Zmieniają nam się trailery gier. Nie da się ukryć, że zarówno postępująca technologia jak i (a może przede wszystkim) zaangażowane w produkcję gier pieniądze, odciskają swoje piętno także na trailerach.

Czym dla gracza powinien być trailer gry? To chyba oczywiste: jak każdy zwiastun, powinien przede wszystkim pokazywać grę. To ona gracza interesuje, to ją chce z0baczyć w działaniu, chce widzieć, jak ona wygląda i zanim wyda swoje ciężko zarobione dwie stówki, chciałby mniej więcej wiedzieć — na co właściwie one polecą. Problem w tym, że te coraz bardziej kinowe trailery niewiele mu samej gry pokażą…

Wybrałem dwa trailery gier, które mi się ogromnie podobają. Znakomity montaż, doskonale przemyślane sceny, świetne udźwiękowienie… To już nie są trailery gier. Ba, te produkcje przerosły o kilometry typowe hollywoodzkie zwiastuny składające się z posiekanego filmu i w półtorej minuty cały ten film przedstawiające. To raczej rodzaj krótkometrażowej animacji opartej na grze. Widać to szczególnie w zwiastunie gry Prey 2, w którym nie ma bodajże ani chwili gameplayu a całość to zapewne fragment intra czy czego tam innego. Ta animacja zwróciła na siebie moją uwagę ogólną jakością wykonania i — jak widać — spełniła swoje zadanie jako trailer. W końcu nie tylko to obejrzałem (żeby to raz! :)) ale i dziele się tym ze wszystkimi.

Prey 2 Trailer SD (m4v, 40.19 MB)
A to już praktycznie kino pełną gębą. OK, może niezbyt wysokich lotów ale widowiskowe nad wyraz i poskładane bardzo atrakcyjnie.
Prey 2 Trailer HD (mp4, 122.38 MB)
A to już praktycznie kino pełną gębą. OK, może niezbyt wysokich lotów ale widowiskowe nad wyraz i poskładane bardzo atrakcyjnie.

Trailer gry Ghost Recon Future Soldier nie ma może tego rozmachu CGI ale za to epatuje wprost bardzo przemyślanym scenariuszem i epickością. Te ujęcia, ta praca kamery, ten dźwięk, ten pomysł na pokazanie ficzerów, które w grze zapewne się znajdą… Chciałbym bardzo zobaczyć scenopis tego trailera w pierwszych wersjach. Musiało to dziko wyglądać :). Ale tu znów — brak choćby fragmentu gameplayu, nie do końca jasna sprawa, czy całość robiona była na silniku gry, czy też może jakoś wspomagana, ciężko tak właściwie wywiedzieć się, jak ta gra będzie wyglądała. Będą futurystyczne HUDy i działania w niewielkich oddziałach i… No właśnie, co jeszcze można się z tego materiału dowiedzieć o samej grze? Ale czy to ważne? Jest epicko, wizualnie rewelacyjnie a całość zapada w pamięć. I o to chodziło.

Ghost Recon Future Soldier Trailer SD (m4v, 19.09 MB)
Doskonale obmyślany trailer, który ostrzy mi zęby na ten tytuł. Kawał świetnej roboty i przykład kinowego trendu w trailerach.
Ghost Recon Future Soldier Trailer HD (mp4, 93.56 MB)
Doskonale obmyślany trailer, który ostrzy mi zęby na ten tytuł. Kawał świetnej roboty i przykład kinowego trendu w trailerach.

Trailery gier zmieniają nam się tak samo, jak zmieniają się same gry i cały ten przemysł. Coraz większe budżety z jednej strony wymuszają uśrednienie rozgrywki i dostosowanie jej do jak największego grona graczy, z drugiej jednak zapewniają środki na coraz ciekawsze i coraz ambitniejsze działania promocyjne. Może się to podobać lub nie ale efekt przedstawiony powyżej mnie bardzo zadowala. Lubię po prostu oglądać rzeczy dobre a te dwie powyższe właśnie takie są.

OK, poniżej kilka gierek, które z radością przygarniemy. Więc jeśli jeszcze nie wiesz, co nam sprawić pod zielone drzewko — masz prostą i użyteczną ściągawkę o drogi to czytający :) (wiesz babciu, nie to, żebyśmy coś sugerowali…)

Disney Universe
chcą: da Majek und papa CoSTa — kup nam

God of War HD Collection
chce: papa CoSTa — kup nam

God of War Origins HD Vol.2
chce: papa CoSTa — kup mi

ICO & Shadow of the Colossus HD Collection
chce: papa CoSTa — kup mi

Carnival Island: Wesołe Miasteczko
chcą: da Majek, papa CoSTa und Tuto — kup nam

Eyepet & Przyjaciele
chce: da Majek — kup jej

LEGO Harry Potter: Lata 5–7 PL
chce: da Majek — kup jej

Start the Party 2
chcą: da Majek, papa CoSTa, Tuto, Doropha — kup nam

Batman: Arkham City
chce: papa CoSTa — kup mi

Battlefield 3
chce: papa CoSTa — kup mi

Bayonetta
chce: papa CoSTa — kup mi

Castlevania: Lords of Shadow
chce: papa CoSTa — kup mi

Just Cause 2
chce: papa CoSTa — kup mi

Vanquish
chce: papa CoSTa — kup mi

inFamous 2
chce: papa CoSTa — kup mi

W zeszłym roku zastanawiałem się, jakim cudem będąc przed czterdziestką (już do niej mniej, niż więcej niestety), wciąż cieszy mnie granie. Jakim cudem facet z dwójką dzieci, żoną patrzącą na granie jak na marnowanie cennego czasu, który można by przeznaczyć na ten przykład na opiekę nad dziećmi by żona miała czas na spokojne wciągnięcie TV Style, w którym jakieś baby pokazują jak brzydko się ubierać innym babom, które do tej pory przynajmniej robiły to za zdecydowanie mniejsze pieniądze… eee… za długa chyba nieco ta dygresja :).

Zacznę może od końca czyli od odpowiedzi na wyżej niewypowiedziane w nadmiarze pobocznych uwag pytanie. Otóż granie kręci mnie, bo pokazują się coraz lepsze gry. Ot cała tajemnica. Przykładem takiej właśnie gry jest rzeczona Uncharted 3: Drake’s Deception.

W skrócie rzecz ujmując — gra jest doskonała ale ciężko o niej powiedzieć, że to gra. Czegoś bliższego interaktywnemu filmowi ze świecą szukać i dodać muszę od razu, że jest to przygodowy film wyższych lotów, z bardzo dobrym scenariuszem, świetną obsadą, doskonałą ścieżką dźwiękową i udźwiękowieniem oraz — to nowość w filmach — grafiką najwyższej próby. Piszę o „nowości” w tym sensie, że o ile robienie filmowych cutscenek na silniku gry niczym nowym nie jest, o tyle robienie ich w TAKI sposób, to zdecydowanie kilka leveli ponad średni poziom. Tę grę się ogląda nawet lepiej, niż w nią gra…

Jak na razie daleko nie zaszedłem i nie młóciłem w multi — niestety proza życia i marudzące wciąż o pada dzieci nie pozwalają na sensowne pomieszanie na konsoli. Ale to, co do tej pory zobaczyłem, udowadnia, jak bardzo może się już niebawem przemysł filmowy zmienić. Zmiana nie przyjdzie ze strony technologii (przeróżne 3D i inne pierdoły to wciąż technologie baaaardzo ułomne i niewiele poza bólem głowy do kina wnoszące), zmiana przyjdzie od strony scenariusza i jego realizacji. Tak sobie imaginuję, że już niebawem gry będą miały lepsze scenariusze, niż filmy i to z prozaicznej przyczyny: gra musi wiązać ze sobą gracza o wiele dłużej i musi ten czas wypełnić atrakcyjną dla gracza treścią. Kolejna przyczyna to ilość pieniędzy, jaka w biznesie growym krąży — zdaje się, że branża growa już przebiła obrotami branżę filmową a to już owocuje tytułami takimi, jak Uncharted. Poczekajcie jeszcze chwila a doczekamy się gier z solidnymi scenariuszami pisanymi przez najlepszych scenarzystów, którzy w końcu przekonają się, gdzie leżą konfitury. Sprzężenie zwrotne będzie miało ogromny wpływ na branżę filmową i niekoniecznie będzie to kierunek jakoś filmy upraszczający. Szczerze mówiąc obserwują od jakiegoś czasu trend wręcz odwrotny — kto grał w takie Heavy Rain ten pewnie przyzna mi rację. Gry zaczynają poruszać coraz bardziej istotne kwestie i przy niektórych tytułach mówić o nich per „rozrywka” to mówienie nie na temat.

Jakość Uncharted — rozumiana jako jakość grafiki, muzyki, scenariusza, reżyserii i czego tam jeszcze — to jest najwyższa możliwa jakość, jaką można dostać. Gra jest doskonała w każdym praktycznie z poznanych do tej pory przeze mnie aspekcie acz oczywiście nie pozbawiona wad, ideałów nie ma. Praca kamery jak i sama jej obsługa padem mogłaby być lepsza, poruszanie się Drake’a też czasem nie wygląda zbyt naturalnie ale to są drobiazgi, które gdzieś giną podczas przygody.

