienem, dostaliśmy na łeb i urządzamy nasze gniazdko? Ano, jakoś tak wyszło, że tydzień temu malowałem naszą przyszłą sypialnię jak szalony (nie było lekko, nie cierpię malowania i ogólnie brzydzę się pracą fizyczną :)) a to w oczekiwaniu na meble, które dziś zostały kupione. Przyjechała babcia Wula (nasz ciągły kredyt — cóż począć, z naszych zarobków niewiele byśmy zdziałali a tak przynajmniej będzie gdzie spać), zabrała nas do Ikei i poooszło pieniąchów od diabła. No ale za to w ciągu najbliższych dni zupełnie zmieni nam się jeden pokoik. Będzie gdzie spocząć, gdzie nogi wyciągnąć a z czasem i gdzie w spokoju TV obejrzeć czy na konsolce pograć. Niestety mebelki przyjadą dopiero po weekendzie (jutro jest jakieś kolejne kościelne święto, dzięki któremu nie idzie nic załatwić) więc ich skręcanie przeciągnie się w czasie. Ale też zostałem do skręcania odpowiednio przygotowany: wiertarkowkrętarka została nabyta, akumulatory się ładują, ja szukam czegoś do wykręcenia i wkręcenia :).

Znam takich, którzy nie uwierzą, że ręką czy nogą w domu ruszyłem. Zasadniczo mają rację bo wielkość mojego niechcenia pozostawia Mount Everest w skromnym cieniu. Ale jednak! Potęga woli mojej żony jest jeszcze większa, niż moje lenistwo. A poza tym mam dowody na to, że coś jednak robiłem (nawet jeśli wysługiwałem się da Majkiem :)), znajdują się one poniżej. A przy okazji dwie foteczki nieremontowe, na których widać naszą Łajzę i niebo przed burzą. Kurczę, na fotografii tego nie widać ale chmury poukładały się po prostu cudnie.

Doropha poczłapała wczoraj do swojej pani ginekolog. Poczłapałbym z chęcią i ja, gdyby nie zafundowanie mnie kupy roboty przez takiego jednego pana. Enyłej, wróciłem z pracy i dostałem na twarz coś, co mnie z miejsca zauroczyło i rozwaliło — takie właśnie coś filmowego na płytce.

Nasz Alien rozwija się ponoć doskonale z jednym drobnym wyjątkiem: przewidywanie płci coś nawaliło i tom razom pani ginekolog jakoś nie mogła się doszukać siuraka i rzekła, że chyba będzie jednak kobita. No nieeee, ostatnim razem aż coś na zdjęciach zaznaczała (choć o ile dobrze pomnę to ni cholery nic tam widać nie było), doszukała się klejnotów a tu nic? Ejże, droga pani, to my zdążyliśmy się nie raz już o imię pokłócić a tu się może okazać, że bezpodstawnie? Eeeech, ta współczesna ginekologia…

Dorci bardzo spodobało się ujęcie, w którym Alien centralnie przyjmuje typową relaksacyjną pozę zakładając sobie łapki za głowę. Mnie rozwaliło to małe zapieprzające serduszko i miejsca, w których widać kręgosłup. Alien jak żywy! :)

A ja tylko przypominam, że podcasty można wciągać z naszej stronki także przez RSS wydzielonymi do tego celu kanałami:
CoSTa’s Family Page — podcast
CoSTa’s Family Page — w iTunes Store
CoSTa’s Family Page — zasubskrybuj w Miro

Alien rozwija się nad wyraz dobrze. Co prawda nie było ostatnio jakichś USG robionych czy innych niezrozumiałych cudów techniki medycznej ale po brzuchu Dorophy widać, że młody (choć w sumie to jeszcze nie jest stuprocentowo pewne) robi masę jak trzeba. Z Dorci zrobiła się już pełnowymiarowa ciężarówa a ja już nie wiem jak na nią wpłynąć, by w końcu dała sobie spokój z robotą i poszła na zwolnienie. Praca ją w wyraźny sposób stresuje i męczy.

