Dziś wprowadziłem kilka zmian w blogasku. Przede wszystkim zreorganizowałem nieco menu na górze, tak by kategorie widoczne w menu wisiały w odpowiednim miejscu, czyli w zakładce „Blog”. Dorzuciłem zaś jedną rzecz, którą będę sobie systematycznie uaktualniał. Ano, chodzi o Portfolio, które w końcu zrobić trzeba. Skoro się człowiek szlaja po jakichś agencjach reklamowych, to nie ma przeproś, portfolio musi być! Wiem, na razie skromnie ale po prawdzie samo przeglądanie setek i tysięcy prac zgromadzonych przez lata to już dla mojej leniwej natury zbyt wielkie wyzwanie. A jeszcze zebranie tego do kupy, usystematyzowanie… Ale od czegoś trzeba zacząć przecież.

Robię też taki mały eksperyment z „reklamowaniem” czegokolwiek na blogu. Spokojnie, nie znaczy to, że zacznę wsadzać tu reklamy, po prostu eksperymentuję i sprawdzam, czy faktycznie ludzie w te obrazki klikają. O dziwo — klikają. Ba, zważywszy na ilość dziennych odwiedzin, których niestety zrobiło się przez moje lenistwo tyle, co nic, klikają nawet całkiem często. Czyli to chyba działa… Korzystam z programu partnerskiego przygotowanego przez WooThemes (u tych kolesi kupiłem szablon i nie mogę się nachwalić supportu) żeby sprawdzić, czy w ogóle to na ludzi działa. Na dzień dzisiejszy muszę stwierdzić, że poniekąd to działa o tyle, że ludzie klikają.

Przybył rok 2012! Jakieś podsumowanie 2011 roku powinienem zrobić ale jako że sporo się wydarzyło i wiele z tych wydarzeń zbyt miłych nie było, nie ma czego rozpamiętywać i rok 2011 uznaję za zamknięty, wraz z jego kryzysami, gutkooparzeniami i innymi niefajnymi zdarzeniami. Starczy już. Czas zamknąć ten rok wielu niepowodzeń i dać szansę następnym 366 dniom (no proszę, rok przestępny), o ile oczywiście Majowie nie mieli racji i coś nas wszystkich nie rozpirzy w drobny mak.

Tak czy inaczej — ten nadchodzący rok…

2012 — będzie lepszy!

Życzymy Wam tego z całej — jak to w Poznaniu mawiają — epy! Oby Wasze interesy rosły (bez skojarzeń :)), oby Wasze długi malały, oby Wasze kredyty spłacały się przed terminem, obyście tryskali zdrowiem, humorem, witalnością, krzepą i czym tam jeszcze tryskać chcecie.

Szczęśliwego Nowego Roku!

Bawię się i sprawia mi to sporo przyjemności. O co chodzi konkretnie? Ano bawię się szablonem, wtyczkami i kombinuję, jak by tu wykorzystać wszystko to, co oferuje silnik twórców szablonu czyli firmy WooThemes. Jak pisałem niedawno — dokonałem przejścia na płatny szablonik i nie przestaje mnie zadziwiać, jak za stosunkowo niewielkie pieniądze można zupełnie zmienić nie tylko wygląd ale i charakter strony. Siła WordPressa jest jednak wielka a zaplecze, jakie rozrosło się wokół tego silnika, powala rozmaitymi oferowanymi rozwiązaniami, bajerami i czym tam jeszcze.

Pobiegałem nieco po opcjach szablonu Swatch, którego aktualnie używam i tak sobie testuję propozycje firmy WooThemes oraz ułatwień oferowanych przez różne wtyczki by nieco życie Wam i sobie ułatwić a samego blogaska uatrakcyjnić. Jak na razie nieco wietrzę dział Archiwa i tak sobie sprawdzam, co warto zostawić już na stałe a co jest zbędną pierdołą.

Dział Archiwa

W Archiwach jak widać pojawiły się nowe pozycje w menu. Pierwsza — Do pobrania — to strona generowana przez wtyczkę WordPress Download Monitor, która zajefajną wtyczką jest, jeśli oferuje się różne rzeczy do pobrania. A u mnie tego materiału sporo jest, oj sporo… Poza tym rezygnuję z podcastowania w sensie umieszczania treści do pobrania via iTunes czy inne programy obsługujące podcasting. Może kiedyś do tego wrócę ale jak na razie dla tych kilkunastu subskrybentów nie widzę większego sensu w utrzymywanie tego feature. Filmiki będę wyświetlał na stronie, muzę na stronie zagram a co będzie przeznaczone do pobrania — będzie pobieralne. I już. Zamiast samo się pobierać, będzie wymagało kliknięcia. Wiem, że podcasty są fajne i wygodne ale obsługa tego dotychczas używaną wtyczką była kłopotliwa a próbowana nowa jest fajowa ale jak na mój gust nieco zbyt rozbudowana. Troszkę szkoda na to czasu i energii, więc… Axed! :)

Do pobrania

Następną pozycją w menu jest Na tacy… Co to takiego? A takie bardzo przydatne, szybkie wypisanie stron i kategorii z podaniem ostatnich pięciu wpisów w każdej kategorii. Bardzo fajne rozwiązanie i mam nadzieję, że dla wpadających tu po raz pierwszy stanie się ono przydatną ściągą z tego, o czym właściwie się tu pisuje (spokojnie, lekko ostatnio zluzowałem z pisaniem ale tylko dlatego, że wolne chwile przeznaczam na silniczek i dbanie o starsze wpisy). Muszę tylko zadbać o to, by jak na tacy było to podawane świeżym odwiedzającym i pewnie ficzer się przyjmie.

Na tacy…

Kolejny ficzerek oferowany przez szablon to overkill dla bazy danych i serwera, który włączyłem li tylko po to, by wkurw… Wasziego i czekam na monity o zawaleniu serwera zbędną robotą :). A bo trzeba czasem swój hosting sprawdzić, si? OK, do rzeczy. Ten ficzerek nazywa się Oś czasu… i — jak sama nazwa wskazuje — pokazuje wszystkie wpisy ładnie posegregowane i w ogóle. Przez te kilka lat blogowania zebrało się tego cholerstwa nieco… W każdym bądź razie — tam jest wszystko, cała nasza stronka dzień po dniu, miesiąc po miesiącu, rok po roku. Zapraszam do klikania, niechaj hosting siądzie! Jak testy, to testy :)

Oś czasu…

Na koniec działu Archiwa wrzuciłem Tagi. Wiem, że są ludzie, którzy bardzo lubią sobie po tagach poskakać (sam tak mam i cenię sobie tagi bardzo) i w ten sposób stronę eksplorować. Jednak zawsze z pokazywaniem chmury tagów miałem problem. Wrzucanie chmury gdzieś w widgety zawsze, niezależnie od zastosowanego rozwiązania, rozpieprza estetykę z prostego względu: niszczy liternictwo na stronie i niszczy proporcje. Nie lubiłem chmur tagów aż do rozwiązania zaproponowanego przez WooThemes. No przecież oczywiście! Osobna stronka z tagami dla tych, co owe lubią i już, sprawa załatwiona.

