Wieczory w naszym domu są ostatnio mocno monotonne: dzieci, dzieci i jeszcze raz dzieci a kiedy bachory już do wyr trafią, chce się co najwyżej walnąć przed telewizorem i bezmyślnie klikać po kanałach. Na więcej nie ma już siły ni chęci. Dzieci to zło, powiadam Wam…

Czasem jednak w człowieku budzi się jakaś przekora i chce zrobić coś więcej, niż zaliczyć 153 kanały w trybie pilnym by stwierdzić, że i tak nie ma na czym oka zawiesić. Czasem człowiek przesuwa tyłek nieco w inne miejsce a tam… Konsolka! Moje stare PS3 kurzy się coraz bardziej ale czasem zdobywam się na nadludzki wysiłek i odpalam moją czarnulkę. Zazwyczaj chwilę w coś pogram i draństwo wyłączam ale czasem coś się we mnie budzi i chce mi się nawet w odmęty PSN spojrzeć. A tam oczywiście demka.

Ostatnio w oko wpadła mi gra Sniper Elite v2. Tak, to srzelanka. Tak, nie ma tu jakichś akcji (przynajmniej w demie) przypominających pierwszego Rainbow Six z planowaniem i czym tam jeszcze. Ale to zdecydowanie coś więcej, niż kolejny Battlefield czy inne MW. Nie chodzi o grafikę, dźwięk czy muzykę — bardziej chodzi o ogólny klimat, który przykuł mnie do telewizora i kazał przejść demo dwukrotnie pod rząd. Po prostu gra się w to znakomicie! I naprawdę ciężko mi wskazać konkretnie dlaczego tak dobrze mi się w demo pykało. Mamy tu do czynienia z grą, która może nie będzie wybitna ale która na pewno dostarczy mnóstwa radości kolesiom niekoniecznie gustującym we fragowaniu wszystkiego, co po planszy biega. Zapowiada się to bardzo smakowicie a na smak składają się chyba wszystkie elementy gry, z czego mechanika pykania podoba mi się chyba najbardziej. Oj, dawno już jakaś gra tak mnie nie wkręciła…

Ender, grałeś? Jeśli nie — posmakuj. Powinno Ci się spodobać choć to w sumie tylko strzelanka. Ale za to jaka fajna!

Sniper Elite v2 — Trailer SD (mp4, 19.55 MB)
Demo tej gry mnie rozwaliło. Bardzo ciekawy pomysł, niezgorsze wykonanie, dobre tempo… Warto zerknąć. Wersja SD.
Sniper Elite v2 — Trailer HD (mp4, 88.39 MB)
Demo tej gry mnie rozwaliło. Bardzo ciekawy pomysł, niezgorsze wykonanie, dobre tempo… Warto zerknąć. Wersja HD.

Zmieniają nam się trailery gier. Nie da się ukryć, że zarówno postępująca technologia jak i (a może przede wszystkim) zaangażowane w produkcję gier pieniądze, odciskają swoje piętno także na trailerach.

Czym dla gracza powinien być trailer gry? To chyba oczywiste: jak każdy zwiastun, powinien przede wszystkim pokazywać grę. To ona gracza interesuje, to ją chce z0baczyć w działaniu, chce widzieć, jak ona wygląda i zanim wyda swoje ciężko zarobione dwie stówki, chciałby mniej więcej wiedzieć — na co właściwie one polecą. Problem w tym, że te coraz bardziej kinowe trailery niewiele mu samej gry pokażą…

Wybrałem dwa trailery gier, które mi się ogromnie podobają. Znakomity montaż, doskonale przemyślane sceny, świetne udźwiękowienie… To już nie są trailery gier. Ba, te produkcje przerosły o kilometry typowe hollywoodzkie zwiastuny składające się z posiekanego filmu i w półtorej minuty cały ten film przedstawiające. To raczej rodzaj krótkometrażowej animacji opartej na grze. Widać to szczególnie w zwiastunie gry Prey 2, w którym nie ma bodajże ani chwili gameplayu a całość to zapewne fragment intra czy czego tam innego. Ta animacja zwróciła na siebie moją uwagę ogólną jakością wykonania i — jak widać — spełniła swoje zadanie jako trailer. W końcu nie tylko to obejrzałem (żeby to raz! :)) ale i dziele się tym ze wszystkimi.

