Proponuję Wam do posłuchania utwór Hybrydisy, który chyba najlepiej definiuje klimat całej płyty. Nawet nielubiący elektroniki powinni moim skromnym zdaniem zapoznać się z tym kawałkiem oraz — w przypływie odwagi — całą płytą. Nie jest to może wydawnictwo najwyższej światowej klasy ale ma w sobie coś, co do mnie przemawia: jest autentyczne, robione przez chłopaków, z którymi warto wypić piwo i którzy autentycznie angażują się w to, co robią.

Sundial Aeon — Hybrydisy (mp3, 10.15 MB)
Cudnej urody kawałek z płyty Apotheosis od chłopaków z Sundial Aeon.

Kocham takie klimaty i jeśli coś w ten deseń macie w swoich zasobach — podzielcie się. A teraz już zapraszam na dziesięć minut i piętnaście sekund świetnej elektroniki.

Alveol — Blue Lips (mp3, 12.48 MB)
Rewelacyjnie wprost chillowy, uspokajający i dający mnóstwo satysfakcji ze słuchania utwór.

Wykonawca: Chris Fortier
Tytuł:Twinkle Me (Deepfunk’s Above The Clouds Remix)
Gatunek: elektronika
Lubiony za: świetny feeling, dobrą kompozycję i dbałość o atmosferę całości oraz za muzyczną wyobraźnię autora
Źródło: YouTube

Chris Fortier — Twinkle Me (Deepfunk’s Above The Clouds Remix) (mp3, 12.83 MB)
Znakomity miks gatunków: progresywnego transu i psybientu. Po naszemu oznacza to mniej więcej tyle, że jest rytmicznie ale też nieco ambientowo. Całość zaś świetna.

Poniżej utwór pod tytułem Meany. Esencja tego krążka. Że co, że jakieś takie dziwne i proste? Owszem, czasem i taka odskocznia jest potrzebna :)

Pobierz / przesłuchaj utwór (mp3; 11mb)

Laurent Saiet — Baton Rouge (mp3, 8.2 MB)
Świetne, elektroniczno-badalamentowskie kli­maty mocno trą­cące sound­trac­kiem do Twin Peaks, cho­dzące gdzieś w tle gitary, pogłosy, woka­lizy… Łał, naprawdę warto!

Jamiroquai takoż wpadł mi na dzisiejszą playlistę w ramach odkurzania staroci. Miotła zmiotła i wymiotła świetny jego album Emergency on Planet Earth, który wziął i się już nieco w mojej pamięci zatarł. Na tyle, że praktycznie na nowo „odkryłem” kawałek Revolution 1993. Kurczę, jak ten facet kiedyś potrafił funkowo zagrać… Utwór ze świetną sekcją rytmiczną i ogólnie tym wszystkim, co składa się na porządny funk (chórki included). Kawał solidnego, rytmicznego, budzącego w ten ospały, jesienny dzień — grania.

Jamiroquai — Revolution 1993 (mp3, 14.46 MB)
Utwór ze świetną sek­cją ryt­miczną i ogól­nie tym wszyst­kim, co składa się na porządny funk (chórki inc­lu­ded). Kawał solid­nego, ryt­micz­nego, budzą­cego grania.

Co to jest? A to jest miks muzyki etnicznej/world z elektroniką z gatunku tańcowego. Efekt końcowy jest imo świetny a że wszystko jeszcze w brzmieniach śródziemnomorskich (co nie dziwi, jak większość dobrej muzy także i ta pochodzi z Grecji ;)), to mamy po sufit egzotyki, przy której można się kolibać. Że też tego na weselu nie miałem… Anyway, co ja będę sobie strzępił język — info ze strony sonicbids załatwi sprawę za mnie:

Palyrria (from Greece) created in 1996 as a dance project. At 1999 the band turned into its own musical direction. They call it World-Electro and indeed this music is neither electronic nor ethnic. It is a mixture of western electronica and traditional music from around the Mediterranean.

Ancient ceremonies around the Mediterranean have always been filled with music and musical expression,
back in times when people chose to express themselves in much more ecstatic and paganistic ways.

Palyrria uses Aeolian scales, pentatonic music, instruments that come out of the depths of history, alongside with pumping bass lines, techno grooves, vocoders, clicks and cuts, creating music that is both ancient and futuristic at the same time.

No to chyba już wszystko jasne. Zanim zapodam kawałek odeślę może jeszcze tylko na stronę grupy po dalsze informacje o tej tworzącej zaprawdę dobrą muzykę formacji. OK, już leci przykładowy kawałek brzmienia. Utwór nazywa się Kakavia Express i pochodzi z płyty Palyrria.

Palyrria — Kakavia Express (mp3, 8.01 MB)
Miks muzyki etnicznej/world z elektroniką z gatunku tańcowego. Efekt końcowy jest świetny, a że wszystko jeszcze w brzmieniach śródziemnomorskich, to mamy po sufit egzotyki, przy której można się kolibać.

Od dłuższego już czasu mocno wietrzę swoją bibliotekę muzyczną. Przypominam sobie przeróżne starocie, jakie wpadły w moje ręce w sposób mniej lub bardziej legalny i przyznać muszę, że śmiecia przez moje uszy przewinęło się naprawdę sporo. Ale od tej płyty po prostu nie mogę się odkleić. Znów trafiła na mój top, odświeżyła wszystkie związane z nią emocje, poruszyła i w ogóle zrobiła mi dobrze.