Tagi

A póki co porządkuję ostro blogaska. Samo zebranie w jednym miejscu tych wszystkich porozrzucanych po różnych serwerach plików to bardzo czasochłonne zajęcie. Chcę nad tym jakoś zapanować, zebrać te wszystkie media na jednym serwerze, podlinkować na powrót to, co zaginęło wraz ze zdechnięciem którejśtam z usług, które miały być takie dobre i fajnie pliki podające, chcę zrobić te pliki przyjaznymi dla iOS i Androida… Sami wiecie najlepiej, że przez lata po prostu robi się syf i bagno. Dlatego może i wpisów ostatnio mało ale za to w tle dzieje się sporo pracy przy stronie.

Ogromna prośba: jeśli ktoś zauważy, że coś nie loto jak trzeba, że coś się kaszani albo w jakiś inny sposób wywala — proszę oczywiście o informację. Postaram się jakoś temu zaradzić.

Nowy wygląd, nowe miejsce… Dobrze! Niebawem wdrażam dalszą część Planu i mam nadzieję, że przypadnie Wam on do gustu :)

Wygląda na to, że wędrówka ludów, na jaką skazałem swoją stronę ostatnio, dobiega powoli końca. W poprzednim wpisie, w którym opisywałem przesiadkę na nowy serwer, klepałem o wyborze usług hostingowych firmy Kei.pl. Firma usługi świadczy pewnie fajne ale niestety moja marna stronka zbyt mocno obciążała ichni serwer nawet po wywaleniu wszelkiej możliwej funkcjonalności i tym sposobem rzekłem sobie, że skoro ja nie spełniam warunków hostingu, to może czas znaleźć hosting, który spełni warunki moje.

I wtedy stała się jasność. Odezwał się na Facebooku Waszi i rzekł mniej więcej w ten sposób: „CoSTa, ależ ty jesteś głupi niewyobrażalnie. Przecież ja mam firmę hostingową i ta twoja marniutka strona będzie tam sobie chodziła bez większych problemów”. Jak powiedział Waszi, tak zrobiłem ja i dosłownie po dwóch dniach mam już nowy domek. Żadnych dziwnych limitów (no OK, jest jeden — 25 giga na pliki na serwerze, póki co wystarczy), żadnych dziwnych obostrzeń a support wręcz natychmiastowy. HosTeam.pl zrobiło mi fajny weekend :)

OK, co teraz? Teraz w końcu czas wziąć się za blogowanie a nie za obserwowanie czy aby procenciki wykorzystania serwera nie przekraczają wartości serwera referencyjnego. Doceniam wysiłki firmy Kei.pl by jakoś mnie przy sobie zatrzymać i telefony z zaleceniami co i jak wyłączyć są świetną sprawą i bardzo dobrze świadczą o supporcie ale problem w tym, że ja nie chcę zbyt wiele wyłączać. Ja jednak chcę by jakieś roboty od czasu do czasu mi na stronę wpadły i treść poindeksowały, chcę umożliwić ludziom przeglądanie archiwów bez stresu, że ilość zapytań z tym związanych zajedzie te moje procenciki ciułane na tnięciu funkcji… HosTeam jak na razie nie krzyczy więc zakładam, że jeszcze im serwerów nie zajeżdżam mimo puszczenia plugina, który zindeksował mi wszystkie pliki z mediami wrzucone na serwer via FTP i zbierane od lat. W końcu mam je w bibliotece i jakiś do nich dostęp od strony CMSa ale to było kilkadziesiąt tysięcy plików i pliczków, które serwer obrobić musiał. Na samą myśl ile telefonów po takiej akcji odebrałbym z Kei.pl…

Blogasek

Poczyniłem też pewne inwestycje w blogaska. Prócz opłacenia hostingu zainwestowałem też kasę w szablonik. Czy warto? Moim skromnym zdaniem — jak najbardziej. Chodzi o support i dbanie firmy WooThemes o swoje szablony a to jest warte wydania pieniędzy. Pośledziłem nieco ich fora, pośledziłem nieco changelogi z różnych ich szablonów i widzę, jak chłopaki wciąż dopieszczają swoją robotę. To cieszy i pozwala mieć nadzieję na długie życie tego szablonu.

No, to teraz do roboty :)

Z łezką żegnam Chlora, który serwerem totalnie undergroundowym będąc, zapewniał mnóstwo frajdy i rozrywki. Gdy zdychało coś, tylko od humoru Endera czy Eloya zależało (i zależy), czy toto wstało. A że jeden i drugi to okazy wrodzonego cynizmu i admińskiej wredoty, często trzeba było wota zanosić i o admińskie zmiłowanie prosić, posypując głowę popiołem a ich pokale wypełniając piwem.

OK, OK… Jaja sobie robię bo przecież te kilka lat to było — prócz SOA #1 ciągłego — sporo nauki o tym, jak serwery funkcjonują, dlaczego funkcjonują i dlaczego to właśnie użytkownik jest elementem im kompletnie do osiągnięcia pełni serwerowego szczęścia zbytecznym. To właśnie Eloy z Enderem wpoili mi szacunek dla fachu admina, którego to fachu nie docenia się, dopóki coś nie zdechnie a taki Ender po pijaku tego nie naprawi w środku erpegowej sesji. Wtedy człowiek zaczyna nabierać szacunku dla maestrii pijanych paluchów tańczących na klawiaturze ledwie widzianego laptopa :).

Chlor… Chlor to community. Społeczność znaczy się. To uluśtam ludzi, których w większości kompletnie nie jarzę ale którzy zawsze dobrą radą poratują („sprzedaj maka! to gówno!”), zawsze bezinteresownie pomogą („CoSTa, wywiozę ci starego kompa jak mi go dasz”) i w ogóle Zuckenberg czy inny mądrala mógłby się wiele o społecznościach nauczyć.

Jeszcze nowe miejsce testuję ale chyba już tu zostanę. Moją stronkę hostuje teraz Kei.pl (dzięki Piotrze za poradę) i zaczyna to wszystko działać całkiem sprawnie. Jeszcze się nowy namiar na moją domenkę dobrze nie rozpropagował więc przez najbliższe kilka dni jeszcze pewnie coś się będzie kaszanić ale powoli będzie chyba tylko lepiej.

Jakie straty związane ze zmianą hostingu? Na razie odnotowałem stratę dwóch ostatnich komentarzy i chyba już nic więcej. I oby tak zostało.