Prey 2 Trailer SD (m4v, 40.19 MB)
A to już praktycznie kino pełną gębą. OK, może niezbyt wysokich lotów ale widowiskowe nad wyraz i poskładane bardzo atrakcyjnie.
Prey 2 Trailer HD (mp4, 122.38 MB)
A to już praktycznie kino pełną gębą. OK, może niezbyt wysokich lotów ale widowiskowe nad wyraz i poskładane bardzo atrakcyjnie.

Trailer gry Ghost Recon Future Soldier nie ma może tego rozmachu CGI ale za to epatuje wprost bardzo przemyślanym scenariuszem i epickością. Te ujęcia, ta praca kamery, ten dźwięk, ten pomysł na pokazanie ficzerów, które w grze zapewne się znajdą… Chciałbym bardzo zobaczyć scenopis tego trailera w pierwszych wersjach. Musiało to dziko wyglądać :). Ale tu znów — brak choćby fragmentu gameplayu, nie do końca jasna sprawa, czy całość robiona była na silniku gry, czy też może jakoś wspomagana, ciężko tak właściwie wywiedzieć się, jak ta gra będzie wyglądała. Będą futurystyczne HUDy i działania w niewielkich oddziałach i… No właśnie, co jeszcze można się z tego materiału dowiedzieć o samej grze? Ale czy to ważne? Jest epicko, wizualnie rewelacyjnie a całość zapada w pamięć. I o to chodziło.

Ghost Recon Future Soldier Trailer SD (m4v, 19.09 MB)
Doskonale obmyślany trailer, który ostrzy mi zęby na ten tytuł. Kawał świetnej roboty i przykład kinowego trendu w trailerach.
Ghost Recon Future Soldier Trailer HD (mp4, 93.56 MB)
Doskonale obmyślany trailer, który ostrzy mi zęby na ten tytuł. Kawał świetnej roboty i przykład kinowego trendu w trailerach.

Trailery gier zmieniają nam się tak samo, jak zmieniają się same gry i cały ten przemysł. Coraz większe budżety z jednej strony wymuszają uśrednienie rozgrywki i dostosowanie jej do jak największego grona graczy, z drugiej jednak zapewniają środki na coraz ciekawsze i coraz ambitniejsze działania promocyjne. Może się to podobać lub nie ale efekt przedstawiony powyżej mnie bardzo zadowala. Lubię po prostu oglądać rzeczy dobre a te dwie powyższe właśnie takie są.

Jakiś czas temu marudziłem na Facebooku czy innym Tweeterze, że chodzi za mną kupno nowego routera. Mój Linksys WRT54GL, którego mam już od 2009 roku, powoli zaczynał działać różnie. Mimo kombinowania z softem i różnymi takimi, zdarzały mu się słabsze dni i mimo ogólnej stabilności jakoś ostatnio nie wzbudzał mojej radości. Poza tym brzydkie to jak kupa choć trzeba dodać, że całkiem sprawnie działająca kupa. To zaprawdę bardzo fajna konstrukcja ale niestety leciwa i to się powolutku w czasach wszechobecnej „enki” zaczyna czuć. Zachciało mi się mieć coś nowszego, coś oferującego nieco więcej, niż tylko dzielenie łącza.

Znalezienie jakiegoś fajnego routerka, który przy okazji nie opróżni kieszeni okazało się być zadaniem łatwym. Każdy nowszy sprzęcik obiecywał więcej, niż dawał mnie mój Linksys i w sumie mogłem brać co popadnie. Jednak jako że jestem głupi i nieobyty, wziąłem i zapragnąłem kupić coś innego, co w działaniu poniekąd zobaczyłem u kolegi. Znaczy rzuciłem okiem na ekran jego laptopa podczas gdy konfigurował on urządzenie i bardzo spodobało mi się oprogramowanie Asusa. Konkretnie jego wygląd bo wiele więcej nie widziałem. Ot i macie drodzy marketoidzi kolejny powód, dla którego bierze się urządzenia tak techniczne, jak routery – mają wyglądać nie tylko zewnętrznie ale także od strony międzymordzia :)

Skoczyłem dnia pewnego do Saturna i drogą kupna nabyłem model nieco wyższy od tego, którego pokazywał mi znajomy. Padło na modelik ASUS RT-N13U Rev.B1.