Jeśli jeszcze nie kupiłeś — KONIECZNIE! Doskonała gra…

Uncharted 3 Trailer SD (m4v, 26.53 MB)
Trailer gry Uncharted 3. Polskie napisy. Zabrane z PSN by mogli się nim cieszyć także ludzie nie mający PS3. Wersja SD.
Uncharted 3 Trailer HD (mp4, 92.97 MB)
Trailer gry Uncharted 3. Polskie napisy. Zabrane z PSN by mogli się nim cieszyć także ludzie nie mający PS3. Wersja HD.

Do tej pory do gier onlinowych siadałem z dużą dozą „hmmmmizmu”. A bo to czas pochłania, jak się człowiek wciągnie to i kasy żre na abonamentach i w ogóle ten typ rozgrywki jakoś mi nie leży. Za dużo tu kombinowania z moim czasem i portfelem. Onlinówki zazwyczaj odpalam, sprawdzam co i jak i daję sobie z tym spokój.

War 2 Victory

War 2 Victory jednak mnie wciągnęło na dłużej i sam się dziwię, że tyle czasu tej grze poświęcam. Co w niej jest? Dalibóg nie wiem. Może to, że w końcu nie jest to jakaś uproszczona łomotaina dla dzieciaków? Może to, że trzeba sporo tu planować, wchodzić w sojusze, dbać o zrównoważony rozwój a próba wyskoczenia ponad stan i chęć pokozaczenia kończy się szybką stratą wojsk? Może to, że mimo kilku błędów jest to zaskakująco dobrze zbalansowane? Może to, że system misji i promocji za ich wykonanie naprawdę popycha rozgrywkę do przodu i aż człowiek chce wracać do gry, by sięgnąć nieco wyżej w rankingach? A może w końcu to, że póki co nie poczułem potrzeby wydania ani eurocenta a mimo wszystko jakoś mi się w tym świecie wiedzie?

Co by to nie było, jest to ostatnio najczęściej odpalana aplikacja na moim iPadzie. Zawsze te kilka minutek na zaplanowanie kolejnego podboju i kierunku rozwoju technologicznego można wyrwać… W końcu to nic nie kosztuje…

Fanom liczenia, skrupulatnego dbania o każdy kilogram zasobu, maniakalnego doglądania rozwoju swojej potęgi polecam gierkę z całego serducha. Owszem, błędy są i szybko je wyłapiecie ale na szczęście nie przesłonią one ogólnej miodności tytułu. A owa jest całkiem wysoka.

Gra jest w wersji na iPhone/iPoda touch i na iPada. Więcej szczegółów znajdziesz tutaj: http://appshopper.com/games/war-2-victory-hd

Aha, gdyby ktoś chciał się przytulić do jakiegoś Alliance to zrobiłem przymierze o nazwie Poland. Będzie mi miło ugościć :)

Ace Combat Assault Horizon



Ace Combat Assault Horizon — wersja SD (m4v, 11mb)
Ace Combat Assault Horizon — wersja HD (m4v, 50mb)

Akcja, akcja, dużo akcji i do tego jeszcze więcej akcji. A na dokładkę jeszcze nieco akcji. Tak przynajmniej ta gra wygląda na trailerze i bardzo ją chcę. Wstyd się przyznać ale do tej pory nie grałem w żadne Air Combat (chyba dziesiątki lat temu pykałem na automatach ale pewności nie mam) więc czas braki nadrobić. I to z impetem z tego co widzę :)

Chime Super Deluxe



Chime Super Deluxe — wersja SD (m4v, 6,6mb)
Chime Super Deluxe — wersja HD (m4v, 20mb)

A to wygląda uberciekawie a po pograniu w demo jestem bardzo przekonany do wydania kasy na to cudo. Za samą odmienność Chime zasługuje na uwagę ale dorzucając do tego odpowiedni flow i frajdę, jaką gra daje (nie zapominajmy o muzie, jeśli reszta kawałków jest tak udana, jak ten z dema to ja chcę soundtracka z tej gry!)… Tak, to wręcz gwarantowana pozycja do kupienia.

Deus Ex Human Revolution



Deus Ex Human Revolution — wersja SD (m4v, 20mb)
Deus Ex Human Revolution — wersja HD (m4v, 74mb)

Zapowiada się doskonała gra i każdy, kto grał w części wcześniejsze po prostu ją kupi lub ukradnie. Tyle.

Infamous 2



Infamous 2 — wersja SD (m4v, 19,5mb)
Infamous 2 — wersja HD (m4v, 71mb)

Jedyneczkę przelazłem szybko i sprawnie bo gra mimo kilku problemów (szczególnie z fabułą, która jakoś specjalnie porywająca nie była) grała się wręcz sama a efekty używania elektrycznych mocy były przekonujące i wizualnie atrakcyjne. W dwójce liczę na więcej, mocniej, bardziej i potężniej. To był i mam nadzieję będzie sandbox co się zowie. No i podoba mi się ten mroczny świat oraz wybory moralne, do których (nieco topornie ale zawsze) zmusza gra. Sucker Punch, dostarczcie kawał dobrej rozrywki!

Na to w pierwszej kolejności pójdzie moja kasa. Zaraz po — oczywiście — zakupie Killzona 3, który to zakup nastąpi wraz z pierwszą wypłatą :). Na swoją kolej czeka też kilka innych tytułów jak znakomicie zapowiadający się LA Noire ale to pieśń nieco dalszej przyszłości. Na te pokazane tytuły zaczynam już wszakże odkładać i rezerwować sobie czas przed TV/monitorem. Coś fajnego mającego się na PS3 pokazać pominąłem? Tja, mam kilka zaległych tytułów (Mass Effect 2 między innymi) ale mnie się bardziej rozchodzi o to, co w najbliższej przyszłości się ukaże.

Przy okazji pytanie do ajfoniarzy i ajpadowców tudzież userów innego mobilnego ustrojstwa — jak Wam wideo działa (lub nie) w Waszych maszynkach? Testuję wtykę JW Plugin, która nieco zachodu wymaga ale mam nadzieję efekty jakieś sensowne na mobiurządzenia dostarcza…

Jak by nie było, czasem odpalę jeszcze jakieś RSSy, od czasu do czasu uruchomię konsolę i sprawdzę, co tam w szerokim świecie gier wideo słychać. A słychać, że tegoroczne E3 zasypie nas solidnymi tytułami FPS, z czego bardzo się cieszę. Czekam jednak z niecierpliwością szczególnie właśnie na Medal of Honor bo… stęskniłem się za tą marką, która budzi we mnie same przyjemne skojarzenia. A do tego zapowiada się porządna, wypełniona akcją rozgrywka solo, czego w COD4MW jakoś nie doświadczyłem zanadto. COD jest świetne ale zdecydowanie dla singla za krótkie. Multi jest fajne ale ja jestem oldschoolowiec, który prócz strzelania do wszystkiego co się rusza, czasem lubi też mieć jakiś związany z tym motyw. Kiedyś nazywało się to „fabuła” i mam nadzieję, że nowa odsłona MoH dostarczy prócz strzelania (które wygląda doskonale) także nieco treści je wypełniające.

Jak by nie było — zapowiada się bardzo pracowita jesień :)

Pobierz/obejrzyj film (m4v; 5,5mb)

Chaos Rings

No i w końcu doczekaliśmy się. Fani gier RPG nie mogą na ofertę AppStore narzekać — sporo tam tego typu gierek ale tak naprawdę do czasu ukazania się Final Fantasy [AppStore] i Final Fantasy II [AppStore] ciężko było mówić o tytułach AAA w AS. Erpegi, którymi nas się raczyło bywały mniej lub bardziej rozbudowane ale wciąż nie sprawiały wrażenia wysokobudżetowych produkcji. Nawet Final Fantasy nie jest tym, na co czekaliśmy i czego wymagaliśmy od firmy z tak ogromnym potencjałem i doświadczeniem, jaką niewątpliwie jest Square Enix. Square długo kazało na siebie czekać ale w końcu pojawił się na naszej platformie tytuł ekskluzywny. I to jak wykonany!

Chaos Rings [AppStore] [strona gry] jest tym wszystkim, czego mogliśmy się po Square spodziewać. To solidny, japoński erpeg zrobiony w konwencji squarowskiej, z bardzo dobrą grafiką, niezgorszą muzyką, dobrze rozwiązanym sterowaniem i kilkoma fajnymi patentami wprowadzonymi do mechaniki rozgrywki. O fabule nic nie piszę bo za mało jeszcze grałem, by coś o tym skrobać. Zapowiada się w każdym bądź razie fajowo.