No i stało się. Odkurzyłem nieco moją stronkę bo już coś ostatnio sam z nią miałem wielki problem o nazwie „co właściwie dalej”? Czułem lekkie zniechęcenie nie tyle blogowaniem, co formą, w której się ono na mojej stronie odbywało. Miała ona swoje plusy, z których głównym i najważniejszym była chyba prostota. Prosty, jednoznaczny wygląd, prosty podział strony na część do czytania i część wkurzającą :) i generalnie nie było to zbyt trudne w obskoczeniu nawet przez moje ciotki. Ale czasy się zmieniają, trendy się zmieniają a i ja sam się zmieniam i ze strony rodzinnej chciałbym wycisnąć coś więcej.

Zmienił się szablon ale nie tylko. Od dawna zmieniało mi się podejście do blogowania a brakowało mi przede wszystkim narzędzi. Spokojnie, nie będę się tu bawił w jakieś pseudospecjalistyczne stronki każące sobie płacić za treści ;). Nic z tych rzeczy! To dalej jest nasza rodzinna stronka, na której mam nadzieję z czasem będą się pojawiały wpisy nie tylko moje (zaczynam ostrą pracę nad swoimi ciotkami i matką by je nieco zaktywizować, mają sporo świetnych rzeczy do przekazania a szkoda by była, by się to zmarnowało). Cała różnica tkwi w tym, że mamy XXI wiek i strona w końcu powinna zacząć jakoś wyglądać. Zgodnie nie tylko z trendami ale i z moimi oczekiwaniami dotyczącymi elastycznego CMSa.

Miałem spory dylemat jak zorganizować nowe otwarcie. Czy wypieprzyć starocie i zabrać się za wszystko na nowo? Szkoda mi bardzo było tych lat i tysięcy wpisów oraz komentarzy, które ciągle sobie pod jednym adresem istnieją. Znajomi z Facebooka, Twittera czy innego Google+ mówili: subdomena dla staroci a nowości na dotychczasowej. Mieli rację ale przemyślałem sprawę i zostawiam wszystko jak było, tyle że z czasem będę poprawiał niedociągnięcia we wpisach, aktualizował linkowanie i będę robił porządek z porozrzucanymi po różnych serwerach filmikami, odcinkami podcastów itd. Szkoda tylu lat pracy kiedy „wystarczy” przy tym nieco popracować i będzie stronka jak ta lala.

Tyle teorii. Teraz praktyka.

Aktualnie jestem w trakcie adaptowania szablonu do swoich potrzeb i — przede wszystkim — tłumaczenia całości na nasze. Z góry więc przepraszam za sporo anglizmów, które pewnie się Wam pokażą. Podstawy potłumaczyłem ale szablon oferuje sporo a ja się uparłem, że chcę to wszystko mieć po naszemu. Czego użyłem? A znalazłem bardzo sympatyczną skórkę zwącą się Swatch produkcji Woo Themes. Szablon jest za free ale oferuje bardzo wiele i jest dobrym punktem zaczepienia na przyszłość, kiedy to najprawdopodobniej najdzie mnie chęć na kupienie jednego z komercyjnych szablonów. Wszystkie one działają na jednym frameworku i oferują te same core funkcje więc ewentualne upgrade do płatnego szabloniku nie rozpirzy mi wyglądu wpisów.

Swatch

Jako się rzekło — do zrobienia mam od cholery i trochę (łącznie z tym, że ponad tysiąc wpisów gdzieś zgubiło kategorię i trzeba by je przejrzeć i do odpowiednich kategorii powsadzać) ale w końcu się chce. Czasem bowiem odmiana robi dobrze na produktywność i tego się będę trzymał. Z rzeczy do zrobienia natychmiast:

Tyle na start. Jak wyjdzie, tak będzie. Ostatnio podrzucany cykl YouTube Daily nie zniknął i nie zginął. Materiału mam góry całe ale po prostu nie mogłem w takiej formie tego wrzucać na stronę. Po prostu sama forma podania mnie mierziła i w końcu wziąłem się za zmiany.

No, mam nadzieję, że wrodzone lenistwo w końcu mi minie i stronka wróci do blogowego światka. Bo wypadlim, oj wypadlim…

Przyszło mi do głowy, że skoro tyle tej muzyki słucham a czasem wpadnie mi w ucho coś naprawdę fajnego, to może byłoby dobrze tym się jakoś dzielić ku pamięci. Oczywiście można linkować wszystko w serwisach społecznościowych ale szczerze mówiąc nieco mnie już te wszystkie fehsbuki nudzą a tęskni mi się do starej, dobrej, sprawdzonej formy o nazwie podcast. Swego czasu bawiłem się w podcastowanie ale jakoś tak wyszło, że od dłuższego czasu nic w tym temacie nie robię. Czas więc nieco kanał podcastowy odkurzyć i zacząć w nim puszczać rzeczy jak nie swoje, to cudze i uczciwie z netu kradzione :). Pomysł jest taki, że gdzieś w otchłaniach YouTube czy innego Vimeo wyszperam dziennie jakiś fajny muzyczny kawałek i wsadzę go wieczorkiem na stronkę w postaci filmiku źródłowego i jakiejś empetrójki do pobrania, oczywiście otagowanej jak należy i tak przygotowanej, by w Waszych programach czy innych telefonach była widziana jak trzeba a z czasem podkaściki by zrobiły solidny składankowy album.

Tyle plany a pewnie wyjdzie jak zawsze. Olać to! Pomysł mi się spodobał i pewnie pociągnę przez jakiś czas, do wyczerpania zapału. Jednak tego zapału się niemało zrobiło więc nie czekając czas na pierwszą melodyjkę.

Wykonawca: Egostereo
Tytuł: Plastic (Original Mix) [Low Res.]
Gatunek: elektroniczna
Lubiony za: prostotę kompozycji, głębię basu i ogólną zajebistość
Źródło: YouTube

Egostereo — Plastic (Original Mix) [Low Res.] (mp3, 7.97 MB)
Prosta kompozycja wykorzystująca głębię basu i różnych urozmaicających wstawek. Siła tego kawałka to klimat. Po prostu klei się to wszystko w dobrą nutę.

W międzyczasie powstały nowe standardy, znacznie chyba sympatyczniejsze i pozwalające na uniezależnienie się od Flasha. Właśnie testuję wordpressową wtyczkę, której zadanie jest jasne i klarowne: podawać wideo HTML5 style. I zdaje się, że to działa. Testowałem wtyczkę na różnych przeglądarkach i zdaje się, że jakichś większych błędów nie ma. Wtyczka nazywa się Degradable HTML5 audio and video Plugin, ma nieskomplikowaną składnię do użycia we wpisie i zadowoli wyznawców zarówno kodeka h.264 jak i Theory. Poniższy trailerek (zresztą całkiem nieźle zapowiadającego się thrillerka z tego co widzę) podawany jest w zależności od przeglądarki albo jako plik m4v, albo jako ogg, albo jako stream via flashowa wtyczka. Rzecz jest i wygląda bardzo podstawowo ale mnie to w zupełności wystarczy. Prosiłbym bardzo o podrzucanie uwag o działaniu/niedziałaniu wtyczki — zbiorę to jakoś do kupy i wyślę autorowi plugina by miał nad czym pracować. A facet działa szybko i błędy poprawia z dnia na dzień, co się ogólnie chwali. No to co, mały seansik?