Powiem tak: w życiu jeszcze się tak nie wkurwiałem na jakieś urządzenie, jak właśnie na ten router. Leciały grube bluzgi, solenne przyrzeczenia, że nigdy więcej żadnego drogiego dziadostwa od Asusa nie kupię i w ogóle. Powodem wkurzenia było dziwaczne działanie urządzenia przy próbie ustawienia jakichkolwiek opcji innych, niż nazwa sieci, jej hasło i hasło dostępu do panelu administracyjnego. Urządzenie po zapodaniu mu np. zakresu adresów IP przyznawanych przez jego serwer DHCP działało co prawda nadal ale prędkość netu spadała dramatycznie. Mam aktualnie łącze 25Mbit do siebie i 1,5Mbit od siebie. Po zapisaniu jakichkolwiek ustawień (poza wymienioną nazwą sieci i hasłami) szybkość zjeżdżała mi do w porywach 0,7Mbit/0,1Mbit. Tragedia po prostu.

Sytuację uratowało postawienie alternatywnego firmware, czyli znanego i lubianego dd-wrt. Problemów nie uniknąłem i tutaj. Co prawda firmware ładnie się wgrało ale działać nie chciało. Po jakimś czasie dotarło do mnie, że cholerna INEA od niedawna ostro ukraca praktyki dzielenia łącza bez bulenia za dodatkowe terminale. Tak, nie przesłyszeliście się – mamy XXI wiek, epokę łączących się z netem lodówek a poznański monopolista każe sobie płacić (i to niemało!) za każde urządzenie korzystające z Internetu. Ano, trzeba było sklonować adres MAC i poszło już wszystko jak trzeba.

dd-wrt działało sobie całkiem fajnie ale to jest soft dla sweterków i ludzi lubiących bardziej grzebanie w ustawieniach panienki, niż samą panienkę. Ja należę do ludzi chcących korzystać z netu a nie ciągle coś konfigurować i z miejsca zatęskniłem do fajnego międzymordzia od Asusa. Poza tym dd-wrt nie obsługuje na razie out of the box portu USB a to potężny minus. W końcu chciałem sobie tam wpiąć pendrajwa i udostępniać w necie różne fajne rzeczy bez potrzeby miecia włączonego wciąż komputera.

Tym sposobem dd-wrt nie zagościło dłużej na mojej zabawce. Po jakichś dwóch dniach dostało kopa za niemiecie przysiadalnego wyglądu i oberżnięcie funkcji, które firmware asusowy oferował. Inna kwestia, że jeśli ktoś jest sweterkiem, to może mieć z tym firmware zabawy co niemiara, włącznie z postawieniem klienta torrenta i co tam tylko do głowy przyjść może. Całkiem możliwe, że się kiedyś na to ryzykowne danie skuszę bo możliwości jest od cholery. Gdyny komuś chciało się bawić, podrzucam linkę do dokumentacji i miłej zabawy życzę. Fora twierdzą, że funkcjonuje to wszystko nadzwyczaj sprawnie więc do dzieła panowie i piszcie jak wam wyszło.

Proces przywracania oryginalnego firmware pozwolę sobie pominąć choć wspomnę tylko, że o suport techniczny się operacja oparła (korespondujemy sobie do dziś tak swoją drogą). Udało się i do oryginalnego firmware w końcu wróciłem. Z problemami, o których wspomniałem na początku. I tu ogromne kudosy dla suportu Asusa, który naprowadził mnie na prawidłową ścieżkę. Otóż okazuje się, że soft asusowy należy ustawiać TYLKO I WYŁĄCZNIE za pomocą Internet Explorera. Przez to głupie ograniczenie straciłem dni całe zabawy z nowym routerkiem, flashowałem biosy, trułem tyłek suportowi, robiłem z siebie idiotę i co tam jeszcze. Ot, trudny jest żywot człowieka niekorzystającego z IE a dla potencjalnych nabywców poniżej wołami napiszę:

Oszczędzisz sobie mnóstwa kłopotów…

Jak to działa

W skrócie: nieźle. Oprogramowanie jest sympatyczne i dosyć oczywiste dla kogoś, kto chociażby lekko liznął routerowe tematy. Można ustawić wszystko, co potrzebne może być w domku, włącznie z przydzielaniem konkretnego adresu IP w sieci LAN konkretnemu numerowi MAC, na czym zależało mi bardzo, bo na komputerze sporo rzeczy testuję i chcę mieć porty przekierowane jak trzeba, bez potrzeby każdorazowego ich przestawiania po wyłączeniu mojego mini. Ogólnie — jest wszystko, co potrzebne a QoS zrobiono obrazkowo i idiotoodpornie. I działa jak trzeba. Poniżej może kilka screenshotów dla zobrazowania o co tu loto.

Jak widać oprogramowanie wygląda przysiadalnie a poustawiać można sobie całkiem sporo.

Bardzo fajną rzeczą jest obsługa zewnętrznych dysków, które można podpiąć sobie do portu USB (podpięcie drukarni udostępnia ją jako drukarkę sieciową ale nie wiem jak i czy w ogóle to działa bo nie mam drukarki). Ja wpiąłem tam pendrajwa, na którego wrzucam różne mniej lub bardziej przydatne rzeczy (na ten przykład filmy do wciągnięcia iPadem :)) a plus ma to taki, że wpięte urządzenie można udostępnić w sieci lokalnej via samba i/lub ftp. Dodatkowo można sobie tak rzecz skonfigurować, by była dostępna z internetu i wtedy ma się swój serwerek ftp udostępniony w necie i ciągle dostępny. Bardzo to wygodne rozwiązanie choć oczywiście nie jest to super-duper serwer mediów i czego tam jeszcze. Jeśli jednak macie potrzebę udostępniania sobie swoich zasobów czy to w sieci wewnętrznej, czy to na zewnątrz — ten router może być całkiem przydatny.

Tych kilkanaście dni codziennego używania przełożyło się na kilka wniosków, które sobie może wypunktuję:

I to mniej więcej wszystko. Po początkowym stresie i fakach teraz jestem zadowolonym użytkownikiem, którego zadowolenie niestety nie jest pełne z powodu przeglądarkowej abberacji Asusa. Poza tym to naprawdę świetny sprzęt a jeśli jesteś sweterkiem, będziesz miał czym się bawić instalując alternatywne firmware.

ASUS RT-N13U Rev.B1 FM v2.0.2.0 (zip, 5.91 MB)
Oryginalne firmware routera ASUS RT-N13U Rev.B1 w wersji 2.0.2.0, z językiem polskim. Sporo się tego naszukałem w sieci i mam nadzieję, że mi Asus sprawy nie wytoczy za udostępnianie tego kawałka kodu. Na polskiej stronie oficjalnej możecie sobie szukać tego firmware do woli :)

Aural Planet to taki twór, który sobie zaistniał i zrobił sporo zamieszania na naszym elektronicznym rynku, w dodatku nie tylko demoscenowym. Banda chłopaków, których swego czasu wywiadnąłem, robiła muzykę z różnych elektronicznych okolic ale zaczęło się wszystko właśnie od Lightflow, od cudownego albumu, który w jakiś sposób wprowadził psybient (czy jak tam zwać ten rodzaj muzyki elektronicznej) pod strzechy głównie młodszych kolesi. Płyta wydana została przez wydawnictwo Silver Shark a reklamowana była głównie w pisemkach tego wydawnictwa, w tym w CD Action, do którego swego czasu pisywał yours trurly i które — jak słusznie zauważacie — czytane było głównie przez dżoystikową młodzież. Niejaki Smuggler przemycał tam jednak sporo różnych tematów, w tym sporo demosceny i pewnie niejedną rękę przyłożył do wydania tej płytki. Niżej podpisany wziął i w preorderze krążek zamówił i do dziś jest nim zachwycony.