Da Majek ostatnio się wygłupiał i strzelił zapaleniem ucha. Ale jakimś takim dziwnym — po zabiegu szybkim przecięcia błony już następnego dnia mała czuła się nieźle a po dniach dwóch po prostu nie mogła na dupie wysiedzieć. Doszliśmy do wniosku, że oto jest dowód na gównianą odporność naszego dziecka. Starczył byle wirusik, by rozpętać piekiełko gorączkowe ale po wzmocnieniu chemicznym nagle wszystko wróciło do normy. Ja wiem, czego temu dzieciakowi potrzeba: kilku miesięcy życia na wsi, picia mleka wprost od krowy, obłapiania się z psami i grzebania we wszelkim naturalnym brudzie, jaki się nawinie. A przede wszystkim — z dala od lekarstw. I sobie organizm odporność wyrobi bo nie będzie miał innego wyjścia.

A u mnie wszystko po staremu tylko czasu jakby coraz mniej na przyjemności czy działania poboczne. Weekendy mam pozajmowane od rana do wieczora do końca tego miesiąca a grafik zajęć przewiduje między innymi Wielkie Sprzątanie Schowka z Wszelkimi Gratami oraz Wielkie Malowanie i Odnawianie Pokoju, Który Stanie Się Sypialnią i Miejscem Spoczynku Potomka Mego. Można wypuścić powietrze :). Ano, czas najwyższy zacząć przygotowywać miejsce dla Aliena…

I to by było póki co na tyle. A nie, jeszcze ogłoszenie…

Pamiętacie Voytassa? To taki przesympatyczny facet, który od czasu do czasu mnie przelatuje na różne sposoby, co przynosi mnie radochę nieziemską :). Voytass jest (znaczy chce być) lotnikiem i w związku ze związkiem sobie polatuje tu i ówdzie w ramach wylatania godzinek. A ja czasem podczepiam się pod niego jako balast, co uwieczniam w podcastach.

I tu Voytass mnie poprosił bym przekazał znajomym bliższym lub dalszym, że jeśli ktoś chce porobić za balast to jak najbardziej może. Wygląda to mniej więcej tak:

• Do wyboru dwa samoloty: Cessna 152 — pilot + 1 pasażer (cena za 1 godzinę lotu — 350 złociszy) i Cessna 172 — pilot + 3 pasażerów (cena za 1 godzinę lotu — okolo 650–700 złociszy)
• Terminy to raczej weekendy
• Starty z lotniska w Żernikach lub może Voytass podlecieć do Kobylnicy i odebrać z lotniska, jeśli komuś tak wygodniej.

Jeśli kogoś interesuje pobycie balastem to w temacie szczegółów dam namiar już na Voytassa. Że co, że drogo? W pierony! Ale samo latanie rządzi :).

Doropha pojechała wczora z późnego wieczora na badania jakieś wbrzuchoalienowe. Nie do końca rozumiem o co chodzi z tymi badaniami ale podejrzewam, że chodzi tu o jakieś rozpoznanie bojem, co nasz waleczny Alien potrafi.

A potrafi już całkiem wiele!

Po pierwsze — wielka już z niego bestia. Całe 72 milimetry wojowniczego ciała i ciągle rośnie!

Po drugie — motoryka tego stworzenia poraża. Z filmów dokumentalnych o Alienach mogliście się dowiedzieć, że to ruchliwe bestie (w Alien 3 szczególnie się pod tym względem koleś wyróżniał). Ale to pipki małe przy naszym Alienie! Nasz Alien tańczy, stepuje, biega i robi jakieś cuda z rękami. Ponoć pani doktór rzekła, że nieczęsto się coś tak ruchliwego zdarza. Doropha też twierdzi, że czasem Alien jak się rozbryka, to czuję drania całkiem wyraźnie — widać mamy Aliena z ADHD w związku z czym już sobie współczuję :).

Po trzecie — Alien chyba będzie chłopakiem. Doropha mówi, że widzi męski profil. Na moje pytanie „gdzie?”, zapada wymowne milczenie oznaczające „wiem i spadaj!”, co przekłada się w małżeńskiej mowie na moje „tak kochanie, ma męski profil że ja cię kręcę!”. Czy ktoś normalny kłóci się z żoną w ciąży? Anyway, ktoś tam jakiś męski profil widzi?