Gra nie idzie na kompromisy — to pełnowymiarowy erpeg stworzony co prawda na handhelda ale wcale nie oznacza to, że produkcja na czymś ucierpiała. Wspomniałem wcześniej o dobrej grafice ale tak po prawdzie grę wyświetla jeden z lepszych engine graficznych powstałych dla iPhone. Gra śmiga szparko nawet na iPodach touch pierwszej generacji a to, co jest wyświetlane, bardzo już zbliża naszą platformę do jakości znanej z PSP. W iPhone drzemią moce i jak widać trzeba było czasu, by deweloperzy potrafili je okiełznać.

Walki odbywają się w systemie turowym, za co z miejsca tę grę pokochałem. Nie ma żadnego walenia w ekran by pomachać mieczykiem. Oj nie — tu mamy solidnie pomyślaną mechanikę, fajnie wizualizowaną magię i wspomnianych kilka patentów, które miłośnikom japońskich erpegów bardzo się spodobają. Walka jest na wskroś squarowska w formie (wyświetlają nam się menu, z których wybieramy czynności do wykonania przez postacie) ale jest też jedna fajna opcja, która pozwala uderzyć we wroga wszystkim postaciom jednocześnie. Zadawane są wtedy większe obrażenia ale też w przypadku kontrataku wszyscy atakujący dostają po dupie. Magia rozwiązana jest świetnie — walcząc z potworami przejmuje się ich geny, którymi można uzupełniać swoją pulę genową i w ten sposób rozwijać magiczne zdolności postaci. W ten sposób uczymy się czarów ale nie wiem, czy można jakoś te pule genowe ze sobą mieszać, by tworzyć czary o skumulowanych efektach działania. Póki co system materii, który pamiętam z FF7 jest nie do pobicia pod względem możliwości kombinowania. Jak na razie geny w Chaos Rings służą tylko nauce nowych czarów i niczemu więcej. Może w grze jakoś się to rozwinie.

Muzyka jako się rzekło jest niezgorsza. Zdaje się, że jest generowana i cudownie na myśl przywodzi FF7. Oczywiście są też samplowane momenty, jak choćby te obecne w kawałku otwierającym (ładnie brzmią te patetyczne chórki, nie ma co) ale całość jak na razie nie zawodzi i spełnia swoją rolę bycia tłem dla poczynań postaci.

Jednym słowem: nareszcie solidny, japoński erpeg na iPhone! I to zrobiony z rozmachem i dbałością o szczegóły. Czy warto na tę grę wydać 10 ojro? Oj tak, bardzo warto! Jeśli wciągałeś fajnale i dobrze się przy nich bawiłeś a ta fajnalowa stylistyka postaci i squarowski sposób rozgrywki cię wciągają — bierz w ciemno! Tym bardziej, że Square postarało się i gra zapisuje stan w momencie przerwania rozgrywki (rozmowa telefoniczna czy np. potrzeba szybkiej ewakuacji z tramwaju, kiedy się człowiek zagra i zapomni, że na tym przystanku ma wysiąść — żywym tego dowodem :)). Nie oszczędzajcie, nie jęczcie, że drogo. Dobre, wysokobudżetowe gry muszą kosztować. Dalej to pewnie 1/3 ceny, jaką Square krzyknęło by sobie na PSP czy Nintendo DS więc szczerze mówiąc dostajemy produkt tani w porównaniu do jakości, jaką nam oferuje.

A poniżej fragmenty rozgrywki, które chyba najlepiej pokazują, jakiej jakości jest to tytuł.

Jakiś czas temu zastanawiałem się, czy iPhone w ogóle osiągnie status czegoś, co nazwać można handheldem aka przenośną konsolą do gier. Oczywiście można było o nim tak mówić już w dniu premiery AppStore, kiedy to na platformie wylądowały pierwsze gry ale patrząc na ich poziom wykonania, skomplikowanie i w większości graficzną prostotę (oraz w 90% casualowatość) ciężko było brać iPhone poważnie. Owszem pojawiały się w międzyczasie tytuły mniej lub bardziej ambitne ale ciągle tej platformie brakowało czegoś, co jest głównym wyznacznikiem nazwijmy to „konsolowatości” urządzenia: zainteresowania dużych studiów produkcyjnych. Ale to się jak widzę powoli zmienia…

Do rozważań popchnął mnie jeden tytuł, w który ostatnio pogrywam a jest nim oczywiście Grand Theft Auto: Chinatown Wars [AppStore]. Dosłownie dwa dni obcowania z tą grą pozwoliły mi na nieco odmienne spojrzenie na przyszłość iPhone jako platformy do grania. Także kilka newsów z iphonowego growego światka mocno podbudowało moją wiarę w przyszłość grania na iPhone. Dlaczego? A dlatego, że w końcu wielcy producenci gier zaczęli łakomie spoglądać na tę platformę i zaczynają na nią wydawać coraz śmielej gry. GTA to akurat przykład gry najbardziej przeze mnie pożądanej — świetnie wykonanej, dopasowanej do specyfiki sprzętu, zoptymalizowanej jak trzeba, z głębią rozgrywki akuratnią dla nieco bardziej hardcorowego gracza. To tytuł ze wszech miar so called AAA — najwyższej jakości i w tym momencie obok The Settlers to chyba najlepsza gra w AppStore (OK, o gustach się nie dyskutuje ale o obiektywnej jakości wykonania już można).

Grand Theft Auto: Chinatown Wars

Pojawienie się takich tytułów jak The Settlers czy GTA to bardzo istotny sygnał dla graczy — firmy w produkcję gier inwestują. I to zaczynają inwestować niemało. Te pieniądze zazwyczaj wprost przekładają się na jakość silnika, grafiki, dźwięku i tych wszystkich elementów, dzięki którym można mówić o grze dobrej. Jasne, różne niskobudżetowe produkcje też mogą zawładnąć wyobraźnią (i portfelami) tysięcy graczy ale o jakości platformy raczej nie świadczą a bardziej o niewyczerpanej pomysłowości i innowacyjności ich twórców (za co właśnie te gry kochamy i cenimy). Niestety bez odpowiedniego budżetu ciężko stworzyć tytuł na tyle głęboki i widowiskowy, by nieco dłużej obcował z nim gracz hardcorowy. Jasne, to casuale sprzedają się w ilościach hurtowych ale nie tylko one definiują możliwości i jakość platformy. Tę wyznaczają, czy nam się to podoba, czy też nie — duzi gracze.

Niedawno zelektryzowała mnie wiadomość o wkroczeniu Square Enix do AppStore. Jasne, było tam już obecne od dawna ale w formie średnio interesujących gier przenoszonych z komórek i dostosowywanych (zazwyczaj ze średnim skutkiem) do specyfiki iPhone. Tym razem Square ogłosiło start na iPhone swojej najsłynniejszej serii: Final Fantasy. Początkowo dwa tytuły ale podejrzewam, że jeśli przyjmą się dobrze, trafią do nas kolejne (oby z moim wymarzonym FF VII). Nie wiem, czy jest na świecie gracz, który choćby nie słyszał o tej serii a pojawienie się jej na danym urządzeniu to poniekąd wyznacznik dojrzałości urządzenia i wiary Square w jego komercyjny sukces także jako platformy do grania. Do tej pory Square raczyło nas okruchami ze swojego stołu ale teraz mamy zapowiedziane dania główne. To są świetne wiadomości bo w gierkowym światku może to oznaczać solidny impuls dla innych wielkich graczy do spojrzenia łaskawszym okiem na iPhone, jako platformę do gier. Bardzo wielu ludzi do tej pory nie postrzega tego urządzenia jako czegoś służącego do „poważnego” grania ale dzięki coraz ambitniejszym tytułom to przekonanie po prostu przestanie być prawdziwe.

Problem w tym, że Apple nie ułatwia premiery iPhone jako pełnoprawnego handhelda. Czy się to komuś podoba, czy też nie, sterowanie li tylko za pomocą dotyku i akcelerometru jest czasami po prostu niewygodne, zbyt mało precyzyjne i nie sprawdza się w bardzo wielu gatunkach gier. iPhone to przede wszystkim telefon, na którym pokazują się coraz lepsze tytuły ale który z racji bycia telefonem ma mnóstwo ograniczeń w swobodzie interakcji gracza z urządzeniem i zapanowaniem nad nim. Wprost nie cierpię tego ciągłego mazania paluchem po szybce w N.O.V.A. [AppStore], który dodatkowo zasłania mi połowę obrazu. Granie w Blades of Fury [AppStore] bez fizycznego kontrolera to po prostu męka i nawet jeśli doceniam te gry za ich technologiczne zaawansowanie i ogólną niezłą jakość, tak coraz rzadziej w nie gram właśnie ze względu na problemy ze sterowaniem. Grając lubię być skupiony na rozgrywce a nie na walce ze sterowaniem…