Płyta nawet jak na dzisiejsze standardy jest po prostu świetna i zdecydowanie jest to jeden z tych albumów, które często lądują w czytniku/na partycji grajka mp3. Świadczyć o tym może choćby mój profil na Last.fm, w którym odtworzenie samego tylko Blue Water Cave zadziało się 160 razy. W rzeczywistości było tych razy o wiele, wiele więcej. I za każdym razem ów raz był tego wart. Sami z resztą posłuchajcie.

Aural Planet — Blue Water Cave (mp3, 16.83 MB)
Doskonały utwór z doskonałej płyty. Teraz czas na relaks, słuchawki na uszach i zanurzenie się w morskie przestrzenie…

Proponuję Wam do posłuchania utwór Hybrydisy, który chyba najlepiej definiuje klimat całej płyty. Nawet nielubiący elektroniki powinni moim skromnym zdaniem zapoznać się z tym kawałkiem oraz — w przypływie odwagi — całą płytą. Nie jest to może wydawnictwo najwyższej światowej klasy ale ma w sobie coś, co do mnie przemawia: jest autentyczne, robione przez chłopaków, z którymi warto wypić piwo i którzy autentycznie angażują się w to, co robią.

Sundial Aeon — Hybrydisy (mp3, 10.15 MB)
Cudnej urody kawałek z płyty Apotheosis od chłopaków z Sundial Aeon.

Kocham takie klimaty i jeśli coś w ten deseń macie w swoich zasobach — podzielcie się. A teraz już zapraszam na dziesięć minut i piętnaście sekund świetnej elektroniki.

Alveol — Blue Lips (mp3, 12.48 MB)
Rewelacyjnie wprost chillowy, uspokajający i dający mnóstwo satysfakcji ze słuchania utwór.

Za energię!

Lekka zniżka formy w robocie? Puszczam The Swamp Song i dostaję strzała wprost w potylicę. Ogarnia mnie jakiś marazm i tumiwisizm? Swamp Song od razu powoduje wykwit jockerowskiego uśmiechu na facjacie. To po prostu energia w stanie czystym i skondensowanym. I za to ma swoje miejsce w moich zbiorach.

Oasis — The Swamp Song (mp3, 6.19 MB)
Energetyczny strzał wprost w potylicę i kilka minut solidnego hałasu. Oj warto posłuchać przy zniżce formy.

O kapeli nic nie wiem, o muzyce którą grają także, nie wiem jakie mają dokonania lub jak wielki ich brak i szczerze mówiąc mało mnie to obchodzi. Utwór jest po prostu cudny a w ramach zapoznania się szerszego z problemem już się ssą dwie płyty zespołu. Jeśli okażą się warte uwagi, wydam kasę jak nic.

A teraz sza i słuchać. Kawał miodu na moje serducho…

Warpaint — Billie Holiday (mp3, 8.61 MB)
Świetny klimat i prowadzenie słuchacza przez cały utwór.

Dziś jeden z największych wstydów mojego życia czyli eloyowe nauczanie mnie palcem czegoś o muzyce. To właśnie Eloy zapodał mi The Sisterhood, pokręcił głową z niedowierzaniem, że koleś, który na pamięć zna teksty z płyty Vision Thing nie klei zbytnio o co z The Sisterhood chodzi. Wstyd mi i czuję się jak gówniarz ale przy okazji muszę Eloyowi browary postawić zimne za wrzucenie mi tej perły na uszy. Gift to płyta doskonała a z tej płyty zaprezentować chcę przejmujące Rain From Heaven. Totalnie epicki kawałek i esencja Sisterowatości. Dla mnie to po prostu kapliczka, kościół, bazylika… Więc na kolana kochani i do słuchania przystąp!

The Sisterhood — Rain From Heaven (mp3, 8.71 MB)
Absolutnie epicki utwór będący esencją tego, za co pokochałem The Sisters of Mercy no i The Sisterhood.

Środek lata… Patrzę przez okno i jedyne co widzę, to krążący po okolicy spleen ufundowany przez koszmarnie jesienną pogodę. Zwały pędzących po niebie chmur wysysają wszelkie radosne myśli. Zostaje już tylko chęć naciągnięcia kołdry na głowę, odwrócenia się na drugi bok i przespania tej beznadziei.