Ponoć męski profil naszego Aliena

Tak czy inaczej — Alien ma się dobrze, rośnie prawidłowo, Doropha zamartwia się rosnącym brzuchem a tłumaczenie jej, że brzuchy kobiet w ciąży tak mają, nie przynosi większych efektów. Z tego wszystkiego najbardziej martwi mnie da Majek. Czemu? A bo jeśli będzie bejbka nosić tak, jak naszego kota, to we all are doomed — krzyku będzie w domu pod niebiosa…

Inne wpisy o naszym Alienie

Tak! Udało mi się zmolestować Dorophę do klepnięcia zadkiem w okolicach komputera, odrzucenia na bok wstydów wszelakich (oczywiście pod wieloma groźbami z mojej strony) i rzeknięcia kilku słów do naszego bardzo… eee… chińskiego a przez to „wadliwego” (czytaj: chuj***) mikrofonu. Nic to, moja urocza żona podzieliła się kilkoma refleksjami i spostrzeżeniami w temacie rosnącego w niej w tempie straszliwym Aliena.

Alien nam rośnie! I to z niebywałą prędkością — ledwie ósmy tydzień a Doropha już widziała ruszające się nibynóżki czy inne wypustki. Wrogi organizm zaczyna zbierać siły! Jeszcze w sumie nie tak długo i wylezie na ten boży świat COŚ, co będzie siało zamęt i zniszczenie oraz eksterminację na skalę niewyobrażalną.

Póki co to coś siedzi sobie wygodnie w mojej żonie i zmuszą ją do ciągłych wędrówek w kierunku lodówki. Nie mam pojęcia jak coś wielkości fasolki potrafi sterować czymś wielkości Dorophy (a niebawem przecież wielkości solidnej ciężarówki :)) ale ma to miejsce a obserwowanie tego zniewolenia jest fascynującą sprawą. Alien robi sobie z ciałem i psychiką swojej ofiary (Dorophy znaczy się) co tylko mu się podoba. Za pomocą hormonów i bóg raczy wiedzieć jakich innych szatańskich pomysłów przymusił moją żonę do niepalenia (brawo Alien! Brawo żona!) i do zmniejszenia ilości spożywanych wyrobów czekoladopochodnych (a to, to już totalny CUD!). Przeraża mnie ta istota coraz bardziej…

Zapraszam na kilka minut pogadanki przerwanej interwencją kolejnej nieokiełznanej siły natury. Nie zdradzę jakiej ale wejście miała cholera z buta :).

Przeczytaj inne alienowe wieści

A ja tylko przypominam, że podcasty można wciągać z naszej stronki także przez RSS wydzielonymi do tego celu kanałami:
CoSTa’s Family Page — podcast
CoSTa’s Family Page — w iTunes Store
CoSTa’s Family Page — zasubskrybuj w Miro

Jedną z najfajniejszych cech alienów była świetna koegzystencja z gatunkiem ludzkim. Obydwa gatunki współżyły sobie wzajem nie wadząc, dopóki jeden z gatunków nie wpadł na pomysł rozmnożenia się. Traf chciał, że były to alieny i od tej głównie strony poznaliśmy ten jakże zacny gatunek. Jeśli ktoś pamięta dokumentację filmową to pewnie pamięta, że działo się to w jak najbardziej cywilizowany sposób. Otóż do przedstawiciela gatunku ludzkiego dosysała się alienowa forma zwana facehuggerem. Facehugger wprowadzał do ciała człowieka jakieś niewiadomoco, co po kilku dniach (a w niektórych odcinkach sagi nawet po kilku godzinach) wyłaziło z człowieka w nieco przesadzonym krwawym spektaklu.

Tyle łączy nasze gatunki!

Nie inaczej odbywa się przecież rozmnażanie i u naszego gatunku. U nas także jakiś hugger wprowadza niewiadomoco do ciała człowieka, co po mniej więcej dziewięciu miesiącach kończy się — a jakże — nieco przesadzonym krwawym spektaklem.

Z takich to między innymi względów rosnące w brzucholu Dorophy dziecię zwiemy Alienem.

Alien to póki co pokraka strasznie mała. Ale nie dajcie się zwieść tej maleńkości! Alien ma po swojej stronie znaczną przewagę taktyczną. Po pierwsze — jest nie do ruszenia. Okopał się na swoich pozycjach ukrytych gdzieś głęboko w mymłonie Dorophy. Po drugie — stosuje niezgodne z wszelkimi konwencjami zagrania: na szeroką skalę używa broni chemicznej, która ma zgubny wpływ na morale żonki mojej oraz całkiem już widoczny wpływ na jej obwód, co jest dodatkowym czynnikiem depresyjnym.