Od wieków już postuluję, proszę i wołam do Apple o opracowanie kontrolera lub stworzenie specyfikacji/standardu takiego urządzenia, by produkować mogli je inni. Na iPhone zaczynają się pokazywać tytuły bardzo wysokiej jakości i pozwalające nazywać tę platformę przenośną konsolą do gier. Ale to doznanie nie jest jeszcze pełne, jeszcze nie do końca możemy się rozkoszować mobilnym graniem. Szkoda bo w tym urządzeniu tkwi spory potencjał, który tylko ze względu na opieszałość lub brak wizji Apple strasznie się marnuje. Ewentualnie podeślijcie Steviemu linka do artykułu to może mu coś w głowie zaskoczy :)

Moja matka w kółko powtarza mi, że czas w końcu wydorośleć, zająć się rodziną, domem, dziećmi i całym tym bagażem naplecowym i do ziemi przygniatającym, zwanym w skrócie życiem. Moja matka przekonana jest, że gry jak i samo granie to zajęcie dla dzieciaków, ewentualnie dla dorosłych, którzy jeszcze mentalnie z wieku dziecięcego nie wyszli. Moja matka ma wiele racji ale równie wiele, jak jej ma — jej nie ma. Dlaczego? Postaram się odpowiedzieć…

Najkrócej rzecz ujmując dlatego, że nie tylko pokolenie wczesnych graczy dorosło. Wraz z nami dorosły też gry oraz cała technologia, bez której ich istnienie nie byłoby możliwe. Ale nie o technologii mama zamiar klepać lecz o grach bo to o nie szczególnie tutaj chodzi i to one są najważniejsze. Wraz z dojrzałością odbiorcy rosną też i wymagania gier odnośnie owego. Owszem, światem rządzą gry casualowe (fenomen Wii jawnym tego dowodem) ale hardcore, ta surówka i esencja grania, w ciągu kilku ostatnich lat dokonało ogromnego skoku jakościowego nie tylko w warstwie technologicznej ale także scenariuszowej. Gry zaczynają powoli dotykać tematów, których wcześniej nie dotykały w ogóle lub robiły to w sposób o wiele mniej zaangażowany. Co roku ukazują się tytuły, które coraz bardziej zbliżają świat gier (wciąż kojarzony przez moją matkę z głupawą rozrywką polegającą na eksterminacji wszystkiego) do świata… No właśnie, do czego gry się powoli zbliżają?

Do filmów? Owszem, warstwa prezentacji i narracji jak najbardziej zmierza w tym kierunku ale to tylko część układanki. Gry kocham między innymi za to, że pozwalają na interakcję, że z definicji nie są biernym medium, takim jak film. Na każdej platformie (sorry, będę pisał o PS3 bo na tej konsoli aktualnie gram ale chodzi o wszelkie platformy, z handheldami włącznie) ukazują się tytuły pokroju Uncharted 2 czy Heavy Rain. Są to tytuły jak najbardziej „filmowe”, zbliżone do tego medium najbliżej, jak tylko się da ale przecież jakże od niego odmienne. Oddanie władzy nad losem bohatera w ręce gracza kompletnie zmienia optykę, którą posługujemy się do obserwowania tego, co wyczynia się na ekranie/monitorze. To przede wszystkim sprawa zaangażowania się w świat gry, w rozwiązywanie problemów stawianych przed graczem, w (w dobrych, dojrzałych grach) konsekwencje takich a nie innych wyborów… Droga mamo, czy to według Ciebie wciąż głupie eliminowanie wszystkiego, co się rusza?

Owszem, gry to wciąż medium bardzo ograniczone, oferujące głównie uproszczenia, nie pozwalające zazwyczaj na odpowiednio głęboką identyfikację z wydarzeniami dziejącymi się na ekranie/monitorze. Ale to medium wciąż gwałtownie się rozwija i z każdym kolejnym tytułem przekonuję się, że jest to może rozwój powolny ale zmierzający w dobrym kierunku.

Gry stają się coraz ciekawsze, coraz pełniejsze treści. Niedawno skończyłem dwa naprawdę niezłe tytuły: Assassins Creed 2, który być może nie aspirował do bycia czymś wielce głębokim ale zauroczył mnie swoją wizją renesansowych Włoch oraz inFamous, który będąc niezłą strzelaniną przy okazji starał się przemycić w fabule nieco więcej, niż tylko określenie celu następnej egzekucji. Obydwa tytuły nie są może jakimiś majstersztykami, to porządna, rzemieślnicza robota, która zasługuje na pochwałę. Ale w konfrontacji z tytułami, w które grałem jeszcze kilka lat temu…

Już widzę oburzonych wyznawców gier retro pieklących się o to, że teraz już nic nowego, nic fajnego i nic nowatorskiego nie powstaje (hi Opi! :)). Też lubię retro ale nie mam zamiaru zamykać oczu na ciągłą ewolucję gier. Nie jestem też na tyle infantylny, by oczekiwać co i rusz przełomów i ciągle nowatorskich rozwiązań. Jako się rzekło — gry rozwijają się w sposób ewolucyjny a ewolucja z definicji nie jest procesem rewolucyjnym. Oczekiwanie, że każdy tytuł będzie przełomowy jest po prostu bzdurne. W początkach tej gałęzi rozrywki faktycznie mieliśmy sporo rewolucji ale tylko i wyłącznie dlatego, że wtedy wszystko było nowe i „rewolucyjne”. To tym tytułom i ich ewolucji zawdzięczamy dzisiejszy kształt konsolowej i komputerowej rozrywki i za to jestem im wdzięczność ale River Raid już naprawdę nie rajcuje jak kiedyś.

Ale wróćmy do tematu wpisu. Czy dojrzały człowiek w kwiecie wieku może i w ogóle powinien rajcować się grami? Odpowiedź nasuwa się sama: wszystko zależy od gier. Kocham wrócić po pracy do domu, odpalić jakąś bezmózgą siekaninę i spędzić tę godzinkę gimnastykując palce. Czym to się różni od powrotu do domu i odpalenia bezmózgiej kolejnej inkarnacji komisji śledczej? Może tym, że jest po prostu ciekawsze… Ale powstają dziś także tytuły, które wymagają daleko głębszego zaangażowania niż końcówki kciuków. Powstają tytuły zaczynające oferować emocje a to już jest moim skromnym zdaniem nieco wyższa forma rozrywki. Czasem wręcz trudno mówić o rozrywce w przypadku tytułów takich jak Metal Gear Solid… Jasne, mamy tam elementy czysto growe, wymagające głównie sprawności palców ale pomiędzy nimi opowiadana jest historia, którą ciężko zbyć jednym zdaniem. Budowane są postacie, ich wzajemne zależności, skomplikowane interakcje… Sprawy nam się w grach coraz bardziej komplikują, co witam z szeroko otwartymi ramionami.

Ludzie tworzący scenariusze gier to kolesie w moim wieku lub starsi. Swoje już widzieli, swoje już zagrali, swoje obejrzeli i swoje przeczytali. Posmakowali już życia, dotknęli go, zdążyli się już niejeden raz sparzyć… Mają ten komfort, że tworzą dla kolesi, którzy dorastali wraz z nimi, którzy będą w stanie docenić element tego czegoś więcej, niż przywoływanej już rzeźni wszystkiego, co się rusza. Odbiorca gier dorósł: jest statystycznym trzydziestoparolatkiem z firmowym laptopem w firmowej teczce z firmowym logo na klacie. Jeśli tylko zachował choć odrobinę rozsądku, będzie marzył o wyrwaniu się z tego firmowego kieratu i będzie to robił na różne sposoby. Od rzezania wszystkiego, co się rusza, przez casualowe machanie wiilotem po hardcorowe zgłębianie psychiki mordercy w chorych, depresyjnych grach. A gdy spotka się ze znajomymi i napije się czegoś dobrego, większość zacznie drzeć się do mikrofonu w jakimś Singstarze lub (o ile będzie to większość męska) będzie okładała się po ryjach wkręcając kombosy w Street Fighter. Takim właśnie jesteśmy pokoleniem — bogatszym o kilka innych sposobów spędzania wolnego czasu. Kochamy książki, kochamy dobre kino (niektórzy kochają też złe, prawda Ender? :)) i kochamy skopać kumplowi jego elektroniczny odbyt. Z mojej perspektywy nie jest to absolutnie niczym dziwnym droga moja mamo… To po prostu nieco więcej tego samego, co Ty robiłaś będąc w moim wieku.

Ostatni odcinek CO-OPa to praktycznie pół godziny nawijania o jednej grze. Siedzi trzech kolesi i gada o Mass Effect 2. I — jak się okazuje — jest o czym mówić! Najwidoczniej gra oferuje nieco więcej, niż tylko strzelanie do wszystkiego, co się rusza. Powiem więcej: są ludzie (na ten przykład ja), którzy te pogadanki słuchają i oglądają. Dlaczego? Dlaczego tak się dzieje, że jestem w stanie przeznaczyć zdrowo ponad pół godziny mojego zajętego życia na gadanie o grach? Chyba dlatego, że gry stały się stałym elementem mojego życia. Stały się moim hobby, zajęciem, któremu oddaję się z nieustająco płynącą z tego przyjemnością. Mogłem zbierać puszki, łapać motyle lub zbierać znaczki. Polubiłem jednak co innego a dla filatelisty przyjemność ze zdobycia jakiegoś znaczka jest pewnie podobna do mojej, kiedy przejdę dobrą grę. Po prostu nie widzę większej różnicy w naszych maniach — on i ja jesteśmy podobni i oddajemy się temu, co nas cieszy. Z tą różnicą, że on by nie oszaleć od firmowego logo obecnego wszędzie wyciąga klaser, ja natomiast wyciągam pada.