Timo Maas — Pictures

Timo Maas — Pictures. Po prostu nie schodzi mi ni z komputera, ni z iPhone i gra prawie ciągle, z przerwami na wciąganie Dragonballa :). Zaiste, bardzo dobry krążek a ja mogę tylko powtórzyć to, co pisałem swego czasu:

Co to jest? To jest, proszę państwa, taneczne i skoczne granie. Już widzę tych wszystkich oburzonych gotykowców czy inszych piewców undergroundu. Muzyka klubowa na łamach tej strony? A i owszem! Bo to granie w najwyższym stopniu dobre. A nic co dobre, nie jest papie CoŚCie obce :). Ogólnie płyta ma klimat lekko oldschoolowy, miejscami jako żywo stają przed oczami lata 80-te i tamte brzmienia. Nie, żadnego cukierkowego popu tamtej epoki, raczej te nieco mniej ówcześnie trendy nutki. Płyta jest miejscami wręcz mroczna (kawałek nr 2, tytułowe “Pictures” z wysoko gejowskim tekstem ale fenomenalnym brzmieniem), miejscami porywa do brykania (kawałek nr 4, “High Drama” z Neneh Cherry), miejscami zaś wyciska łzy z oczu (kawałek nr 2, “First Day” – i nie chodzi o granie słodkie ale o rzeczony oldschool, który w doskonałej formie przypomina nam, że to se już ne wrati).

Tak pisałem swego czasu (ok, pisałem brzydziej :)) ale w całej rozciągłości ze swoją pisaniną sprzed czterech lat się zgadzam. Płytka dalej robi w odwłok dobrze a to chyba świadczy o niej jak najlepiej. Kurczę, muszę w końcu ją kupić bo jest tego warta. Jeśli komuś klimaty jak z załączonej próbki pasują — nie ma się co zastanawiać. Zapraszam do posłuchania kawałka High Drama z Neneh Cherry w chórkach (yeah, kind of :)). Ten numer budzi dobrze!

Chilling Cuts Vol. 4

I kolejna prośba znajomka, który odzywa się rzadko ale za to kiedy się odezwie, to od razu z grubej rury. Mowa o Raidenie, który to koleś milczy, milczy, milczy ale kiedy przemawia, to stoją za nim argumenta nie do podważenia. Ostatnim razem był to album. Świetny album wydany przez projekt Sundial Aeon — Apotheosis. Tym zaś razem zapowiada się naprawdę dobra kompilacja elektroniki. Zresztą może po prostu wrzucę tu nieco przeze mnie zmienioną notkę prasową otrzymaną od Raidena.

W maju bieżącego roku ukaże się na rynku nakładem potugalskiej wytwórni Flow Records kompilacja Chilling Cuts Vol. 4. Jest ona kontynuacją amientowo-chilloutowych kompilacji, znanych wczesniej z dorobku Aural Planet i Sundial Aeon. Za zawartość krążka odpowiada muzyk i zarazem członek obu projektów Radosław Raiden Kochman.

Na krążku zawarte będą miedzy innymi utwory takich wykonawców jak Vibrasphere, Solar Fields, Brothomstates vs. Crankshaft, Matenda… oraz nigdzie dotąd nie publikowany wcześniej kawalek projektu Sundial Aeon zatytułowany Stuck On You.

Tracklista kompilacji:
1. Vibrasphere — Spring Flood
2. Matenda — Orphean (Layback Remix)
3. Weed — Peace Mantra (Dreamdoktor Mix)
4. Sundial Aeon — Stuck On You
5. Solar Fields — Sol (Remix)
6. Smiley Pixey — A Full Moon Gathering (Easter People)
7. Brothomstates vs. Crankshaft — Wekilldaenemy
8. Desert Dwellers — Dubsicle
9. Tor.ma In Dub — Papa Things
10. Mystical Sun — Ninth Sphere (Expanded 09)
11. Pan Electric — Embers

Więcej informacji na stronach www.sundial.pl i www.flow-records.com.

Warto wspomnieć, że Sundial Aeon sa w trakcie tworzenia nowego albumu Mimesis…

Tak szczerze mówiąc to tego ostatniego jestem najbardziej ciekaw. Poprzedni album mnie rozwalił dokumentnie stając się jednym z najczęściej wciąganych albumów w mojej bibliotece. Jeśli drugi album będzie jakością zbliżony do pierwszego, to czeka mnie kolejna psybientowa uczta… Już teraz na samą myśl o niej zacieram ręce :).

Hail KLF! Wciąż jesteście najlepsi i jedyni w swoim rodzaju. MU MU!

http://www.youtube.com/watch?v=frd5YmSjjII

Doropha, dokształć się! Mieć ponad trzydzieści na karku i nie znać The KLF? I ja cię za żonę wziąłem? :)

Ano, to powoli staje się tradycją :) i od czasu do czasu do legalnego zassania jakiegoś albumu zapraszam. Dziś nieco całkiem niezłej elektroniki z wokalem, kilkoma ciekawymi aranżacjami a całość w klimatach popowo-elektroniczno-triphopowych (z tym, że triphopu to tam niewiele ale są kawałki dające ciekawy triphopowy posmak — miniatura Apartment B choćby). Tak, dosyć to garażowe i niszowe ale kaman, czasem warto oderwać się od Ich Fafnaścioro czy innej kostki Rubika. Po mojemu — całkiem warte uwagi. Do wydania mam dwie kopie albumu, decyduje sprawność w komentowaniu (czyli kto se w komentarzach pierwszy zaklepie, ten lepszy :)). W sprawie legalności — kupiłem, to i mogę.