Dzisiejszy utwór zainspirowały te właśnie jesienne dewiacje pogodowe.

Wykonawca: Pete Namlook & Geir Jensenn
Tytuł: In Heaven
Płyta: The Fires Of Ork 2
Lubiony za: jesienny, cudny klimat
Źródło: YouTube

Pete Namlook & Geir Jensenn — In Heaven (mp3, 11.86 MB)
Jesienny, cudowny klimat i prawie dziesięć minut doskonałej elektroniki.

Fight to kawał dobrze pomyślanego beatu, który jakoś tak sam na uszy siada i nie chce się odkleić. Zasadniczo beat lubię acz jakąś wielką estymą nie darzę. Nie w przypadku tego numeru — toto zapętlałem swego czasu w drodze na treningi aikido po to, by odpowiednio nagrzanym adrenaliną na maty trafić i jakoś dzięki temu rozgrzewkę znieść :).

Wykonawca: Junkie XL
Tytuł: Fight
Płyta: Saturday Teenage Kick
Lubiony za: energię totalną. Adrenalina płynąca w tym kawałku stawia suty na baczność!
Źródło: YouTube

Junkie XL — Fight (mp3, 8.38 MB)
Totalna energia stawiająca suty na baczność! Beat at its finest!

Black Horse usłyszałem po raz pierwszy w jeleniogórskiej rozgłośni radiowej (tak, kiedyś w lokalnych rozgłośniach puszczano dobrą muzykę) a że pora była wieczorowa, dopiero następnego dnia skoro świt ruszyłem do sklepu po płytkę. Płytki nie było więc zanabyłem kasetę i zdaje się, że mam ją jeszcze do dziś ale pewnie zjechaną straszliwie. Utwór oczarował mnie i pozwolił nieco pomacać się z twórczością De Coy i sprowadził na manowce dobrego, polskiego, gotyckiego grania.

O wyposażenie mnie w formę elektroniczną utworu zadbał Eloy, któremu jestem za to bardzo wdzięczny i któremu należy się za to nieustająca dostawa piwa. Dzięki Eloyu!

Wykonawca: Fading Colours
Tytuł: Black Horse
Płyta: Black Horse
Lubiony za: no przecież wystarczy posłuchać! Prostota, riffy w tle, wokal De Coy…
Źródło: YouTube

Fading Colours — Black Horse (mp3, 7.13 MB)
Polskie gotyckie granie z czasów dawnych ale przecież jakże złotych. Prosta forma ale siła w tym utworze — wielka!

Underwater Kiss to kawałek, w którym Marco połączył wodę i ogień. Ten facet robi muzykę określaną jako psybient/ambient ale równolegle kręci też densowe numerki z solidnym beatem i pociągiem do czynienia imprez lepszymi. Obydwie te rzeczy usłyszeć można w tym utworze — całość powoli przelewa się przez głośniki ale gdzieś tam w tle krąży szybszy rytm, który wprowadza nutkę niepokoju do utworu, w którym pozornie go nie ma. Wielbię ten utwór właśnie za to połączenie czillu z czymś popierzającym w tle.

Wykonawca: Marco Torrance
Tytuł: Underwater Kiss (with Michelle Richer)
Płyta: Dreamland Society
Gatunek: psybient
Lubiony za: niesamowity klimat i połączenie wody z ogniem
Źródło: YouTube

Marco Torrance — Underwater Kiss (with Michelle Richer) (mp3, 9.82 MB)
Niesamowity klimat! Pozornie niespieszny utwór, który po przesłuchaniu pozostawia w człowieku niespełnioną potrzebę zerwania się oraz niewyjaśnioną zadyszkę. Bardzo ciekawa sprawa…

Pulse mnie po prostu rozwala. To jeden z tych kawałków, które w spleenowej sesji puszczam w pętli a to zawsze urodzi coś konstruktywnego. Jakąś myśl, jakąś wizję, jakieś ściśnięcie gardła, które zaowocuje kolejną notką do szuflady (choć teraz to są notki wrzucane gdzieś w otchłanie chmury — szuflada ma chyba lepszy klimat). I nawet nie pytaj, co takiego inspirującego ma w sobie ten utwór. Po prostu ma to coś, co każe mi wciąż i wciąż do niego wracać. Magia Archive…

Wykonawca: Archive
Tytuł:Pulse
Gatunek: rock
Lubiony za: wyzwalane w trakcie słuchania emocje
Źródło: YouTube

Archive — Pulse (mp3, 6.62 MB)
To jeden z tych kawałków, które w spleenowej sesji puszczam w pętli a to zawsze urodzi coś konstruktywnego. Jakąś myśl, jakąś wizję, jakieś ściśnięcie gardła, które zaowocuje czymś kreatywnym.