Czy więc czterdziestoletni gracz to jakaś aberracja? Z całą stanowczością: nie. Powiem więcej — to niejednokrotnie o wiele lepszy odbiorca od pryszczatego dzieciaka. Nie mam nic przeciwko pryszczatym dzieciakom, po prostu wraz ze mną wyrosło pokolenie, dla którego warto tworzyć Gry. Te pisane z wielkiej litery. My to docenimy.

Zaczęło się już w dniu wyjazdu, kiedy to Doropha podniosła dosyć istotną rodzinną kwestię: kinol Gutka jakiś taki siąpiący jest. Jako że dobro młodego ponad wszystko — babcia Wula, która przyjechała specjalnie po nas, wzięła sobie dzień wolnego na żądanie i umyśliliśmy, by jechać w poniedziałek, kiedy to być może kinol Gutka ustali w którą stronę zmierza — czy w stronę sikania smarami na lewo i prawo, czy też może w jakieś nieco bardziej suche regiony. Się okazało, że powinno być OK więc wsiedliśmy w wysłużony już nieco samochód i ruszyliśmy z kopyta do Jeleniej Góry. Zapakowani byliśmy niczym ci Cyganie — po sam dach i z zapasem rzeczy na miesiąc z okładem. Ale jako się rzekło plany takoż były bogate we wrażenia: mieliśmy między innymi śmignąć do Szklarskiej Poręby i pokazać da Majkowi jak śnieg wygląda oraz jak się na sankach zjeżdża bo przecież z klimatem nam się nic nie dzieje i to wcale nie prawda, że coś nam się ociepla. Efekt tej nieprawdy jest taki, że młoda przez sześć lat swojego życia śnieg widywała sporadycznie a na sankach nie jeździła chyba ni razu. Koszmar nie dzieciństwo…

Anyway, pojechaliśmy. Na miejscu udało mnie się jeszcze spotkać z kilkoma znajomkami z liceum (hi Rutensy, hi Asia, hi Leon!) ale to był łabędzi śpiew mojej świątecznej aktywności. Następnego dnia jak mnie nie ścięło katarzysko… Reszty możecie się domyślić — ścinało po kolei wszystkich i to przy samej ziemi. Najgorzej ma oczywiście Doropha, która z racji karmienia nie może przyjąć żadnej skomasowanej dawki leków a najlepiej o dziwo trzyma się nasza zazwyczaj mocno chorowita Majusia, która trochę nosem pociągnęła i to w sumie wszystko, co ją złego ze strony wirusów spotkało. Wyjeżdżając zostawialiśmy konających dziadków i babcie oraz mocno osłabioną choinkę. Do osłabienia jeleniogórskiej lodówki rąk przyłożyliśmy już my sami i nie możemy zwalać na chamskie wirusy.

Wigilia się odbyła aseptycznie, mało wylewnie i w towarzystwie licznych chusteczek higienicznych. Dla nieoczekiwanego nieznajomego nie wystawiliśmy zastawy bo sukinsyn zakradł się w tym roku wcześniej i obierał nas z resztek godności fundując nam płacz nad naszym losem strasznym bo chorowitym. Jednak wieczoru nie można uznać za nieudany a to za sprawą świetnych prezentów, jakie sobie sprawiliśmy. Niżej podpisany dostał dwie spasione gierki: Assassin’s Creed 2 (dobra jest!) i Uncharted 2 (boska jest! Już przelazłem leżąc w wyrze!). Doropha obłowiła się nieźle dostając trylogię Stiega Larrsona, kupę gaci i innych babskich utensyliów oraz wszystko, co zostało nakręcone w temacie serialu Kochane kłopoty, który wielbi wielce (42 płytki — matko, nie wiem kiedy to obejrzymy wszystko :)). Da Majek dostawał prezenty na bieżąco więc pod choinką może niezbyt ich było wiele ale za to były bardzo wyczekiwane. Tak, wpadła kolejna lala, tym razem już totalnie różowa Barbie Muszkieterka, do tego jakaś gra, która ma da Majka zapędzić do nauki literek (o dziwo — to działa) i chyba jeszcze jakaś drobnica. Gucio dostał mocno brakującą nam karuzelkę nad wyro — ot by miał się w co wgapiać. Do tego oczywiście pluszaki, grzechotki i Bóg raczy wiedzieć co jeszcze. Dziadek Marek dostał coś pachnącego i coś grającego. Długo za tym biegałem ale w czytnikach wyląduje mu siedmioodcinkowy serial The Blues kręcony pod okiem Martina Scorsese i Wima Wendersa. Do tego dziadkowi wpadli obowiązkowo jego ukochani Stonesi (koncertowo na DVD) i jakiś jeszcze bluesik, którego niestety już nie pamiętam. Babcia Wula dostała solidny zestaw wypoczynkowo-przygotowawczy. A tak, jako że emerytura nadciąga nieuchronnie, czas zaplanować sobie tę podróż dookoła świata. Pomoże jej w tym Kobieta na krańcu świata (świetne fotki!), do lektury której babcia dostała ciśnieniowy imbryczek z różnymi kawami z jej ulubionego Pożegnania z Afryką. Niestety Brzozikom jakoś niczego nie udało nam się znaleźć w Jeleniej Górze a i z racji choróbska nie za bardzo było kiedy biegać, więc rodzina brackiego jakoś niebawem niechaj się przesyłki spodziewa a w niej coś sympatycznego na pewno się znajdzie. Będzie to oczywiście retorsja na ichni prezent, który dostał się naszej rodzince. Otóż brat z żoną wpadli na pomysł, że za grubi jesteśmy i że czas nas nieco odchudzić. A najlepszym sposobem będzie oczywiście zagonienie nas przed… telewizor :). Tym sposobem jedzie do nas mata do tańczenia i gierka adekwatna. Oj poleje się potu, poleje…

Jak już wspomniałem, te święta spędziłem głównie w wyrze siąpiąc i kichając. O dziwo wszelkie objawy magicznie zanikały mi podczas grania na mojej ukochanej konsoli, którą oczywiście musieliśmy zabrać no bo jak to tak jechać bez konsoli… Tym sposobem popchnąłem ostro fabułę w InFamous a po rozpakowaniu prezentów pograłem hardcorowo w Assassin’s Creed 2 i Uncharted 2. AC2 jest naprawdę dobre! Gra się bajecznie, świat jest bogaty a grafika bardzo dobra (choć na Xboxie ponoć zdecydowanie lepsza. Eeeechhh…). No i fabuła jak na razie nie rozczarowuje. Z tym że w AC2 pograłem raptem z cztery godzinki bo na swoje nieszczęście do czytnika konsoli wrzuciłem Uncharted 2. I tu mały wtręt o tym, jak rozpoznaje się gry genialne. Gry genialne mają to coś, co nie pozwoli ci na oderwanie się od pada. Mają to coś, co po przebudzeniu o szóstej rano każe ci jako pierwszą odpalić konsolę a nad kawą czy toaletą nie pozwali ci myśleć. Uncharted 2 to właśnie taka gra a nawet nie połupałem jeszcze w multi (ponoć niezłe)! Świetna grafika, doskonała fabuła, rewelacyjny voice acting (w wersji polskiej też niezgorzej), niezapomniane, filmowe przeżycie… Łał, jestem tym tytułem oczarowany po prostu i chylę czoła przed twórcami.

Jednak nie samym graniem człowiek żyje. Jak się okazuje — ma też dzieci. A dzieci muszę przyznać mamy cudowne, cierpliwe i wyrozumiałe dla słabostek swojego rodzica. Z Majką możemy wciągać Harrego Pottera i jak się okazuje nie ma miejsca na żadne strachy (leciała w telewizorni część z Dementorami — pretty creepy) w zamian jest cudowne przeżywanie przygody. Piękne! Majusiu! Mam cały zestaw świetnych filmów przygodowych, które razem powciągamy! Szykuj się młoda… Gucio też okazał się być gościem co się zowie. Wyjazd? Zmiana otoczenia? Cztery (ponad) godziny jazdy samochodem? Who cares! Byle było co jeść a damy sobie radę! Że z nosa kapie i dychać ciężko? A kto powiedział, że ma to przeszkadzać w słaniu uśmiechów na lewo i prawo i czarowaniu wszystkich jak tylko się da? O guganiu że już nie wspomnę…

Oj dzieciaki to żeśmy chyba na loterii wygrali. Hail to loteria w takim razie!