Beat Generation Mad Trick by Emmas Mini

Vibrasphere — Archipelago

a tu mowa o najwyższej z możliwych półce solidnego, rytmicznego łupania!

to nie są manieczki, ta muzyka nie ma nic wspólnego z rytmami znanymi z dyskotek, klubów techno czy jakichś inszych imprezowni. szczerze mówiąc czegoś takiego raczej się w miejscach nasączonych karkami nie usłyszy. nie dlatego, że za trudne ale dlatego, że prócz beatu dzieje się tu zdecydowanie więcej. najwidoczniej karki podskórnie czują, że mają z czymś nieco lepszym do czynienia i po prostu tego nie słuchają ani się przy tym nie bujają. i bogu niech będą dzięki.

niedawno opisywałem wcześniejszą płytę formacji vibrasphere: lime structure. w sumie mógłbym spokojnie zrobić copy-paste zmieniając tylko tytuły utworów. rzecz, tak jak poprzedniczka, diablo dobra. trzeci album w historii formacji a kopie tyłek nawet chyba lepiej niż albumy poprzednie. perełek, o których wspominałem przy okazji opisu wcześniejszego albumu mógłbym tu spokojnie naliczyć z cztery. w sumie utworów jest dziewięć a całość trzyma tak charakterystyczny dla vibrasphere feeling. nie wiem jak to chłopaki robią ale mają swój bardzo wyraźny styl. są rozróżnialni, co w tym gatunku muzyki jest raczej trudne, w końcu wszystko niemal brzmi identycznie. nie w wypadku tego albumu! co kawałek, to osobna opowieść i nieco inny trip. rozpoczynamy spokojnie ale już drugi utwór przypomina nam, że nie o spokój w tej wycieczce chodzi. tym sposobem dopada nas RYTM a prócz rytmu całkiem bogate aranżacje, spora ilość dźwięków, ciekawe sample i coś, co bardzo lubię w dobrej psychodelii: tło robią stonowane ale doskonale słyszalne stringi. vibrasphere nagrało album mocno przestrzenny, otaczający dźwiękiem niezbyt agresywny a mimo to porywający miejscami.

jest na tej płycie, wśród ogólnie kawałków bardzo dobrych, utwór imo wybitny, który przejdzie do historii gatunku: landmark. ponad osiem i pół minuty rytmicznej orgii wbijającej w tak doskonałego tripa, że aż bałbym się puszczać to po solidnej dawce lsd. strasznie się ten utwór wbija w głowę. osiem i pół minuty transowych rytmów, które mają jedno zadanie: torować drogę dla skąpo wydzielanych ale bardzo smakowitych wstawek melodycznych. słuchany, i to najlepiej głośno! landmark wywołuje dwie reakcje: niekontrolowany ruch głową w rytm muzyki i jakiś czający się gdzieś z tyłu mózgoczaszki niepokój, którego określić raczej nie idzie, znaleźć przyczyny takoż a jednak snuje się po łbie i ląduje w dziwnych miejscach. to kawałek na solidną, narkotyczną jazdę bez trzymanki. dźwięki powoli narastają, rytm zasuwa, co chwila przekaz staje się coraz bardziej zmasowany bo dorzucane są kolejne elementy układanki… masywny, doskonały kawałek! trans to właśnie TO. nie jakieś tam dyskotekowe pieprzenie parkietu za pomocą dwóch generatorów brzmień i beatu. nic z tych rzeczy. to solidna robota mająca tylko jedno na celu: wbić cię słuchaczu w nieco bardziej odmienne stany świadomości. robota perfekcyjna!

znalazło się też na płycie miejsce na ponaddziewięciominutową suitę w transowych rytmach. sudden comfort to dla mnie doskonały przykład na to, że mając dobry pomysł i sporą dozę wyobraźni muzycznej można uwieść słuchacza i przylepić go do głośnika na długi, długi czas, którego słuchacz nie będzie uważał za stracony, mimo iż w kawałku pozornie niewiele się dzieje. nie wiem jak to możliwe ale ten utwór kompresuje czas. te dziesięć bez mała minut mija migusiem, człowiek się po tym otrząsa jak po wyjściu z kąpieli i nagle łapie się na tym, że w międzyczasie gdzieś odpłynął i przez moment bywał zupełnie gdzie indziej. to jest właśnie siła transu — wprowadzić słuchacza w stan, z którego wychodzi z uczuciem, że gdzieś był, coś robił, o czymś myślał i to wszystko gdzieś głęboko w nim siedzi dalej. to coś, co przez moment się ujawniło ale było zbyt nieśmiałe, by pozostać.

i tak kawałek za kawałkiem, numer za numerem kończy się słuchanie krążka. czy jest dobry? kochani, jest FE-NO-ME-NAL-NY! dla miłośników gatunku jazda absolutnie obowiązkowa. dwóch szwedów funduje wam tripa w najlepszym możliwym stylu.

ocena w skali 1–10: no nie żartujmy… czas na drugą dziesiątkę daną kiedykolwiek i oto ona: 10!

strona formacji vibrasphere
wywiad z rickardem berglöfem na stronach serwisu psytrance.pl

głosować można tutaj

co do wyników poprzedniego głosowania, w którym pytałem o zarobki, jakie uważacie za godziwe — głosów sporo, za co dziękuję ogromnie. jak się okazuje, opcja 4 tysięcy do rączki plus firmowa elektronika w postaci laptopa czy komórki została uznana za najbardziej godziwą/sensowną. prosiłem o wskazanie zarobków godziwych a nie kwot, które chciałoby się zarabiać. z ogromnym zadowoleniem widzę, że podeszliście do tego pytania poważnie. też uważam, że kwota czterech tysięcy netto jest zarobkiem godziwym. nie pozwala poszaleć ale właśnie żyć godziwie w miarę. trzy tysiące bywają już nieco problematyczne a więcej mało kto zarabia i tak. dziękuję za oddane głosy!