[video src=„http://dl.dropbox.com/u/1944692/Trailery-filmy/2010.02.04-The_Crazies-Trailer” poster=„http://dl.dropbox.com/u/1944692/Trailery-filmy/2010.02.04-The_Crazies-Trailer.jpg” width=„410” height=„174” format=„m4v ogg” options=„controls”]

Powinno zadziałać. Niestety WPtouch jeszcze tego plugina nie obsługuje i strona wyświetlana za pomocą WPtouch na iPhonie pokaże spory obrazek (a bo można sobie posterki jak najbardziej definiować i przed rozpoczęciem odtwarzania powinny robić za wypełnienie miejsca dla filmiku), który nieco wygląd rozwali. Zaraz będę klepał do twórców WPtouch o obsługę tej wtyczki i skalowanie obrazków przez nią podawanych. Nie powinno być chyba jakichś większych problemów z tym ale jeśli ktoś jeszcze requesta podeśle, to może chłopaki szybciej się tym zajmą.

Anyway, potestowałem sobie i szczerze mówiąc podoba mi się to hateemelopięciowe rozwiązanie bardzo. Prosto, jasno i przejrzyście można podać filmik (i dźwięk bo wtyka obsługuje także audio) applofilowi, linuksofilowi i windowsofilowi. Mam nadzieję, że sieć pójdzie w tym kierunku i bezflashowe podawanie wideo tam, gdzie flasha się nie obsługuje lub nie chce, stanie się standardem.

Z góry dzięki za feedback i testy! Jeśli coś nie działa proszę o info o systemie operacyjnym, używanej przeglądarce i jej wersji. To powinno pomóc przy usuwaniu ewentualnych błędów. Szczególnie o wsparcie proszę użytkowników IE — na moim wirtualnym Windowsie IE coś pluje o błędach choć w sumie wszystko działa jak trzeba…

A dla mniej kumatych z Excela:

• kupy kasy!
• dużo seksu!
• od pyty zdrowia!
• w cholerę trzeźwości ;)

Sylwestra spędzimy z żoną oglądając telewizornię i dmuchając w chusteczki. Na imprezę idzie da Majek. O tempora, o mores…

OK, a teraz prawdziwy powód powstania tego wpisu: po prostu testuję osadzanie playlist na blogu, a że przy okazji może komuś spodoba się nieco demoscenowej twórczości — czemu nie testować w ten właśnie sposób? Wszystkie demka lecące we flashowym playerze są oczywiście jak najbardziej do obejrzenia na iPhone czy czymkolwiek innym, co wyświetli h.264 (prosiłbym o przetestowanie osoby z komórkami so called „smart”) — linki do poszczególnych filmików na końcu wpisu. Tak swoją drogą — świetnie się te filmiki na iPhone ogląda a może któregoś z jabłkomaniaków scena przy okazji wciągnie? Anyway, czas test JW Playera rozpocząć.

A poniżej wszystkie filmiki przygotowane dla iPhone (powinny śmigać jednak wszędzie, gdzie h.264 da się odpalić):

ASD — 2001 — Cadence And Cascade (m4v; 41,5mb)
ASD — 2002 — Edge OF Forever (m4v; 33,5mb)
ASD — 2003 — Dreamchild (m4v; 39mb)
ASD — 2004 — Eon (m4v; 23,5mb)
ASD — 2004 — Planet Risk (m4v; 44mb)
ASD — 2005 — Ambience For The Masses (m4v; 23mb)
ASD — 2005 — Antidote For The Masses (m4v; 22mb)
ASD — 2005 — Iconoclast (m4v; 58mb)
ASD — 2005 — PixelShow Invitation (m4v; 14mb)
ASD — 2006 — Animal Attraction (m4v; 42,5mb)
ASD — 2006 — Captive (m4v; 23mb)
ASD — 2006 — Evolution Of Vision (m4v; 24mb)
ASD — 2006 — Lithography (m4v; 4mb)
ASD — 2007 — Beyond The Walls Of Eryx (m4v; 23mb)
ASD — 2007 — Lifeforce (m4v; 61mb)
ASD — 2008 — Alcatraz Realtime Invitation (m4v; 23mb)
ASD — 2008 — Metamorphosis (m4v; 29mb)
ASD — 2008 — Midnight Run (m4v; 29mb)
ASD — 2008 — Size Antimatters (m4v; 39,5mb)
ASD — 2009 — Chameleon (m4v; 27mb)
ASD — 2009 — Rupture (m4v; 44,5mb)

Google nie lubi DropBoxa. Efekt jest taki, że almighty Google uznało wszystko, co z adresów dropboxowych jest pobierane za treści niebezpieczne niezbyt patyczkując się w temacie gdzie są wyświetlane i co to za treści. Po prostu ban jak leci i wielkie ostrzeżenie w googlowej przeglądarce, które wygląda mniej więcej tak:

Ostrzeżenie o ponoć niebezpiecznych treściach na mojej stronie

No cóż, ponoć ekipa DropBoxa mocno gardłuje z chłopakami z Google, by ci zechcieli łaskawie ściągnąć ostrzeżenia tego typu. Czym to się skończy nie wiem ale pozostaje mi polecić używanie przeglądarek, które nieco inteligentniej interpretują treści i mają nieco sensowniejsze bazy niedobrych serwisów. Najprawdopodobniej ma to związek z przejęciem przez DropBoxa domeny dropbox.com (do tej pory adres wyglądał tak: getdropbox.com), pod którą wcześniej mieściło się jakieś phishingowe czy inne paskudztwo. Cóż, chłopaki z DropBoxa też niezbyt wykazali się refleksem przeskakując na podłą do tej pory domenę i nie propagując informacji o tym, że domena podła już nie jest. No cóż, nauczka na przyszłość i dla innych.

Pozostaje mi przeczekać tę głupią akcję Google bo rezygnować z genialnej usługi, jaką jest DropBox nie mam najmniejszego zamiaru. Rządzi niepodzielnie.

Jednym słowem — ktoś tam na górze bardzo chce odciąć mnie od świata.

Ale się nie dam! Skoro ktoś wredny psuje mi wizję, została przecież jeszcze fonia, której jak do tej pory jakoś nikt zepsuć nie zechciał :). A to w połączeniu ze Skype wzięło i zrodziło taki jeden pomysł, który jako żywo chcę wcielić w życie.

Pomysł wygląda następująco: otóż wyjdę sobie na piwo (nareszcie!). Na to piwo pójdę sobie z kilkoma znajomkami i postaramy się znaleźć jakieś miejsce, gdzie muza nie będzie nas zagłuszała i pozwoli ponagrywać nasze wynurzenia. A wynurzać będziemy się na jeden temat: elektronika, oprogramowanie i wszystko wokół nich. Mam pod ręką nie lada ekspertów od psucia wszystkiego, co tylko zepsuć się da (hi Ender!), od oprogramowania wszystkiego, co tylko da się oprogramować (hi Zen!) oraz od próbowania połapania się w tym wszystkim (hi myself!). No i plan się nam wczoraj na skypowej pogadance z Enderem zrodził taki, że trzeba by wreszcie zabrać się za te elektroniczno-programowe tematy w otoczeniu coraz bardziej pustych kufli.