Było choro ale rodzinnie. Było zmęczenie permanentnym zatkaniem i siąpaniem ale na szczęście nie beczeliśmy za bardzo. Narobiliśmy trzody w domu ojców moich ale mają zmywarkę. Jednym słowem: były straty zdrowotne ale zyski rodzinno-prezentowe :) zdecydowanie je przysłoniły. Dzięki dziadki! Miłego po nas sprzątania i kurowania się :).

O fabule pisać nie będę po i po co? Ma się iść, ma się strzelać, ma to wyglądać na klon HALO. W HALO nie grałem i nie wiem, jak z tym klonowaniem do końca jest ale po pierwszej treningowej misji w NOVA mogę powiedzieć, jak się w to mniej więcej gra. Gra się przede wszystkim bardzo płynnie. Chłopaki szlifują silnik i to widać. Na moim iPhone 3G całość śmiga bardzo płynnie. Zalecam też granie w słuchawkach bo najwidoczniej spece od dźwięku wreszcie wzięli się do roboty i bardzo fajnie słucha się przestrzennego ambientu tła. Niestety jak na razie dialogi brzmią jak drewno i pewnie tak już pozostanie. Jednak Gameloft mógłby wydać tych kilka dolarów więcej i wziąć profesjonalistów od paplania linii dialogowych.

Ale jeśli o strzelanie chodzi to nie mam pytań. Najlepsze chyba jak do tej pory na iPhone. Sterowanie znane z Modern Combat: Sandstorm sprawuje się świetnie (kudy tam Eliminate Pro do tej responsywności), dźwięki broni brzmią soczyście i w ogóle zapowiada się efpeesik co się zowie. Z werdyktem ostatecznym poczekam na solidne pogranie ale jeśli ktoś się zastanawia nad kupnem tej gry, to ja mówię wstępnie „jak najbardziej!”.

Poniżej kilka screenów z pierwszego, treningowego etapu gry i generalnie z pierwszego odpalenia.

Obejrzyj screeny

A niżej trailerek od Gameloftu.

Gameloft ostatnio szaleje w AppStore wypuszczając grę za grą i co jedna, to lepsza (no, czasem zdarzają się i wpadki) a większość z nich i tak bazujacych na sprawdzonych pomysłach lub będących wręcz dosłownymi rippofami znanych i uznanych marek. Można mieć to Gameloftowi za złe ale czy aby na pewno? Bungee raczej nie zrobi Halo dla iPhone (już prędzej dla Zune coś powstanie z wiadomych chyba względów) ale Gameloft nie będzie miał żadnych oporów, by przemielić to w swoich studiach i wrzucić na ekraniki naszych urządzeń coś bliźniaczo podobnego a kto wie może i bardzo grywalnego (póki co NOVA na taki tytuł się zapowiada).

Ale Gameloft to nie tylko rippofy i odcinanie kuponów od znanych tytułów. Z ogromną radością dostrzegam, jak firma korzysta ze wszystkich możliwych kanałów, by do gracza dotrzeć i poinformować go o nadchodzących nowościach, aktualizacjach, promocjach itd. Twitter, Facebook, YouTube, w końcu firmowy blog — to wszystko zostało zaprzęgnięte do promocji i siania informacjami na lewo i prawo. I bardzo dobrze! Nie ma nic lepszego, niż konkretna informacja o grze i odpowiednie budowanie atmosfery przed jej premierą. Nie mam nic przeciwko temu o ile informacje odpowiadają rzeczywistości. Gameloft jest chyba pierwszą firmą sprzedającą gry w AppStore, która tak kompleksowo zaczyna promować swoje tytuły i mówiąc szczerze bardzo mi się to podoba. Od niedawna do kanałów przekazu dołączył kolejny, którego nie wiedzieć czemu do tej pory firma nie wykorzystywała a co z powodzeniem robi już od jakiegoś czasu ngmoco — chodzi mi o podcast.

Bardzo, bardzo namawiam do subskrybowania podcastu tej firmy. Ma typowo informacyjną strukturę i zawartość, podaje na tacy to, o co graczom rozchodzi się najbardziej (czyli skupia się na pokazaniu rozgrywki) a w drugim epizodzie znalazła się i chwilka na monolog pana producenta filmu Avatar, który rzucił kilka banałów w temacie adaptacji filmów przez przemysł growy ale co pewnie przetrze szlak przed następnymi tego typu wstawkami. Ogólnie zaś jest to krótka i zwarta informacja o tytułach przez tę firmę wydawanych. W dodatku naprawdę nieźle zrobiona. Bardzo polecam iphonowym graczom subskrypcję tego podcastu.

Więcej informacji i potrzebne linki znajdziecie na blogu Gameloftu. Podcast można też zasubskrybować w hamerykańskim iTunes Store. Swoja drogą — Apple, co do kur*** nędzy przeszkadza ci w dorzuceniu podcastów do naszego sklepu??? Głupota chyba tylko bo nic innego mi do głowy nie przychodzi.

Rzecz popełnia Gameloft więc są podstawy do obaw o rozwiązanie sterowania. Ich gry jakoś średnio mi pod tym względem podchodzą i zawsze mam wrażenie, że coś w sterowaniu mają niedopracowane. Kolejna sprawa to — nazwijmy to ładnie — model biznesowy Gameloftu. Zasłynęli już w AppStore z zalewu tego sklepu podróbkami (bo nie wiem jak inaczej nazwać jawne rżnięcie już nie tylko pomysłów na gry ale i choćby stylistyki oryginałów) gier z innych platform. A to budzi moje obawy o rozgrywkę w ich wersji Settlersów. Bo nie zapominajmy, to są The Settlers a nie Settlers 2 (oddałbym palec za tę grę na iPhone :)) czy pozostałe części gry od BlueByte. Dlatego aż trę nogami w oczekiwaniu na tę grę i na jej recenzje. Jeśli okaże się, że rozgrywka zbliżona jest do tej znanej z PC — biorę jak nic. Jeśli jednak nie — się zobaczy i być może kupi dopiero na przecenach.

Anyway, trailerek wygląda obiecująco. Na tyle, że aż Doropha — wielki fan Settlersów 2 — jęknęła z zachwytu przy widoczkach przypominających jej obiekt jej westchnień. A to mi przypomniało, że przecież mam Settlersów 2 na Maku i zaraz pewnie zassam też i pod Windows, bo ta gra ma MOC. Podobnie jak niezapomniane i doskonale dla netbooka Stars! :)

W końcu. Po miesiącach proszenia się, przymilania, drapania za uchem i sprawiania wrażenia fajnego kolesia, moja mamuśka sprezentowała mi (nooo, pierwotnie miała to być nagroda za umęczenie się przy malowaniu, meblowaniu i ogólnym robieniu pokoju Gutka :)) grę, w którą chciałem zagrać od momentu jej się ukazania — inFAMOUS.

inFAMOUS

Ten peestrójkowy exclusiv bardzo mnie ciekawił a to za sprawą zapowiadającego się rewelacyjnego, mrocznego, postapokaliptycznego świata, doskonałych artworków przewijających się przy każdej okazji mówienia/pisania o grze i w związku z wyborami moralnymi, które twórcy stawiają (nieco topornie tak bajdełej) przed graczem i od czego uzależniają sam charakter mocy postaci.

Jak do tej pory zagrałem dwa raptem razy (Gucio, sami wiecie rozumiecie — na granie nie ma po prostu czasu) i mogę powiedzieć na razie tylko tyle, że rzecz ma swój klimat, ma całkiem niezłą polonizację (choć głos agentki ździebko drętwawy — powinna ta pani nieco nad swoimi umiejętnościami głosowymi popracować) a ja jak na razie biegam i zapoznaję się ze światem klepiąc pedeki i wypełniając misje. To, co robi dobrze, to poczucie przestrzeni. Autentycznie w tej grze czuje się otaczającą przestrzeń a dla gier sandboxowych nie ma chyba lepszej rekomendacji. Niesamowite jest uczucie, kiedy to z podniebnego biegania i skakania po dachach budynków człowiek nagle wyląduje w miejskich zaułkach — dosłownie klaustrofobia dopada a poziom gruntu zaczyna być innym światem, zupełnie odmiennym od tego podniebnego. Inną świetną rzeczą jest system łapania się, chwytania, skakania i wspinania po budynkach czy różnych przedmiotach. Jest to na tyle intuicyjnie i świetnie zrobione, że da Majek, który mi się wczoraj do pada na moment przyssał, nie chciał owego puścić i pójść się kąpać tylko by tak sobie skakał, i skakał, i skakał… No i te komiksowe przerywniki — patent znany i stary jak sam Max Payne ale dobry komiksowy przerywnik czuć od razu. I tu właśnie go czuć.

Co mi się na razie nie podoba? Świat jest spory i jest niestety nieco biegania kiedy nie ma się tych wszystkich mocy pozwalających na glajdowanie. Gra na początku wydaje się być nieco żmudna po prostu i za wolna. Podejrzewam, że z czasem się rozkręci. Także poziom trudności jest tak sobie wyważony. Na ustawieniach średnich, na których gram, ginę dosyć często a wejście w tłumek wrogów niemal zawsze kończy się zejściem. Natomiast ustawienia łatwe są po prostu za łatwe i nie dają żadnej frajdy. Zabrakło czegoś pomiędzy.