Alien wypowiedział swojemu hostowi wojnę!

Wojna jest totalna i niezgodna z podręcznikami sztuki wojennej. W podręcznikach piszą coś o porannych nudnościach jako o efekcie stosowania hormonalnej broni chemicznej przez Aliena. Problem w tym, że nasz Alien nie zna pojęcia „litość” i buzuje hormonami Dorophę przez dzień cały i większość nocy. Swoją żonę widuję teraz w stanach „zielony”, „zielony nieco bardziej”, „przedpaw” i „odruch cofania” (nie doszło chyba jeszcze do finalnej eskalacji alienowej gastrycznej przemocy). Ma to fatalny wpływ na morale mojej małżonki i wpływa wręcz niszczycielsko na jej samopoczucie. Ale nie ta broń jest najgorsza. Najgorsze okazuje się być…

Tycie!

Doropha sterowana przez Aliena zaczęła bardzo często witać się z lodówką. Bardzo w związku z tym szybko stało się widoczne, że z lodówką wita się chyba (według niej) zbyt często. Efektem jest już nawet nie strach ale wręcz panika, że oto coś się zaokrągliło i na pewno już się nie wyprostuje. Alien doprowadza moją żonę do stanu, w którym racjonalne tłumaczenie jej, że to całkiem miłe móc sobie dotknąć takiego lekko zaokrąglonego i jędrnego czegoś, co jeszcze niedawno nie było w dotyku aż tak fajnie jędrne, spotyka się ze ścianą prawie że nienawiści. Do Dorophy nie dociera, że w poprzedniej wojnie alienowej łatwiej ją było przeskoczyć niż obejść, a mimo to po ciąży raz dwa fajna się z niej laska zrobiła na powrót. Widać Alien dokonuje jakichś psychicznych manipulacji i wyłącza logikę oraz ośrodek pamięci w wygodnych dla niego momentach. Albo trafił na podatnego hosta, albo to jakiś uraz po poprzedniej wojnie z Alienem wabiącym się da Majek.

I tak wygląda początek tej wojny, którą tym oto inauguracyjnym wpisem mam zamiar na bieżąco relacjonować. Będę trafiał pod ostrzał (już trafiam), będę przeganiany, będę spełniał wszelkie zachcianki i będę wyzywany za relację. Trudno, taka już moja praca — niewdzięczna ale satysfakcjonująca. A ludzie mają prawo do informacji! W związku ze związkiem postaram się relacjonować w miarę drobiazgowo to, co będzie się w nadchodzących miesiącach na froncie działo: ruchy wojsk, przemieszczenia, zgrupowania, strategię i taktykę. Wiem, że to zadanie straceńcze ale nic na to nie poradzę — jakiś imperatyw mną targa i czuję tu działanie Aliena, który jak widać potrafi działać także poza organizmem hosta. Ot zadziwiający stwór, którego poznanie stawiam sobie za cel.

Z pierwszej (i ostatniej) linii frontu — papa CoSTa

Przeczytaj inne alienowe wieści

evil aliens

jest taki gatunek filmów, który po prostu kocham miłością mam nadzieję odwzajemnioną. jest taki gatunek filmów, których nikt przy zdrowych zmysłach z radością na twarzy nie wciąga. jest taki gatunek filmów, których jedynym sensem i istotą powstania jest zaspokojenie najniższych potrzeb oglądającego i jeszcze niższych tworzącego.

to splatterowe „horrory” na wesoło wyglądające na kręcone na poważnie!

każdy chyba słyszał o klasykach tego gatunku: braindead, re-animator czy może mniej znane ale fenomenalne killer klowns from outer space. te filmy nie mają żadnej wartości boże broń artystycznej, nie mają ani krzty sensu, humor sprowadza się do „o, ale śmiesznie bo urwana kolesiowi ręka wrzucona do zgniatarki tak fajowo zalała krwią tę wypindrzoną niunię”… to są ZŁE filmy. złe, bo tak fatalnie zrobione.

rzeźnia!!!