wyniki głosowania znajdują się tutaj

Ten Madison — Trouble In Rio

płyta, o której słów kilka chcę napisać, nie porwała mnie z jakiegoś szczególnego względu. szczerze mówiąc ta płyta wcale nie jest porywająca, nie jest też przebojowa czy w jakikolwiek inny sposób nie wyróżnia zanadto spośród tłumu innych podobnych produkcji. ot jest sobie krążek, który oferuje duuużo bardzo sympatycznej muzyki, pośród której znajdziemy trzy imo absolutne rarytasy.

i właśnie przez te rarytasy ten madison i jego trouble in rio zostanie pokrótce opisane.

uprzedzam — rarytasy oczywiście według mojej jak najbardziej subiektywnej opinii. komuś się te dźwięki nie spodobają? trudno, mnie wchodzą doskonale. zacznijmy więc od pierwszego zadziwiająco dobrego utworu. ścieżka nr 1 — walker. od samego początku jesteśmy w tym utworze częstowani świetną atmosferą. ten ambientowy utwór ma wszystkie cechy, które cenię w dobrej muzyce elektronicznej służącej inteligentnej rozrywce: jest w sumie prosty, nie przytłacza ilością dźwięków, nie oszałamia jakimiś niezmierzonymi przestrzeniami, nie zaskakuje złożonością konstrukcji… nic z tych rzeczy. kawałek jest po prostu rewelacyjnie, wręcz perfekcyjnie poskładany w całość. tego kawałka po prostu doskonale się słucha. ma swój rytm, którego przestrzega, ma swoją formę, której się trzyma, ma swoją atmosferę, której nie gubi… hosanna! o to właśnie chodzi!

następny rarytas: ścieżka nr 6 — mashines… wielki, wielki hołd oddany kraftwerkowi na nowoczesną modłę. o dziwo! wcale a wcale to nie razi! tak jak poprzednio — utwór świetnie poukładany, mający swoją logikę i trzymający się jej kurczowo. to uporządkowanie utworu w połączeniu z samplowanymi odgłosami rodem z kawałków kraftwerk, dało świetny efekt mechanicznego brzmienia całości. do tego dorzućmy rewelacyjnie (duuuużo oldschoolowych sampli!) poprowadzoną perkusję i mamy coś, co zapada w pamięć a przy okazji jest niezłym kawałkiem rozrywki.

zdecydowanie najlepszy utwór na płycie: ścieżka nr 7 — push the elephant. co w nim jest takiego doskonałego? a wszystko :). utwór przemyślany, warsztatowo perfekcyjny, z doskonale poprowadzoną sekcją rytmiczną, dozujący w odpowiednich dawkach odpowiednią atmosferę… powiem tak — chciałbym wrzucić kartona i potripować nieco z tym kawałkiem. może być naprawdę ciekawie. no i ten odzywający się od czasu do czasu (na ucho) klarnet… mniodzio!

to były kawałki, które szczególnie mi w pamięci utkwiły i które słucham sobie teraz cięgiem w robocie. nie znaczy to jednak, że pozostałe utwory nie są warte uwagi! trouble in rio to przykład płyty, przy której można się nieźle bawić ale którą można też jednocześnie po prostu słuchać. nie ma tu mowy o jakiejś beatowej młócce choć płyta sporo ma w sobie rytmów, miejscami wręcz transowych. ot takie diabli wiedzą co, ni to w jedną, ni to w drugą stronę. już nie ambient ale jeszcze nie dance. i wiecie co? efekt jest kurczę bardzo fajowy! polecam miłośnikom elektroniki w klimatach ambientowych lubiących jednak od czasu do czasu poruszać łepetyną w nieco szybszych rytmach.

ocenka w skali 1–10: 7

krótki opis płyty i próbki utworów do pobrania

dość trucia, czas na mięso i surówkę!

zacznijmy od bardzo sympatycznej stronki, która in generalis zajmuje się nadawaniem muzy via internet. ok, nic w tym odkrywczego. takich stronek jest pewnie bez liku w necie. co tę wyróżnia? to autentyczne, profesjonalne „radio” cieszące się niejaką estymą w światku ambientowych freaków. mowa o serwisie digitally imported. cóż czyni ten serwis tak wyjątkowym? a to, że regularnie zapraszani są mniej lub bardziej znani muzycy różnych gatunków elektronicznej muzy, którzy przygotowują dla tego serwisu specjalne sety. godziny muzyki do słuchania, bardzo profesjonalnie pomiksowanej, poskładanej i w ogóle ogień.

w tymże serwisie wpadło mi się na zajawkę takiej właśnie imprezy, o tutaj właśnie. tu lekko się zatrzymałem, pokumałem i skojarzyłem, że ja mam zdaje się ten secik! powiem krótko — rzecz jest świetna, to obowiązek dla każdego fana ambientu i polecam toto z całego serducha. więcej informacji o tym konkretnym secie znajdziecie tutaj. powiem tak: zmiksowany playmate in paradise pana klausa schulze po prostu powalił mnie na kolana. do-sko-na-ła rzecz! absolutny top na mojej aktualnej top liście elektronicznego grania.

postanowiłem nieco podrążyć temat i powędrowac śladem linków. jako dobry harvester, wskoczyłem z miejsca na stronę pana o wdzięcznym mianie cardamar. stronkę znajdziecie tutaj, nie wygląda zbyt okazale ale za to jakie skrywa skarby! z miejsca wbijamy się w dział „mixes” a tam już czekają na nas gotowe do pobrania 4 miksy (płyty całe!) tegoż pana, z czego jeden to zdrowo ponad 400 megabajtów muzyki. dobrej muzyki! cell, spyweirdos, tripswitch, boards of canada… jest czego słuchać! a najfajniejsze — do zassania rzecz via edonkey. oszczędzę wam klikania i podaję odpowiedni link.