Anyway, jak na razie jest bardzo dobrze. Grafika może nie powala ale jest bardzo przyzwoita, ostra i z kolorystycznym klimatem, co się zowie. Zawiązująca się intryga obiecuje kilka ciekawych zwrotów i mam wrażenie, że skręcamy w jakiś thriller detektywistyczny (jestem na samym początku i dopiero szperam po mieście w poszukiwaniu skrzynek kontaktowych) co mnie zupełnie nie przeszkadza. No, zobaczymy jak będzie dalej ale jak na razie jestem na TAK!

Poniżej trzy filmiki pochodzące ze strony gry.

Pobierz / obejrzyj film (mv4; 7,5mb)

Pobierz / obejrzyj film (m4v; 15mb)

Pobierz / obejrzyj film (m4v; 8mb)

Szybciutko bo niestety ale Gucio daje nam dziś popalić a i zmęczenie nieprzespanymi nockami daje w kość. W każdym bądź razie — wpadły mi dwie gierki na iPhone, o których mogę powiedzieć tylko jedno:

NARESZCIE! Nareszcie solidna strzelanina na tę platformę i platformówka, która wkręciła mnie bez reszty!

Soosiz to świetnie zrobiona i pomyślana mieszanka platformówki z grą logiczną, którą trzeba zobaczyć by przekonać się, jak dobrą ten tytuł i głęboką oferuję rozgrywkę. Twórcy doskonale widać poznali uroki iPhone jako platformy, na której sterowanie zazwyczaj bywa piętą achillesową nawet najlepszych tytułów i uprościli je maksymalnie, pozwalając skupić się na rozgrywce a nie na walce z wirtualnymi przyciskami. Efekt jest świetny — gra się „od kopa” a intuicyjność i dokładność sterowania powinna być przykładem dla innych twórców platformówek. Świetny, maksymalnie grywalny tytuł dający kupę radości. A must have. W ten weekend taniej więc tym bardziej opłaca się tę grę kupić. Kup grę [AppStore]. Poniżej wideo promocyjne od dewelopera.

Meteor Blitz to — najkrócej rzecz ujmując — port gry Stardust HD na iPhone. Bronie praktycznie identyczne ale cała reszta skrojona już pod specyfikę platformy i jej możliwości. Świetnie sprawuje się sterowanie, które pozwala na pełną kontrolę naszego stateczku i robi to naprawdę dobrze. Gra ma naprawdę niezłą grafikę, niezgorsze dźwięki i cale TONY grywalności plus przemiły feature rzadko występujący w grach na iPhone — wyjście z aplikacji nie powoduje utraty poczynionego progresu. Gra zapisuje dokładny stan, w jakim ja opuściliśmy i po wznowieniu rozgrywki trafiamy dokładnie w ten sam moment, w którym ją przerwaliśmy. Świetne! Polecam grę z całego serducha bo od czasu Alive4Ever nie bawiłem się tak dobrze w żadnej strzelaninie. Rewelacyjny tytuł i dziś także w promocyjnej cenie raptem 0,79 ojro. Brać w ciemno! Kup grę [AppStore]. Poniżej filmik od dewelopera pokazujący nieco rozgrywkę.

Pobierz / obejrzyj film (m4v; 16,5mb)

Abstrahując jednak od samej gry — jakość i wykonanie tego kawałka filmu nieodmiennie przywodzą mi na myśl jedną sprawę: budżet. Obroty w przemyśle gierkowym zdaje się powoli zaczynają wyprzedzać w Stanach (takie mnie słuchy doszły — nie wiem na ile to jest prawdziwe) obroty generowane przez Hollywood i jeśli ktoś jeszcze sądził, że granie to zajęcie dla pryszczatych i nielicznych, niech oto porzuci swoje błędne mniemanie. Budżety gier rosną, budżety ich promocji także a całość zaczyna przypominać obłędne koło, bo skądś na to wszystko pieniądze brać trzeba, czyli gry powinny być droższe. A gry powinny być droższe bo my — gracze — wymagamy od nich coraz więcej , ładniej, szybciej i w ogóle. Za co oczywiście płacić chcemy coraz mniej, co zrozumiałe.

Powstał więc „drobny” problem, który jakoś trzeba rozwiązać. Albo bowiem budżety gier staną w miejscu, albo… No właśnie, czy jest jakaś alternatywa? Analogia do Hollywood jest imo jak najbardziej uprawniona — w obydwu przypadkach mamy do czynienia z rozrywką, w obydwu przypadkach możemy mówić o rozrywce wyższych i niższych lotów, w obydwu przypadkach powstają megaprodukcje ale też i produkcje z nurtu indie. A kino to mimo wszystko maszynka, która wciąż potrafi przynosić spore pieniądze i którą smaruje się budżetami naprawdę ogromnymi (ale też z drugiej strony potrafią powstawać pamiętne dzieła za stosunkowo niewielkie kwoty). Różnica między Hollywood a przemysłem growym jest jedna ale znacząca — Hollywood ma ogromne możliwości wciskania nam tego samego po raz kolejny, oczywiście odpowiednio sobie za to licząc. Typowa kolejność działań w bardzo wielu przypadkach wygląda następująco: wyskoczenie do kina, wciągnięcie filmu, pocmokanie z zadowolenia, kupno na DVD/Blu-rayu coby mieć w kolekcji. Oczywiście to nie jest reguła ale dzieje się tak często. W tym przypadku Hollywood dostało pieniądze dwa razy za mniej więcej to samo. A to dopiero wierzchołek góry przychodów generowanych z wypożyczeń, gadżetów, licencji telewizyjnych itd.

Gry pod względem możliwości zarabiania na tytule mają stosunkowo niewielki potencjał. Dlatego tak dba się o serie wydawnicze, które z czasem stają się markami bo to wymierna wartość handlowa, której tak po prostu się nie likwiduje (stąd i coraz to kolejne Metal Geary czy inne Halo) bo to pozwala przedłużyć żywotność tytułu/pomysłu/uniwersum. To oczywiste. Mniej oczywiste jest to, że gry jako takie nie generują tylu możliwości dodatkowych źródeł dochodu, co filmy. Edycje kolekcjonerskie, gadżety, czasem licencja filmowa czy — eksploatując tytuł do końca — sprzedaż w czasopismach. Niewiele więcej w sumie można z gry wycisnąć. I tak sobie myślę, że to właśnie tu leży ów „problem”, o którym wcześniej wspomniałem. To właśnie dlatego wydawcy są tak wrogo nastawieni do rynku wtórnego gier. O ile w przemyśle filmowym wtórny obrót kopiami filmów wpływa w sumie tylko na jeden z wielu kanałów przychodu, o tyle w przemyśle gierkowym wtórny obrót znacznie ogranicza sprzedaż pierwotną i mamy klopsa w postaci niechęci wydawców do wymieniania się czy handlowania grami i ich głupie przed tym zabezpieczenia.

Rozwiązanie problemu? Ba, gdyby było takie łatwe, że ja sam mógłbym na nie wpaść, pewnie już dawno zostałoby wdrożone. Jako gracz widzę jedyną sensowną drogę przed grami — znaczące obniżki cen, które będą w stanie znacznie ograniczyć rynek wtórny. Jednak różnica w wydatkach na grę nową a używaną w wysokości stu złotych jest bardzo duża. Platyny kupuję chętnie ale nowości… Cóż, wolę poczekać aż staną się dostępne na rynku wtórnym i za sensowne pieniądze.

Ale ten medal ma dwie strony. Ostatnio połaziłem nieco po Empiku i zerknąłem na półki z tytułami na PC. Pierwsza myśl: o matko, ależ oni mają tu taniochę! Nic tylko brać i wybierać bo doskonałych tytułów mnóstwo i za bardzo fajną kasę. Zaraz potem przyszła jednak druga myśl — jaki jest margines opłacalności i jak wielka musi być sprzedaż gry, by w ogóle pokryć koszty jej wytworzenia, jeśli produkt końcowy kosztuje w okolicach 50 złotych i mniej? Czy w takich warunkach opłaca się tworzyć gry na daną platformę? Jak długo jeszcze będzie trwał ten stan rzeczy? Mało tego — doszło do swoistej deprecjacji wartości gier jako dzieła. Dziś już mało kto kupi grę na PC płacąc w okolicach dwustu złotych widząc, że za miesiąc lub dwa ta gra po prostu straci na wartości czasem nawet o połowę. Nikt rozumny nie wyda w takim przypadku pieniędzy i ja się temu wcale nie dziwię. Patrzy się na grę nie przez pryzmat jej wartości rozrywkowej/poznawczej/łotewa ale głównie przez pryzmat pieniędzy, jakie trzeba na nią wydać. Stąd może te niesamowite czasem rozbieżności w ocenianiu gier przez graczy — gra, na którą sporo wydano po prostu potrafi smakować lepiej, poznaje się ją głębiej, przechodzi się ją dokładniej niż grę, która kosztowała równowartość wyjścia do pubu.