Wykonawca: Chris Fortier
Tytuł:Twinkle Me (Deepfunk’s Above The Clouds Remix)
Gatunek: elektronika
Lubiony za: świetny feeling, dobrą kompozycję i dbałość o atmosferę całości oraz za muzyczną wyobraźnię autora
Źródło: YouTube

Chris Fortier — Twinkle Me (Deepfunk’s Above The Clouds Remix) (mp3, 12.83 MB)
Znakomity miks gatunków: progresywnego transu i psybientu. Po naszemu oznacza to mniej więcej tyle, że jest rytmicznie ale też nieco ambientowo. Całość zaś świetna.

Przyszło mi do głowy, że skoro tyle tej muzyki słucham a czasem wpadnie mi w ucho coś naprawdę fajnego, to może byłoby dobrze tym się jakoś dzielić ku pamięci. Oczywiście można linkować wszystko w serwisach społecznościowych ale szczerze mówiąc nieco mnie już te wszystkie fehsbuki nudzą a tęskni mi się do starej, dobrej, sprawdzonej formy o nazwie podcast. Swego czasu bawiłem się w podcastowanie ale jakoś tak wyszło, że od dłuższego czasu nic w tym temacie nie robię. Czas więc nieco kanał podcastowy odkurzyć i zacząć w nim puszczać rzeczy jak nie swoje, to cudze i uczciwie z netu kradzione :). Pomysł jest taki, że gdzieś w otchłaniach YouTube czy innego Vimeo wyszperam dziennie jakiś fajny muzyczny kawałek i wsadzę go wieczorkiem na stronkę w postaci filmiku źródłowego i jakiejś empetrójki do pobrania, oczywiście otagowanej jak należy i tak przygotowanej, by w Waszych programach czy innych telefonach była widziana jak trzeba a z czasem podkaściki by zrobiły solidny składankowy album.

Tyle plany a pewnie wyjdzie jak zawsze. Olać to! Pomysł mi się spodobał i pewnie pociągnę przez jakiś czas, do wyczerpania zapału. Jednak tego zapału się niemało zrobiło więc nie czekając czas na pierwszą melodyjkę.

Wykonawca: Egostereo
Tytuł: Plastic (Original Mix) [Low Res.]
Gatunek: elektroniczna
Lubiony za: prostotę kompozycji, głębię basu i ogólną zajebistość
Źródło: YouTube

Egostereo — Plastic (Original Mix) [Low Res.] (mp3, 7.97 MB)
Prosta kompozycja wykorzystująca głębię basu i różnych urozmaicających wstawek. Siła tego kawałka to klimat. Po prostu klei się to wszystko w dobrą nutę.

Wczoraj ćwierkałem i blipowałem o tym, że Doropha tylko jęknęła na wieść, że nowy album Fresh Body Shop się pokazał. Album zwie się The Ugly Army, kupić można między innymi w Magnatune a ja korzystając z dawanej przez Magnatune możliwości rozdawania trzech kopii, niniejszym trzy kopie rozdaję. Pierwsze trzy osoby, które chcą albumik, proszę o pozostawienie odpowiedniego komentarza.

A sam album? Mnie wchodzi bez mydła, jak wszystko tej kapeli zresztą. A najlepiej posłuchajcie sami:

The Ugly Army by Fresh Body Shop

Poniżej utwór pod tytułem Meany. Esencja tego krążka. Że co, że jakieś takie dziwne i proste? Owszem, czasem i taka odskocznia jest potrzebna :)

Pobierz / przesłuchaj utwór (mp3; 11mb)