Mamy początek dwudziestego pierwszego wieku, technologia galopuje, gramy inaczej, niż jeszcze kilka lat temu, na maszynach, o których mogliśmy tylko marzyć jeszcze kilka lat temu w warunkach, których nawet sobie nie wyobrażaliśmy jeszcze kilka lat temu. O takich obszarach codzienności jak wykorzystanie smartfona za 3kPLN do puszczania bąków już nawet nie wspominając. Trzeba jakoś nad tym zapanować, trzeba jakoś próbować to sobie wytłumaczyć i przybliżyć przyczyny, dla których ktoś jest w stanie wydać tysiące złotych po to, by pierwszą rzeczą, którą sobie na telefonie zainstaluje był program wydający dźwięk rzygania. Dojdziemy do zwyczajowej konkluzji, że ludzie są głupi a koncerny wciskają nam coraz gorszy szajs ale nie chodzi mi o konkluzję a raczej o sposób dojścia do niej. No i przy okazji zobaczymy jak obecność mikrofonu wpływa na spożycie browarów :).

Będziemy klęli, będziemy się wyzywali, będziemy się darli a Ender z Zenem po raz kolejny będą mi udowadniali, że jestem za głupi by pewne rzeczy pojąć rzucając argumentami, nad którymi warto się pochylić i które warto przepić. Jednym słowem — czas się napić i popitolić w zwyczajowy sposób z tym że przy okazji to uwiecznić i pozostawić w necie coś, z czego będą się nabijali nasi synowie i córki.

Panowie, wchodzicie w to? Pierwszą kolejkę stawiam ja. Czas w końcu wychylić conieco za Gutka :)

W poprzednim wpisie się mi napisało, że oto znalazłem swój sposób na wsadzanie wideo na bloga. A bo ja mam nieco inne potrzeby, niż YouTube jest w stanie mi zaspokoić a i jakoś lubię tak własnoręcznie zadbać o filmiki i ich jakość. Jestem użytkownikiem iPhone a to pociągnęło za sobą pewnie konsekwencje. Może tak od punkcików, co się za sprawą tej maszynki zmieniło w moim obcowaniu z internetem:

• Internet stal się teraz dla mnie dwubiegunowy — dzieli się na serwisy mnie (czyli iPhonowi) przyjazne i nieprzyjazne. Po prostu bardzo dużo biegam po sieci właśnie za pomocą tego jabłkowego wynalazku i witam z otwartymi ramionami wszelkie objawy wspierania tegoż (jak i urządzeń mobilnych w ogóle).
• Niejaki S. Jobs w mądrości swojej zarządził, że jego urządzenie będzie banglało bez obsługi Flasha (dzięki Ci za to Steve! Flash to współczesne opium dla ludu, ot co!) a więc większość czegokolwiek ruchomego na stronach wzięła i mnie zniknęła. O ile nie przejmuję się odejściem w niebyt reklam, o tyle boli bardzo brak możliwości obejrzenia sobie jakiegoś filmiku online, który to filmik serwowany jest w postaci strumienia FLV.
• Apple i Google dogadało się, Google odstawiło tytaniczną pracę i chyba większość swoich zasobów filmowych przekonwertowało do formatu MP4, co zaowocowało nareszcie możliwością oglądania filmików YouTube, których oglądanie za pomocą Flasha po prostu zęby niszczy z powodu fatalnej jakości tychże filmików. Ten sam filmik przygotowany dla iPhone wygląda o niebo lepiej a ja się zapytowywuję, dlaczego nie może tak defaultowo wyglądać w tym cholernym Flashu.
• Serwisów dających filmiki lub umożliwiających wrzucanie swoich (i to w fajnej jakości) w międzyczasie przybyło ale zazwyczaj cierpią owe serwisy na jedną przypadłość: olewają iPhone i generalnie urządzenia mobilne i nic się na nich nie zobaczy (prawda Vimeo?). Sorry ale ja takie serwisy mam w trąbce i nie będę ich używał bo w efekcie nie zobaczę filmików, które na własną stronę chciałbym wrzucić.

Dodając dwa do dwóch wyszło mi, że muszę sobie radzić sam. Stąd i te od dłuższego czasu na blogu przepychanki z Humyo.com i testowanie, co też toto jest w stanie mi zaoferować. Sporo ale nie tego szukałem. Potrzebowałem coś, nad czym miałbym większą kontrolę. No i nareszcie mam. Ufff…

Jak to teraz u mnie będzie wyglądało? No więc do szczęścia potrzebne mi były:

• konto na Dropboxie (jeśli ktoś jeszcze jakimś cudem nie ma, to zawsze może sobie założyć i to dorzucając mi lekkiego bonusa do objętości konta klikając w ten link i zakładając konto z mojego polecenia :))
• JW FLV Media Player czyli to coś, co filmiki odgrywa
• QuickTime Player Pro 7 do eksportu plików do wrzucenia na serwer (QuickTime Player X ze Snow Leoparda też to umie i nie trzeba za to dodatkowo bulić — ja swego czasu QT kupiłem i mam zamiar używać jak najdłużej, bo to nowe coś jest ładne ale mało funkcjonalne)
• Systemowy Podgląd (nie wiem czego tam można pod Windows użyć — dowolny programik potrafiący wyświetlić i zmienić rozmiar jotpega będzie OK).

Cała operacja z wrzuceniem filmiku jest dosyć pracochłonna ale efekt chyba wart jest zachodu. Trzeba mieć filmik, który chce się na bloga wrzucić i wtargać toto do QuickTime Playera.

Uploaded with plasq’s Skitch!

Wersja Pro (w Snow Loepardzie ta systemowa wystarczy) pozwala na eksport filmu do formatu iPhone (a jeśli wola to i desktopowego) dosłownie dwoma kliknięciami. QuickTime Player 7 Pro pozwala przy okazji ustawić dowolną klatkę filmu jako jego poster i przy eksporcie zgra tę klatkę do jotpega, co przydaje się bardzo gdy chce się filmik jakoś na starcie przyozdobić. Presety QuickTime’a są naprawdę dobrze poustawiane i nie ma za bardzo co tam mieszać. Przecież chodzi o to, by było łatwo…

Uploaded with plasq’s Skitch!

Wyeksportowany plik JPG wrzucam sobie do systemowego Podglądu i zmniejszam sobie do docelowej rozdzielczości filmu na stronie. U mnie jest to 410 pikseli szerokości. Się mi jotpeg rewymiaruje i już mam podaną szerokość i wysokość, jaką za chwilę wpiszę w takie jedno miejsce, by ładny player mi się na stronie pojawił.