Płacimy za gry niemało więc nauczmy się je cenić i spoglądajmy na nie jak na dzieło, nie tylko jak na wypełniacz czasu. Nauczmy się wymagać od twórców głębi i wartości w rozrywce, którą dla nas tworzą. Nauczmy się przede wszystkim komunikować im swoje potrzeby (tak, twórcy i wydawcy czytają maile i czasem potrafią zupełnie zmienić swój produkt tak, by dopasować go do oczekiwań odbiorców). Gry to nie tylko produkt, to nasz styl życia, nasz sposób spędzania wolnego czasu i nasz pochłaniacz zasobów. Warto zadbać o to, by w takim razie gry przyniosły nam odpowiednią satysfakcję.

Światy Hollywood i gier są do siebie bardzo podobne. Trailer Halo 3: ODST bardzo mi to mocno uzmysłowił.

Obejrzyj screeny

Czy warto? Przez najbliższy tydzień gra będzie w promocyjnej cenie 0,79 ojro a za tę cenę po prostu TRZEBA tę grę kupić i samemu zobaczyć, jak krwawa może być moc palca :). Jedyne, czego mi teraz brakuje w tej grze najbardziej to jakiejś areny, na której mógłbym masterować kombosy. Bo te trzeba umieć wykonać, wejść w odpowiednie tempo a po skończonym kombo zawsze miło zobaczyć przeciętego na pół przeciwnika i zachlapany posoką prawie cały ekran :). Gra się jak na razie świetnie po prostu. Polecam! Poniższy filmik chyba wszystko tłumaczy…

Z dziką radością zobaczyłem w mailerze maila od Infinite Dreams czyli firmy, która demosceną stoi :). Pod mailem podpisał się nijaki Ural (greetz!), który kilku osobom tu wpadającym powinien zielone światełko w głowach zapalić. A tak, to ten sam kolunio, który fundował nam powody zwlekania się nad ranem z wyr po to tylko, by pędzić na drugi koniec Polski w celu pooglądania demek, wypicia morza wódki, zrobienia trzody cop się zowie. Teraz facet robi w biznesie komórkowym i chwała mu za to.

Ural napisał, że mam napisać, że oni napisali na iPhone nową gierkę. Poprzednia gierka zwała się Sky Force Reloaded [AppStore] i zgarnęła u mnie wysokie noty za świetną grywalność i udźwiękowienie autorstwa innego kolesia, który też niejedno zielone światełko zapali — Falcona. Kawał solidnej, oldschoolowej rozgrywki.

Tom razom chłopaki skręcili o 180 stopni i zamiast zaspokoić po raz kolejny moje samcze pragnienia zniszczenia wszystkiego, co się rusza, podążyli w kierunku damajkowych fiksacji robiąc ambientową gierkę w klimatach Tamagotchi. Z tym że tutaj zamiast opiekować się jakąś bliżej nieokreśloną kupką pikseli, trza się opiekować rybką. Taką prawdziwą, pływającą, reagującą na stukanie w szybkę rybeńką, o którą trza zadbać, którą trza nakarmić i zrobić jej ogólnie dobrze.

Oto jak chłopcy opisali swoją produkcję:

iQuarium, to znacznie więcej niż gra! To wirtualne akwarium w Twojej kieszeni, w którym żyje sprytna i głodna Twojej uwagi rybka z gatunku Pielęgnic Papuzich!

Spraw, by rybka była zawsze zadowolona i rozwijała się prawidłowo poprzez karmienie jej i bawienie się z nią oraz obserwuj, jak Twój wodny zwierzak reaguje na każde Twoje działanie. Pamiętaj, że to od Ciebie zależy, jaką rybka ta rozwinie osobowość! Ponadto jako że jest to żywa istota pilnuj, by niczego jej nie brakowało. Bez Twojej dostatecznej uwagi Twój towarzysz może się rozchorować, lub nawet umrzeć!

Również samo akwarium wymaga Twojej opieki. W miarę upływu czasu będziesz znajdywać w swoim inwentarzu coraz to nowe dekoracje, dzięki czemu będziesz mógł urządzić swoje akwarium tak, jak Ci się podoba. Co więcej skałki, rośliny, czy ciekawe przedmioty wzbudzą zainteresowanie Twojej rybki i będą jej dostarczać dodatkowych kryjówek, dzięki czemu będzie ona jeszcze szczęśliwsza.

Po więcej info o grze odsyłam na stronkę http://idreams.pl/iQuarium a poniżej trailerek.

A jak ktoś chce, to na Flickrze znajdzie stream ze screenami z gierki (naprawdę jest ładna!) i kilka bonusików w postaci tapetek.

Ja już swoją rybkę w grze iQuarium [AppStore] męczę. I klnę na czym świat stoi, że tak powoli się te dodatki odblokowują :).

No dobra Ural, teraz zakasaj rękawy i machnij jakieś wyczesane demko na iPhone. I napisz mi tu coś migiem o tych projektach w produkcji bo strasznie ich jestem ciekaw.

Na początek może nie trailer ale filmik wciągający w klimat gry Batman: Arkham Asylum. Demo mnie rozczarowało a system walki zniesmaczył ale po recenzji na CO-OPie (dzięki za namiar Opi!), zaczynam na tę grę patrzeć inaczej a demo chyba faktycznie było wtopą nie oddającą głębi tej gry. A gra musi być naprawdę warta uwagi. Mnie poniższy filmik bardzo zainteresował i liczę, że mrokiem z tej produkcji aż wieje.

Pobierz / obejrzyj film (mv4; 12,5mb)

Jak do tej pory wszelkie znaki na niebie i ziemi wskazują, że Mini Ninjas jest całkiem niezłą pozycją w dodatku prezentowaną w ciekawy sposób i pozwalającą na zabicie nieco czasu i kilku setek przeciwników. Czegóż więcej trzeba na wieczorny seans wyluzowania się po ciężkim dniu pracy? No więc właśnie…

Pobierz / obejrzyj film (m4v; 9,5mb)

A na koniec coś, co na początku wywołało mój grymas niesmaku bo przecież to kolejna już, tysięczna wariacja Arkanoida. Ale wariacje mogą być różne a rozgrywkę można ubarwiać na wiele sposobów. I wygląda na to, że Shatter to tysiąc i pierwsza wariacja ale zrobiona całkiem fajnie, z wieloma urozmaiceniami i nieco odchodząca od formuły „paletka na dole i jazda”. Wykręcony Arkanoid mający jednak coś z pierwowzoru w sobie? Why not? Jeśli będzie za sensowne pieniądze…

Pobierz / obejrzyj film (m4v; 7mb)

Pozostając w klimatach konsolowych i growych — ostatnio na PSN sobie trailera ściągłem, zobaczyłem, powiedziałem se „ha, ktoś bardzo chce być Godofwarem ale w innym ubraniu!” i kompletnie ale kompletnie mnie to nie oburzyło. Ba! Uśmiechnęła mi się miska szeroko, że oto chyba niebawem zagości u mnie kolejna młóca, która pozwoli uśmierzyć skołatane pracą nerwy :). Gra zwie się Castlevania: Lords of Shadow i mnie wkręcił trailer na całego. Prosit obejrzeć moiściewy:

Pobierz / obejrzyj film (m4v; 27,5mb; iPhonolubny)

I co, prawda że nieźle się zapowiada? Oj będzie niebawem machania padem co niemiara — GoW 3 już za rogiem, Bayonetta (psioczą na grę ale ja się napalam — cycata wiedźma robiąca takie rzeczy, jak ta pani, nie może być zła :)), Castlevania… Czas rozgrzać kciuki kochani!

A nawiasem — robię kompletnie po nowemu osadzanie wideo na blogu. YouTube nie trawię za fatalną jakość FLV choć draństwo ładnie się za pomocą iPhone odtwarza. Vimeo czy inne takie mają jakieś ograniczenia a ja ograniczeń nie lubię. Poza tym chciałem coś, co pozwoli mi obskoczyć jeden filmik dwoma formatami — Flashem i czymś iPhonostrawnym. I dało się w sposób całkiem łatwy, dziś chyba wieczorkiem skrobnę conieco jak zrobić sobie dobrze filmowo na blogu. Od dziś (a jak się zepnę to i jakieś starsze wpisy z filmikami też) filmiki podaję w taki jak powyżej mniej więcej sposób. Będzie wersja flashowa dla ciotek, które nie potrafi zainstalować QuickTime’a :) i będzie też link dla ajfoniarzy, który styka tylko tapnąć i już można filmik wciągać w wersji przygotowanej dla iPhone. Zasadniczo jednak wszystko, co obsłuży MP4 powinno sobie z tymi filmikami radzić. Ktoś z Nokią w miarę nową odważy się sprawdzić?