wskoczmy na stronę mister xerxesa, zdecydowanie fajniejszą. stronka leży i czeka sobie tutaj a nas oczywiście interesuje głównie dział download. wskakujemy do owegoż i pierwszą rzeczą, którą robimy, jest pobranie pliku xerxes-meditation (tak, z serwerów ze stuffem demoscenowym). pół cholernej godziny zaprawdę powiadam wam świetnego ambientu! aaaaa! rzecz jest po prostu misterna! słucha mi się tego wręcz rewelacyjnie. zachęcony tym kawałkiem zasysam i pozostałe. wbijam się takoż na stronkę z o wiele większą ilością zapewne mocno demoscenowych kawałków xerxesa. wszystko oczywiście do pobrania za free z ulubionego serwisu scenowców — scene.org, a konkretnie stąd.

i to by było, proszę wycieczki, tyle na dziś. z czasem nieco więcej linków, o ile znajdę takie, na które warto zwrócić uwagę. póki co nie pozostaje mi nic innego, jak tylko życzyć wam miłego słuchania.

Divinorum — Lemon Flavored Kiss

na początku była kupa radochy. ha! divinorum wydał nowy krążek! o taaaaak! później mina mi nieco zrzedła. jak się bowiem okazało, to nie TEN koleś, o którym teraz pewnie niektórzy z was myślą. jak się okazało ten znany przez nas i być może lubiany divinorum aka dr. awesome aka bjorn lynne nie ma z tym albumem nic wspólnego zdaje się. ot po prostu przypadkowa zbieżność ksywek. rzecz raczej zrozumiała przy iluśtam miliardach ludzi łażących już po świecie. anyway, mina mi się wydłużyła. łeeee… a ja myślałem, że se nowego krążka pana oldtimowego scenowca posłucham. i w ten prosty sposób miałem już położyć lagę na albumie. dobremu bogu niech będą dzięki, że tego nie zrobiłem! popełniłbym bowiem głupotę. może nie jakąś okrtunie wielką i porażającą ale zawsze, a głupolem być nie lubię. przemogłem więc wewnętrzne i zewnętrzne zniechęcienie, odpaliłem amaroka, zapuściłem albumik i…

wsiąkłem. tak na dobre. na solidne. tak cholera na dobrą godzinę mnie wciągnęło. divinorum, o którym tu piszę, to kompletnie inny koleś. ze stroni wytwórni, której nakładem krążek się ukazał - synergetic records — dowiaduję się między innymi:

Divinorum is the Chillout – Sideproject of nobody less than Smuhg. One of the upcoming shooting stars of the fabolus Mexican trance scene.

ok, kto to jest ten cholerny smuhg??? link dali więc klikam i wpadam na stronę kolesia, która samym swoim wyglądem powinna odstraszać i odstrasza. zapewne skutecznie bo odwiedzin coś mało :). „daaamn, czego ja słucham?” się mi w głowie wyświetliło ale w sumie niepotrzebnie. facet być może ma jakieś konotacje łupankowe ale ten albumik wykręcił w kompletnie niezwiązanych z manieczkami klimatach. to chillout. choć może lepiej powiedzieć — melodyczny i delikatny transik. rzecz cudnie uwodząca i niejako inspirujaca lekkim bicikiem, spokojnymi ale mimo wszystko rytmicznymi brzmieniami, lekkimi choć miejscami potrafiącymi dać ognia samplami… świetna płyta do słuchania, do „lecenia” w backgroundzie przy pracy, robiąca nienachalne tło. jednym słowem to, co costa lubi najbardziej.

warto zwrócić uwagę na tę płytę. jeśli szukasz czegoś, co wbije cię w sympatyczne klimaty, co ma za zadanie nieco odświeżyć cię po ciężkim dniu zapieprzania przy taśmie — to dobry wybór. płyta nadaje się idealnie jako tełko do np. ciężkiej sesji kodowania czy też nie mniej ciężkiej sesji przebijania się przez jakąś lekturę :). czy warto? moim skromnym zdaniem i owszem, warto. warto przesłuchać tego dokonania pana smuhga gdyż połączy się miłe z pożytecznym — posłucha się kawałka dobrej muzy i przy okazji ostro zrelaksuje.

dużym plusem krążka jest pewna taka różnorodność. trzymamy wspólny klimat ale potrafimy zagrać różnie: utówr numer 4 „DNA” oraz utwór numer 5 „Dragonfly” to niby z pozoru zupełnie inne klimaty. aby na pewno? można przelecieć cały ten album wzdłuż i wszerz a okaże się, że ostatecznie mamy do czynienia ze spójną i przemyślaną całością. zaprawdę, ciekawa (nie genialana ale właśnie ciekawa) rzecz i godna polecenia.

Aural Planet — Power Liquids

Na nową płytkę Aural Planet nieco poczekaliśmy. Czy długo? To kwestia cierpliwości :).. Czy warto było? A zaraz sprawdzimy!

Nowy krążek z zewnątrz prezentuje się nieźle całkiem. Siakieś kulki porysowane (w stopce napisane stoi, że za kulki odpowiada niejaki Marcin Czerwiński… to scener? jeśli tak to pod jakim mianem się ukrywa? nie idzie poznać z imienia i nazwiska…), w tonacji wszystko jest jasnej zachowanej, ascetycznej ale designersko miłej dla oka. Okładeczka od 5 Ex Engine jednak pozostanie moją faworytką dotychczasowych dokonań AP :). Zresztą zerknijcie sobie sami. Jakość taka sobie, bo ze strony AP pobierałem.