Uploaded with plasq’s Skitch!

Uploaded with plasq’s Skitch!

Wyeksportowany film wrzucam sobie na konto Dropboxa do publicznego katalogu, z którego będzie pobierał dane player. Dorzucam też jotpega ot by ładnie wyglądał filmik na stronie — po załadowaniu playera pokaże się zamiast pierwszej klatki (często po prostu czarnej) właśnie mój obrazek.

OK, ale co z tym playerem? Ano nic — trzeba pobrać, wrzucić gdzieś sobie na serwer, tak by można było się do plików z sieci dobrać i to wszystko. Resztę załatwia świetny patent twórców playera czyli onlinowy wizard, który cały proces embedowania filmu sprowadza do wyklikania sobie czego tam się chce. Łatwo, prosto i przyjemnie. Trzeba tylko pamiętać, by nie wpadać w panikę przy wypełnianiu pola „File”. Tak, wystarczy tam wpastować to, co się skopiowało jako „Public link” po kliknięciu prawym przyciskiem myszy na pliku w katalogu Dropboxa. Że nie jest to FLV? I to jest właśnie clou programu — ten player bezproblemowo obsłuży tak przygotowane pliki MP4 i ślicznie je będzie streamował. A plik MP4 przygotowany dla iPhone można podlinkować bezpośrednio, co pozwoli osobom przeglądajacym stronę za pomocą iPhone (lub innego urządzenia mobilnego obsługującego standard MP4) po prostu na linku kliknąć i film wyświetlić. Na ten przykład tak:

Pobierz / obejrzyj film (m4v; 16mb; iPhonolubny)

Ot i wszystko. Wygląda strasznie, nie? Ale wcale takie nie jest dzięki sporej automatyzacji fundowanej ze strony QuickTime Playera przy eksporcie filmu, Dropboxa przy wgrywaniu plików na serwer i wizardowi, w którym można sobie w sekund pięć wyklikać potrzebny do osadzenia kod. Najdłużej z tego wszystkiego trwa konwertowanie filmu :). No, jutro pobawię się osadzaniem filmów HD. A co, można, to co mam nie korzystać…

Pozostając w klimatach konsolowych i growych — ostatnio na PSN sobie trailera ściągłem, zobaczyłem, powiedziałem se „ha, ktoś bardzo chce być Godofwarem ale w innym ubraniu!” i kompletnie ale kompletnie mnie to nie oburzyło. Ba! Uśmiechnęła mi się miska szeroko, że oto chyba niebawem zagości u mnie kolejna młóca, która pozwoli uśmierzyć skołatane pracą nerwy :). Gra zwie się Castlevania: Lords of Shadow i mnie wkręcił trailer na całego. Prosit obejrzeć moiściewy:

Pobierz / obejrzyj film (m4v; 27,5mb; iPhonolubny)

I co, prawda że nieźle się zapowiada? Oj będzie niebawem machania padem co niemiara — GoW 3 już za rogiem, Bayonetta (psioczą na grę ale ja się napalam — cycata wiedźma robiąca takie rzeczy, jak ta pani, nie może być zła :)), Castlevania… Czas rozgrzać kciuki kochani!

A nawiasem — robię kompletnie po nowemu osadzanie wideo na blogu. YouTube nie trawię za fatalną jakość FLV choć draństwo ładnie się za pomocą iPhone odtwarza. Vimeo czy inne takie mają jakieś ograniczenia a ja ograniczeń nie lubię. Poza tym chciałem coś, co pozwoli mi obskoczyć jeden filmik dwoma formatami — Flashem i czymś iPhonostrawnym. I dało się w sposób całkiem łatwy, dziś chyba wieczorkiem skrobnę conieco jak zrobić sobie dobrze filmowo na blogu. Od dziś (a jak się zepnę to i jakieś starsze wpisy z filmikami też) filmiki podaję w taki jak powyżej mniej więcej sposób. Będzie wersja flashowa dla ciotek, które nie potrafi zainstalować QuickTime’a :) i będzie też link dla ajfoniarzy, który styka tylko tapnąć i już można filmik wciągać w wersji przygotowanej dla iPhone. Zasadniczo jednak wszystko, co obsłuży MP4 powinno sobie z tymi filmikami radzić. Ktoś z Nokią w miarę nową odważy się sprawdzić?

Ano, dorobiłem się swojego pierwszego w życiu sporego update wersji WordPressa, który — jak niektórzy pewnie doskonale wiedzą i widzą po wyrwanych włosach — potrafi skończyć się wielkim znakiem zapytania i niemym „o co kurwa chodzi???”. Może opiszę kolejno, co robiłem:

• Od kilku dni męczy mnie hasełko „weź no zaktualizuj sobie bloga”. Dziś rano, w okolicy godziny piątej minut dwadzieścia, pada postanowienie: why the hell not?
• Wbijam się via ssh na serwer, zasysam lokalnie paczuszkę z polskim WP i rozkompresowuję. Czytam readme a tam piszą, że trzeba bóg raczy wiedzieć co robić. Prawdziwy facet nie słucha ciotowatych porad w stylu „zrób backup bazy danych”, tym bardziej że nie wie, jak w ogóle miałby coś takiego zrobić. Prawdziwy facet wprowadza w terminalu komendę cp -r * /home/costa/wordpress/ i patrzy, co z tego wynikło.
• Wynikło tyle, że po próbie zalogowania się do panelu administracyjnego WP wyświetlił komunikat, że bazę chce zaktualizować. A niech se aktualizuje — klikam.
• Wszystko działa, śmiga i jest pięknie.
• A nie, zostały jeszcze wtyczki. wyświetla mi się na czerwono, że mam 13 wtyczek do zaktualizowania. OK, zasysam na serwer pliki, rozkompresowuję i — jak każdy prawdziwy facet — wydaję pańskim gestem komendę cp -r * /home/costa/wordpress/wp-content/plugins. Copy się zrobiło, ja stronę odświeżam.
• Biało. Nic nie ma. Nawet żadnego sygnału błędu.
• Odświeżam raz jeszcze w złudnej nadziei, że jednak coś się samo zrobi.
• Nie zrobiło się. Kurwa!
• Holmesowska dedukcja zaprowadziła mnie na odpowiedni trop: „CoSTa, skoro po aktualizacji silnika wszystko działało a posypało się po wrzuceniu wtyczek znak to pewnie, że winne są wtyczki!”. Pamiętajcie, to była godzina piąta minut pewnie ze czterdzieści nad ranem. Jak na tę porę muszę przyznać, że mój umysł zadziałał genialnie.
• Wypieprzyłem wszystko z katalogu /wp-content/plugins — od razu zrobiło się przewiewniej a blog wyświetlił topa. Znaczy się, trop był dobry a rosyjska metoda zabicia problemu zamiast się z nim uporania okazała się być znakomitym lekarstwem na blogowe bolączki.
• W panelu administracyjnym pokazało mnie się fafnaście ostrzeżeń, że oto wtyczka jakaśtam została wyłączona bo jej po prostu nie ma. Przez moment miałem ochotę uściskać najpierw monitor, później samego siebie. O to właśnie przecież chodziło.
• Mimo tak wczesnej pory wykazałem się wręcz pierońską przebiegłością i zamiast wypieprzyć zawartość katalogu /wp-content/plugins, wziąłem i toto gdzieś na boczek zgrałem. O mamo, to było genialne bo stykało tylko to wszystko wgrać na powrót do odpowiedniego katalogu i oto pokazały mnie się wszystkie wtyczki, z tym że wyłączone.
• Pozostało mi już tylko włączyć co trzeba, co też uczyniłem. Wtyczki w wersji zupgrejdowanej ruszyły. Generalnie wszystko ruszyło chyba jak trzeba.