KOCHAM takie filmy i obejarzałem sobie produkcję, która na pewno zagości na dłużej na ustach wszelkich maniaków kina ZŁEGO. evil aliens, o którym mowa, nigdy nie trafi do naszych kin. założę się, że nigdy nie trafi na nasz rynek dvd. pozostaje więc tylko ssanie z netu, do czego gorąco zachęcam miłośników gatunku. dlaczego? bo to solidne, ZŁE kino jest! a do tego nie poskąpiono na efekty specjalne, krew leje się strumieniami, laski biegają półnagie i nawet całkiem zgrabne a scena spotkania trzech walijskich redneków z bandą evilastych alienów już imo przeszła do historii ZŁEGO kina :).

ten film jest tak ZŁY, że gorszy już być nie może więc pozostaje mi tylko polecić go miłośnikom gatunku z całego serca. oglądajcie! taplajcie się w hektolitrach lejącej się krwi i jelit! zakosztujcie humoru tak mało wysublimowanego, że aż porywającego! przekonajcie się, czy faktycznie evilaste alieny na nas eksperymentują (to oczywiste) a jeśli tak, to jak! poznajcie zupełnie nową teorię tłumaczącą fenomen kamiennych kręgów!

kamienne kręgi i ufo!

ten film kopie tyłek zawodowo. nie ma miejsca na dłużyzny — cięgiem akcja i to jeszcze jaka! zdjecia są cudne po prostu, efekciory wgniatają w fotel a co do dźwięku się nie wypowiem bom zapomniał co tam w tle leci podczas jatek :). dialogi są świetne — „fucków” leci co niemiara, bohaterowie kłócą się w sposób wręcz naturalistyczny a że nie dochodzi przy tym do rękoczynów to już tylko zasługa powtarzanej nawet częściej niż „fuck” sekwencji „we need to stay together”. czyli jest tak drętwo jak ma być a może nawet i bardziej!

miłośnicy gatunku już zapewne widzą, że oto wyłania się obraz filmu wręcz doskonale ZŁEGO. niestety, muszę ich zmartwić. film ma kilka podstawowych bugów: ma za duży budżet co niestety widać, aktorzy chyba nawet wcześniej gdzieś grali bo nie wyglądają na naturszczyków no i alienów ginie zdecydowanie zbyt mało. krew owszem leje się strumieniami ale żeby zaraz przelewała się przez górę monitora — tego powiedzieć niestety nie mogę.

cała reszta to już czysta rozkosz! a więc ssijcie i oglądajcie bo rzadko kiedy tak intensywnie i odmóżdżająco spędzicie blisko dwie godziny swojego życia. ten film oceniam w dwóch skalach: dla miłośników gatunku — 9, dla sztywnej reszty nie kumającej czaczy i wartości takich filmów — 2 (co najwyżej :)). dla wyrobionego widza jest to więc jazda obowiązkowa. dla widzów przypadkowych — kompletna katorga. jak to zazwyczaj z dobrym kinem bywa… :)))

evil aliens

obsada:
Chris Adamson … Llyr Williams
Emily Booth … Michelle Fox
Sam Butler … Ricky Anderson

oficjalna strona filmu
strona filmu w serwisie imdb.com

a w ramach bonusu poniżej cytat z imdb.com, w którym zawarto chyba całą esencję tego nieprzeciętnego obrazu. koleś, który to pisał, ujął w kilku zdaniach samo sedno. jeśli po przeczytanieu tego nie nabierzecie ochoty na wciągnięcie całości — czas odwiedzić znajomego psychoanalityka :)

This is a gory comedy about welsh farmers, a camera crew, and a UFO Geek going head to head with a bunch of Predator-looking aliens. These aliens are hell bent on doing what aliens do best. Impregnating the women, anally probing the men, and mutilating the cattle. Our place is not to question why they do these things but to appreciate their reckless enthusiasm. Once the action starts it rarely lets up. The humans all do a pretty good job of standing their ground with shotguns, cricket bats, chainsaws, rotor-tillers, and a tractor combine. Come to think of it, that’s probably all I needed to tell you for you to know it’s a great film. One Tractor Combine + 20 Aliens running away across a wheat field = Everything you need to know before deciding whether you want to see this movie.