Okej, wczytajmy się w stopkę jeszcze nieco. Materiał na płytę skomponowali: Bjorn Lynne (aka Divinorum lub po prostu Dr. Awesome :)) oraz wszyscy memberzy AP. Całość zmasterował Scoprpik, poprodukowali wszystko Scorpik, Raiden i Bjorn a wszystko to ukazało się pod egidą wytwórni LynneMusic Productions. Jeszcze tylko stronki i będzie koniec oficjalnych danych. Strona LynneMusic to oczywiście www.lynnemusic.com a do państwa AP namiar podam z rozpędu, bo i tak pewnie znacie: www.auralplanet.com. Dodam tylko jeszcze, że zamiast standardowego ględzenia w książeczce chłopaki pojechali ostro z greetsami! Cała strona drobnym drukiem… Znajdziemy tam ksywy znane i znane mniej albo w ogóle, ale nogi i tak chłopakom z dup powyrywam za to, że mnie tam nie ma :). No i przydałoby się umieścić na stronce AP, że duuużo ich rzeczy było grane w Poznańskim Radio Afera — w sumie dwa lata AP miało tam swoją reprezentację w mojej postaci :). Po tych osobistych pretensjach, które i tak skończą się na rękoczynach, czas pojechać nieco dalej…

Przejdźmy do mięsa i surówki, czyli do samej płytki. Ale zanim zacznę się rozprawiać z zawartością, zerknę nieco w przeszłość i słów kilka o wcześniejszych projektach napiszę. Oto dawno, dawno temu mieliśmy niesamowite szczęście posłuchać rewelacyjnej płytki Lightflow. Od tego się zaczęło, ale bynajmniej nie na tym skończyło. Po Lightflow trzeba było nieco poczekać na kolejny krążek AP, ale w końcu doczekaliśmy się — Part: Second ukazała się i z miejsca jednych zawiodła, innych oczarowała. Jeszcze inni, na ten przykład ja, po przesłuchaniu płyty mieli bardzo mieszane uczucia. Ale co tam, life goes on i oto pokazał się krążek trzeci, czyli 5 Ex Engine. Tu zawiało niebezpiecznie pełnym profesjonalizmem — świetnie wydana płyta, doskonały design, no bajer po prostu, ale zawartość nierówna. Za dużo eksperymentów jak dla jednych, za mało konsekwencji w eksperymentowaniu jak dla drugich. Jak zwykle stanąłem okrakiem pośrodku i przyjąłem całość ciepło aczkolwiek z małymi „ale” pod adresem niektórych kawałków.

No i stanąłem przed podobnym problemem teraz! Bowiem Power Liquids jest jak dla mnie płytą po prostu nierówną… Niestety, znów wpadamy w rytmy trancowe, znów główną rolę gra beat, znów stopa to podstawa. Troszkę to już nuży, tym bardziej, że AP rozpoczęło od genialnego Lightflow, które pamiętamy i które pokazało nam, że można inaczej, że chłopaki potrafią nie tylko łomotać, ale i melodyjnie ambientować. Zaczynacie panowie wpadać w schematy i podobne bpm-y! A to już podoba się średnio… Czekałem na nowy album z wielką taką niecierpliwością. Chłopaki zapowiadały zmiany, słyszałem o powrotach do klimatów bardziej ambientowych, bardziej Lightflowowych. Niestety, otrzymałem powtórkę Part: Second, tyle że w tonacji trance a nie goa. Z drugiej strony, gdybym otrzymał ripleya Lightflow też pewnie bym narzekał, że to już było… Rozwiązanie widzę jedno — zmiana instrumentarium i bpm w klawiszach! Może czas poeksperymentować w nieco innym kierunku…

Całość materiału, jak sugeruje nazwa „Divinorum VS Aural Planet”, jest zorganizowana jako pojedynek pomiędzy wykonawcami. Tendencja jest taka: utworek zapodaje Dr. Awesome… uuups, sorry… Divinorum i zaraz po tym następuje replika ze strony AP. Ponarzekałem nieco na lekką wtórność całości w stosunku do wcześniejszych dokonań, ale płyta sama w sobie ma kilka perełek! Całość otwiera doskonały kawałek Bjorna — Call to Ancestors. Whoa! Świetna rzecz! Utwór ma szerokie brzmienie, doskonały flow (dzięki Ninja za ten wyrazik, dużo ułatwia :)), świetnie się go słucha po prostu. Drugi kawałek — The Extract — to też dokonanie Bjorna. Niezły, ale już bez tego pomysłu i tej „iskry”, jakie zaprezentował w Call to Ancestors. Na ten wstęp AP odpowiedziało kompozycją Raidena i Scorpika — Luv’s Frequency Spectrum. I kurczę w tym momencie lekko mnie płyta przydusiła. Czekałem na kompozycję AP i byłem wręcz przekonany o tym, że odpowiedź będzie odmianą, będzie złamaniem rytmu i stylistyki narzuconej przez Bjorna. Liczyłem na to, że dokona się jakaś wolta brzmieniowa, zmiana tonacji czy cokolwiek, co pozwoliłoby mi na pokiwanie paluchem i z uśmiechem w duchu powiedzenie „a masz Bjorn!” :). No niestety, Raiden wraz ze Scorpikiem kontynuują wcześniejszą linię…

I oto nadchodzi kawałek numer cztery, czyli znów Divinorum… Rzecz nazywa się The Next Step i przy tym cukierku zatrzymam się nieco. O jaka dobra rzecz! W moim prywatnym rankingu najlepszy utwór na płycie! Bjorn konsekwentnie kontynuuje tu wcześniejszą stylistykę, ale podchodzi do tematu w inny sposób nieco. Utwór jest inteligentnie napisany, przemyślany, dzieje się w nim spoooro, jest beatowo jednostajny (lub lepiej — jednorodny) ale wybrzmiewa na różne sposoby wraz z trwaniem. Kawał znakomitego transu! Przewodni motyw tego kawałka niepokoi, wciąga słuchacza, wprowadza nastrój lekkiego niepokoju… Kurna, perełka i to do kwadratu! Póki co dwa do jednego dla Divinorum.