Wniosek

Zdechł Ci WordPress po aktualizacji? Czego beczysz? Zrób tak, jak robili to już najstarsi Rosjanie — wyjdź i wejdź jeszcze raz. Na pewno ruszy. Czasem tylko trzeba kolbą załomotać.

Ufff, przez moment miałem jednak chwilę zwątpienia :)

Co ich łączy?

Wszyscy, od Wimmera począwszy na Bezimiennym Połajaczu Internetowym skończywszy mają gazylion wejść, septylion odsłon i kontrakty reklamowe na pięć lat w przód i z osiem do tyłu.

Objawy?

/me dopada głęboka zazdrość i chęć przełajania wszystkich jak leci. Czujcie się przełajani na wszystkie strony! Wzdłuż i wszerz! Z języczkiem i bez! Od tyłu i od przodu!

Efekt?

Mój wskaźnik feedburnerowych subskrybcji zjechał o połowę. Eeeech, i jak tu wierzyć w sprawiedliwość? To ja łajam na wszystkie strony i w każdej pozycji a Google funduje mnie obcięcie o połowę? Gad dem ju Google! Jak zwykle całe zło przez ciebie. A, no — i przez Apple :).

No i pokazała się wreszcie długo wyczekiwana, nowa wersja WordPressa. Co, rzucili się do przeglądarek dysząc ciężko z chęci zainstalowania nowości na blogach? Sorry, nie o tego WordPressa chodzi :).

Aplikacja WordPress na iPhone doczekała się nareszcie aktualizacji. Od wypuszczenia wersji 1.0 nieco czasu już minęło a funkcji do wprowadzenia było sporo. No i faktycznie kilka ich wprowadzono.

Przede wszystkim całość śmiga zauważalnie szybciej. Edycja nawet całkiem długiego tekstu nie jest żadnym problemem (prócz zafajdanego braku podstawowych opcji edycyjnych — dzięki Apple!) i nie powoduje lagów przy na przykład przewijaniu okna z tekstem, co potrafiło się sporadycznie przytrafić. Póki co takich problemów nie zauważyłem. Także stabilność aplikacji znacznie wzrosła za co dzięki i chwała deweloperom — we wcześniejszej wersji aplikacja potrafiła się wywalić, na szczęście nigdy w trakcie edycji.

Z nowości — pojawiła się możliwość dodawania nowych i edycji już istniejących stron statycznych co mnie się jak diabli podoba bo przydatne draństwo bywa czasami. Kolejna nowość to możliwość edycji komentarzy z oznaczaniem spamu włącznie. Naaaajs!

Niestety dodawanie fotek nadal jest dosyć upierdliwe i przy większej ich ilości (ot chociażby zamieszczone tu screeny) klikanie „plus” — fotka — „plus” –fotka może być upierdliwe. Co z możliwością po prostu zaznaczenia kilku i ognia? Działa to całkiem przyzwoicie w takiej chociażby aplikacji jak PhotoUpLink i warto by było takie rozwiązanie, nawet jeśli nie najlepsze z możliwych, skopiować.

Niestety to wciąż narzędzie do najprostszej edycji wpisów. Ciągle brak możliwości jakiegoś łatwego wprowadzania tagów HTML, nie ma czegoś na kształt RichTextu (choć to pewnie bardziej problem iPhone niż chłopaków od WP), wklejanie fotek do wpisu nie ma większego sensu — dołączyć fotki się da, wysłać na serwer też ale co dalej? Ręcznie wklepywać linki? Bez copy-paste to beznadziejne przedsięwzięcie a nawet gdyby copy-paste istniało, to nadal jest to sposób toporny jak humor Cymańskiego.

Tak więc nowości nieco się pojawiło ale jakichś drastycznych zmian raczej się nie spodziewajcie. Anyway, samo istnienie tego progami przekonało mnie do przeskoczenia z Serendipity na WordPressa więc za bardzo nie ma co narzekać. Jest to program użyteczny jak cholera, darmowy i dla wordpressowego blogera po prostu obowiązkowy.