I nadszedł Scorpik w piątym utworze na płycie — Call to Ancestors — Warp4 Mix. Pod tą przydługą nazwą kryje się jednak bardzo ciekawa kompozycja, odświeżająca nieco motyw znany z początku płyty. Scorpik postarał się, naprawdę. I wyszło mu to nieźle. Kawałka słucha się miło i przyjemnie…

Szósta kompozycja — Trailblazer — to powrót Bjorna. I to bardzo miły powrót. Od numerku szóstego płyta zaczyna dryfować nieco w inne strony niż narzucona wcześniejszymi kompozycjami konwencja by nakazywała. Trailblazer nie jest tak dynamiczny, tak porywający jak wcześniejsze utwory. To po prostu kawał niezłego aczkolwiek w moim przekonaniu nieco rzemieślniczego transu. Nie zachwyca, ale też nie odrzuca. Bardzo dobrym pomysłem było użycie w Trailblazerze specyficznego wokalu w stylu wycia islamskich kolesi, co to wołają na modlitwę (jak im do cholery było? czasami słów brakuje…). Dodało to szczypty wschodniego folkloru i zmieniło nieco obliczę płyty.

Kawałek siódmy to znów kompozycja Divinorum i pana o nazwisku Arild Andersen. Jako laik nie mam bladego pojęcia któż zacz, ale za to mam pojęcie, co właściwie mi w tym kawałku nie gra. Otóż prócz użycia (wreszcie) nowego instrumentu w postaci gitarki elektrycznej (lub klawiszy z brzmieniem owej) jest to w prostej linii kontynuacja wcześniejszych wątków. No cóż, mimo całkiem ciekawej kompozycji Mile High Club — Ariander Mix po prostu ginie wśród wcześniejszego materiału. Nie odstaje zbytnio od narzuconego trendu i po prostu sobie mija. A szkoda! Bo po wysłuchaniu zupełnie wyrywkowym, tak ni z tego ni z owego zyskuje on bardzo!

Numerek osiem to kompozycja Scorpika — Are You Human. No co ja tu będę dużo pisał? Początek kawałka zapowiada jazdę wprost rewelacyjną! Potem kochani, to już jest tylko fajniej :). Serio, utwór ma niesamowity klimacik, latają wokale, zmienia się beat (wreszcie), płytka zwalnia nieco i przez to ten kawałek po prostu BRZMI! I brzmi nieźle… Wspominałem już wcześniej o takiej jakby „szerokości” dźwięku, zalewie pełnego stereo, prawie że sourroundu z głośników — to słychać doskonale właśnie w tym utworze. No i Scorpik nie poszedł na „łatwiznę”, nie powtórzył wcześniejszej melodyki — stworzył pełen dźwięków, obrazów i kolorów utwór, który z przyjemnością się po prostu słucha. Rewelacja! W moim prywatnym rankingu Are You Human bardzo mocno depcze po piętach wcześniej opisywanej kompozycji Bjorna The Next Step.

I nareszcie doczekaliśmy się kompozycji Falcona. Tak przynajmniej stoi w oficjalnych zapiskach :). Tak jak numer ósmy zwolnił płytę nieco, tak numer dziewiąty to odprężenie po wcześniejszych wariacjach. Noooo! Warto było czekać do Liquid Incense (bo tak się kawałek Falcona nazywa)! Utwór doskonale brzmi (nie wiem ile w tym zasługi masterującego Scorpika) ale przede wszystkim to cudowna, lekka, przyjemna kompozycja trącąca nieco wschodem, ze świetnym wokalem, bogatym instrumentarium i naładowana dźwiękami po granice pojemności pięciolinii :). Bardzo dobry kawałek, który łamie zupełnie wcześniejsze — transowe — brzmienie płyty. Słuchasz i czujesz przenikający cię spokój… No i chyba w tym leży problem i moje napomknięcie o nierówności płyty. Pomieszało się tu warsztatowe transowe granie z prawdziwymi perłami. Bo taką perłą jest też zamykający całość utwór…

…Exposure pana KeyG! A to już jest kompozycja dla marzycieli, dla ludzi kochających Lightflow, dla maniaków płynących dźwięków budujących powoli niesamowity nastrój wyciszenia i skupienia. Taki właśnie jest ten kawałek. To nie jest replay materiału z Lightflow — raczej jego logiczna konsekwencja i po prostu marzę o Lightflow 2 utrzymanym w stylu, który zaprezentował swoim kawałkiem KeyG. Doskonała robota KeyG! Jeśli tylko wpadniesz do Poznania na party masz furę piwa za to wprowadzenie mnie w doskonały nastrój, wyciszenie i skupienie rozbieganych myśli :).

I to już koniec przygody z nową płytą zespołu Aural Planet. Czy dobrą? To sprawa gustu. Ja wiem, że materiał jest po prostu nierówny i czasem adresowany do różnych odbiorców. Od maniaków imprez z prochami po maniaków prochów bez imprez :). Rozrzut społeczny spory i jakość materiału także. Kierując się filozofią „dla każdego coś miłego” można oczywiście dogodzić, jako się rzekło, każdemu, ale prawdziwa odwaga przy nagrywaniu płyty i przemyśleniu jej jako całości to omijanie tej filozofii. To adresowanie jednej przesyłki do konkretnego grona adresatów. A płyta jest adresowana do ludzi o różnych zainteresowaniach muzycznych a stąd wynika pewna taka niekonsekwencja. Choć może czepiam się bez sensu? Może tak właśnie jest lepiej? Niemniej nie mogłem pozbyć się wręcz uczucia w trakcie słuchania płyty, że raz czegoś jest za dużo, raz za mało… W każdym bądź razie dzięki chłopaki za zafundowanie mi godziny różnych emocji! Od zachwytu po znużenie…

Mam nadzieję, że kolejna płyta będzie jednym, wielkim zachwytem :)

Czego sobie i wszystkim życzę.

PS. z pojedynku moim zdaniem zwycięsko jednak wyszło AP. Za niesamowitą końcówkę płyty… Bjorn zagrał mimo wszystko jednak nieco zbyt monotonnie jak na mój gust :)

Doskonnekted — Neon Night

dziś krótko bo i specjalnie pisać nie ma o czym. płyta jakich zapewne wiele. elektronika z pogranicza noise, brzmień lekko zalatujących nine inch nails no i przede wszystkim rządzi tu wokal. neon night kapeli diskonnekted to płyta ze wszech miar dobra. nie doskonała tylko właśnie dobra. w tych spedalonych czasach murzyńskich „gangsta” wyjących coś tam w narzeczu r&b, dźwięki, które oferuje ten krążek są po prostu kojące. ta muzyka to solidny, mocny, lekko industrialny miejscami beat, szarpane, „brudne” sample i wspomniany już wokal, który robi fenomenalny klimat a’la także już wspomniany trent reznor…

po co o tej płycie klepię? a bo imo powinni jej posłuchać ludzie lubiący klimaty nin i — być może przede wszystkim — moi znajomi scenowcy :). panowie (i być może czytające to panie) scenerzy! tam są sample żywcem wyciągnięte ze zdaje się das produkt chłopaków z kompanii farbraush :). nie wiem, być może się mylę ale i tak słucha się tego poniekąd swojsko.

a razem do kupy wszystko powyższe sprowadza się do: warto!

strona kapeli plus próbki mp3 do pobrania

Vibrasphere — Lime Structure

lime structure to drugi album (i zdaje się, że póki co ostatni w sensie innych albumowych nowości) składu o dumnej nazwie vibrasphere. rzecz jest już dosyć leciwa a moje głośniki są z nią doskonale osłuchane. jednak jest na tyle przy okazji dobra, że mimo wszystko postanawaim ją tu i teraz przedstawić.

najkróciej rzecz umując to muzyka z gatunku psytrance. niby łomot ale są różne rodzaje łomotu a spośród tych różnych rodzajów jest też łomot przystępny i niosący ze sobą coś więcej niż liczbę bpm i związaną z tym utratę przytomności od zbyt szybkiego machania główką w rytm muzyki. lime structure pod tym względem bardzo ale to bardzo wyróżnia się in plus. to w pełni muzyka elektroniczna, z wyraźnym beatem ale… oferuje nieco więcej niż tylko beat. kompozycje są bardzo ciekawe, brzmią diablo dobrze i szczerze mówiąc na parkiet nie nadają się zupełnie. znaczy ja bym się doskonale przy tym bawił ale znając upodobania „muzyczne” dzisiejszej młodzieży w kwestii muzyki tanecznej — kiepsko to widzę. impreza umarłaby za sprawą muzyki co prawda elektronicznej i co prawda z beatem ale zdecydowanie zbyt inteligentnej.

są tu perełki. otwierający całość utwór „soul wire” to tylko zapowiedź tego, co się będzie działo dalej. kawałek numer cztery — „time shifter” to już ekstaza każdego miłośnika nieco bardziej ambitnej el-muzy spod znaku tańca i ruchu. szerokie brzmienia, świetne sample i przede wszystkim — doskonały pomysł na zagospodarowanie prawie ośmiu minut dźwięku. fuck! ten kawałek naprawdę robi wrażenie! pominąłem nieco utwór numer dwa — „lemon phase”, który na pominięcie nie zasługuje. świetna kompozycja. po prostu kawał dobrej roboty przy tych wszystkich syntezatorach i komputerach. ale tak po prawdzie musiałbym opisywać każdy kawałek w podobnych słowach więc po co przepłacać :)

płyta „lime structure” ma pewną dziwną właściwość. otóż puszczona w tle, w trakcie roboty na ten przykład, stanowi bardzo sympatyczny, rytmiczny backround różnych nudnych pracowych czynności. puszczona z solidną dawką głośności nagle przeobraża się w coś samoistnie porywającego do drygania… nie mam pojęcia jak to się dzieje ale przetestowałem tę zależność na córce. cicho = ok, miło i spokojnie. głośno = córa szaleje po pokoju, robi jakieś przysiady, ogólnie daje popis akrobacji nieco ponaddwuletniego dzieciaka :)

czy warto? jeśli samo słowo beat jakoś cię nie zniechęca — koniecznie! jeśli jesteś zramolałym tetrykiem, dla którego nic ponad rock progresywny nie istnieje — nie masz tu czego szukać.

oficjalna strona zespołu