• Nie sądź sobie, że silnik, którego zdecydowałeś się używać, będzie TYM silnikiem na wieki wieków amen. Dupa tam, za chwilę krótszą lub dłuższą będziesz chciał się przesiąść na coś innego, co trzyma dane zupełnie inaczej i pozwala na zupełnie co innego i nagle odkryjesz, jak głęboko w nocniku tkwi twa ręka.
• Formaty audio i wideo nie zmieniają się z czasem aż tak bardzo. Szybkość dostępu do netu jednak tak. Naiwnością jest sądzenie, że za dwa lata patrząc na ten sam filmik nie będziesz pluł sobie w brodę i przeklinał, że nie wrzuciłeś czegoś w lepszej jakości niż to gówno wielkości znaczka pocztowego. Albo przynajmniej trzymaj gdzieś kopię tego filmiku w lepszej jakości.
• Wgrywanie grafiki na swój serwer jest w sumie ok. Ale linkowanie jako /uploads/pictures/pornole/basia.jpg jest pomysłem o kant dupy potłuc. Grafę najlepiej wrzucać na jakieś serwisy, które szybko nie zdechną (Picasa, Flickr itd.) i które umożliwiają wrzucanie grafiki na stronę w jakiś sensowny sposób (embedowanie flashplayera niekoniecznie jest sensownym sposobem ale przynajmniej szybko tego nie zmienią). Stawianie na swoim serwerze własnych programów typu Gallery 2 to strzelanie sobie w swoją własną stopę. Za rok/dwa znajdziesz lepszy hosting/inny hosting, coś zmienisz, Gallery ci się posypie lub wydarzy się milion innych rzeczy, które nie wydarzą się Google czy Yahoo bo stać te firmy na kładzenie grubego siana na funkcjonowanie infrastruktury a zmian nie wprowadzają przy każdym widzimisię i zobaczeniu fajnie wyglądającej stronki z przyjemnym dla oka silnikiem.
• Fotki warto trzymać w jakimś programie, który potrafi wrzucać owe na różne serwisy fotkowe. Dla przykładu fotki mam teraz w iPhoto, które może wkulać je już ładnie w albumy wsadzone, wraz z podpisami i komentarzami do Picasy, Flickra i Facebooka. Znudzi mi się Picasa? Eksport fotek do albumów na którymś z pozostałych serwisów nie będzie problemem — wszystko wleci wprost z programu i w formie jak trzeba. Dodatkowy plus — w galerii online możesz mieć porządek taki sam, jak w swoim programie do zawiadywania fotkami. Bardzo to przydatna możliwość… Znajdź najsensowniejsze dla ciebie rozwiązanie. W tym momencie to chyba będzie Flickr ale trudno przewidzieć, jak się rozwiną usługi Google (PIcasa) i Adobe (Photoshop Express).
• Twój silnik ma mnóstwo bajerów i pozwala ci na wpisywanie wpisów z leadem, stopkami, dzieleniem na strony itd? No to się tego strzeż. Całkiem prawdopodobne, że silnik, który będzie modny/najlepszy za rok nie będzie czytał tych wszystkich dookołowpisowych wynalazków bo będzie ich miał jeszcze więcej ale w oczywiście swojej strukturze danych. I tym sposobem będziesz zmuszony edytować ponad tysiąc wpisów, by zadbać o permalinki, połączyć rozbity na lead i resztę tekst i tak dalej. Keep it simple a być może oszczędzisz sobie nieco czasu.
• Embedowanie dużych filmików czy obrazków jest fajne. Szczególnie dla szablonu, który ci się spodoba w przyszłości a którego kolumna wyświetlająca tekst okaże się o wiele węższa od wcześniejszej. Dlaczego? A dlatego, że tym sposobem filmiki i obrazki będą ci szablon rozwalały. Przyjmij zdrową zasadę, że kolumny z tekstem projektuje się do szerokości mniej więcej 460 pikseli (mieszcząca się w tej szerokości ilość znaków zazwyczaj jest najbardziej optymalna i dosyć rzadkie jest robienie węższych lub szerszych kolumn tekstowych (czy jak to nazwać)). Jeszcze zdrowiej będzie przyjąć, że szerokość filmiku lub grafiki nie powinna przekraczać 400–420 pikseli — te wartości powinny wejść do większości trzymajacych zdrowe proporcje szablonów.
• Używanie formatowań i styli bezpośrednio we wpisach jest SUROWO ZAKAZANE! Jako się rzekło — za pół roku zmienisz zdanie w temacie szablonu a tu we wpisach zostaną kupy ze zdefiniowanym we wpisie formatowaniem czy kolorystyką. Zostaw tę robotę szablonom. Te dobre obsłużą te wszystkie tagi code czy inne pre, o blockquote że już nie wspomnę. Jeśli chcesz coś zmieniać w wyglądzie — rób to w szablonie a nie we wpisach! Można się pobawić CSSem zdefiniowanym w szablonie (kopia zapasowa przy zmianach to niegłupia myśl, serio) a zmiany najpierw testować na np. wirtualnym serwerze.
• Używanie tagów HTML we wpisach nie powinno mieć miejsca. Większość silników sama zadba o składnię i zrobi to nieźle, o ile będziesz się trzymał standardów. A standardy są ważne — przy zmianie silnika mogą oszczędzić ci kupy roboty z dostosowaniem wpisów.

No, to chyba te najbardziej podstawowe porady i techniki, których warto się trzymać i które mi przyszły do głowy. Właśnie walczę ze skutkami nietrzymania się tych kilku prostych zasad i powiadam wam — jest boleśnie. Ale też i sympatycznie! Dzięki benedyktyńskiemu grzebaniu w przeszłości przypomniałem sobie kilka starych ale budzących miłe wspomnienia wpisów (ten wykwit głupoty strasznie lubię :)). Jak widać bajzel blogowy potrafi mieć swój urok :)

Przesiadka na WordPressa to spory skok w jakości blogowania (nie wpisów — te jak były do dupy, takie pozostały i raczej niewiele się tu zmieni ;)). WordPress dostarcza wielu narzędzi, bez których Serendipity było po prostu ubogie i niefunkcjonalne. Przede wszystkim mój główny powód zachwytów — mobilny klient WP dla iPhone.

To właśnie dzięki temu programowi piszę ten wpis i właśnie dzięki niemu szybko i sprawnie wpis zostanie opublikowany. Wygodne to jak jasna cholera, szczególnie gdy do pracy dojeżdża się godzinę z okładem a w gazetach tylko egzekucję, śmierć, kryzys i zniszczenie (z całym szacunkiem dla zamordowanego Polaka ale w końcu człowiek przeczytałby coś pozytywnego i inspirującego z rana).

Mobilny klient w działaniu wygląda mniej więcej tak:

WordPress — edycja wpisu

Właśnie dzieje się pracowity proces wklepywania tego wpisu i całkiem wygodna jego edycja (choć zwyczajowo faki lecą do Apple za brak copy-paste i praktyczną niemożliwość przekopiowania chociażby linka — wal się Apple za to gówniane niedopracowanie swojego urządzonka!).

Wpis oczywiście można otagować i przypisać do kategorii. O właśnie tak:

WordPress — tagowanie i przypisanie do kategorii

Tap, tap na odpowiednim polu i gotowe. Oczywiście lista kategorii pobierana jest z bloga przy odświeżaniu listy wpisów. Klient pozwala też na pobieranie i edycję wpisów już na blogu umieszczonych (czyli generalnie na większość tego, na co zezwala protokół XML-RPC). A to już daje jakieś możliwości, jest wygodne i oferuje wszelkie wygody pracy offline. Jako że mam iPoda a nie iPhone, to mój jedyny sensowny sposób na wygodne mobile blogowanie.

Gdybym z jakichś powodów jednak nie chciał używać klienta iPhonowego, zawsze jeszcze mogę wysłać maila. To czynność, która w Serendipity wymagała instalacji wtyczki, kombinacji z cronem i ogólnie najlepiej posiadania shella na maszynie, na której silnik biega. Próbowałem to raz skonfigurować. Eloy mi świadkiem, że próbowałem. Ale to nie jest zadanie dla średnio rozgarniętego trzydziestolatka. W WP mam to out of the box i w dodatku działające jak trzeba.

O takich udogodnieniach jak temaciki dla urządzeń mobilnych nawet nie ma co wspominać. To, co w uniwersum WP jest normą, w świecie Serendipity nie istnieje. A dorzucając ponoć średnio działające z Serendipity (i w większości płatne) inne programy obsługujące XML-RPC na iPhone, okazuje się, że za bardzo nie ma jak mobilnie sobie poblogować.

Ot jeden z wielu kamyczków, które wrzucam do ogródka WordPressa Serendipity zamiast do ogródka Serendipity WordPressa. Powolutku zaczynam odkrywać, że tych kamyczków całkiem spory kopczyk się uzbierał… (EDIT: ot zachciało mi się poszpanować powiedzonkiem i wyszedłem na idiotę — bywa a i był czas się przyzwyczaić. Dzięki miner!)