Obejrzałem, spodobało się, zachciało mi się szybko płytę kupić. Kupiłem (o tym nieco dalej), posłuchałem i z czystym sumieniem rzecz polecam. Chłopaki grają dobrze, żywo, sprzedają te klezmerskie klimaty zmiksowane z nowszymi brzmieniami w sposób jak najbardziej strawny i jeśli lubisz tego typu muzykę — bierz śmiało. Tu nie ma co recenzować, tego po prostu trzeba posłuchać a dla pałkera trzeba czuć szacun :). Posłuchajcie z resztą sami…

A teraz chwilka o tym, jak NIE należy sprzedawać muzyki.

Producencie/wytwórnio — NIE sprzedawaj tak muzyki!

Zacznijmy od tego, że muzykę kupować można na różne sposoby. Jednym z tych sposobów jest zakup impulsywny, czyniony „bo tak”, pod wpływem chwili, nie angażujący nic więcej, niż chęć wyskoczenia z kasy i miecia tego, co się właśnie słyszy, na swoim twardzielu/telefonie/innym urządzeniu NAŁ. Nał a więc w trybie natychmiastowym.

Wytwórnia Karrot Kommando (ładna nazwa tak swoją drogą) niestety nie ma pomysłu na sprzedaż plików w internecie. Potrzebę stworzenia konta jak najbardziej rozumiem ale sposoby płatności ograniczające się do PayPala (serio, mało kto tego w Polsce używa) i przelewu, którymi to sposobami można „zasilić” sobie swoje „konto” w wytwórni, to trochę słabo. Gdyby mi nie zależało aż tak bardzo i gdybym nie miał konta PayPal, dałbym sobie z miejsca spokój. Oszczędzanie na prowizjach dla PayU czy innego systemu obsługującego płatność kartą to bardzo niefajna sprawa. Bardzo też niefajne jest nakazywanie mi przelewania na konto wytwórni 20 złotych, z których wydam na pliki te 14 złociszy a reszta… Cóż, leży sobie na koncie wytwórni i robi jej rachunek. Być może na coś jeszcze kiedyś się skuszę i konto doładuję ale raczej nie tędy droga moi drodzy.

Inna sprawa to dostarczane pliki. Fajnie, że mogę sobie zassać pliki FLAC bo jakość bezstratna to już prawie że obowiązek i gdyby FLACów nie było, pewnie nie mielibyście klienta drodzy Karrotowicze.

ALE

No żesz kur… mać! FLAC to kontener, w którym można zmieścić bardzo wiele informacji prócz tylko muzyki!!! Gdzie do cholery tagowanie plików?! Serio, kawałki nazywają się Track 1, Track 2 itd.? Na prawdę nie wiecie drodzy Karrotowicze, że można w ten kontener wsadzić choćby okładkę? Czemu nie dbacie o proste do zadbania szczegóły, które zmuszają mnie do popełnienia takiego wpisu? Wszystko fajnie ale przekombinowane płatności i nieopisane pliki to taki sobie sposób na zwabienie ludzi do siebie. Weźcie może Karrotowicze jakiegoś małolata i niech Wam te pliki jeszcze raz zrobi ale dbając o odpowiednie tagi w plikach. I zadbajcie o to, bym w prosty sposób mógł za muzykę u Was zapłacić (karta, przelew — cokolwiek aby natychmiastowo) a kilka innych płyt z chęcią u Was wezmę.

Na koniec 2011 roku Side Liner przygotował dwa świetne prezenty, które miłośnikom psybientu powinny przypaść do gustu. Otóż wrzucił na YouTube dwa sporej długości filmiki z czego pierwszy jest bardzo fajnym miksem różnych utworów kompozytorów robiących dla Cosmicleaf Records, drugi natomiast jest dwugodzinnym zapisem z występu Side Linera w Petersburgu. Tam takoż kupa dobrych i kojących dźwięków.

W imieniu Nicka zapraszam serdecznie do słuchania/oglądania a jeśli ktoś będzie bardzo chciał, to podesłać mogę miksik w nieco bardziej przyjaznej ajpodom czy innym empetrójkom postaci. Zrzuciłem to już sobie do mp3 i właśnie leci mi w tle ten miks. Jest niezły!

Zaczniemy może od rzeczonego miksu…

Kontynuujemy ponad dwiema godzinami występu…

Aural Planet to taki twór, który sobie zaistniał i zrobił sporo zamieszania na naszym elektronicznym rynku, w dodatku nie tylko demoscenowym. Banda chłopaków, których swego czasu wywiadnąłem, robiła muzykę z różnych elektronicznych okolic ale zaczęło się wszystko właśnie od Lightflow, od cudownego albumu, który w jakiś sposób wprowadził psybient (czy jak tam zwać ten rodzaj muzyki elektronicznej) pod strzechy głównie młodszych kolesi. Płyta wydana została przez wydawnictwo Silver Shark a reklamowana była głównie w pisemkach tego wydawnictwa, w tym w CD Action, do którego swego czasu pisywał yours trurly i które — jak słusznie zauważacie — czytane było głównie przez dżoystikową młodzież. Niejaki Smuggler przemycał tam jednak sporo różnych tematów, w tym sporo demosceny i pewnie niejedną rękę przyłożył do wydania tej płytki. Niżej podpisany wziął i w preorderze krążek zamówił i do dziś jest nim zachwycony.

Płyta nawet jak na dzisiejsze standardy jest po prostu świetna i zdecydowanie jest to jeden z tych albumów, które często lądują w czytniku/na partycji grajka mp3. Świadczyć o tym może choćby mój profil na Last.fm, w którym odtworzenie samego tylko Blue Water Cave zadziało się 160 razy. W rzeczywistości było tych razy o wiele, wiele więcej. I za każdym razem ów raz był tego wart. Sami z resztą posłuchajcie.

Aural Planet — Blue Water Cave (mp3, 16.83 MB)
Doskonały utwór z doskonałej płyty. Teraz czas na relaks, słuchawki na uszach i zanurzenie się w morskie przestrzenie…

Proponuję Wam do posłuchania utwór Hybrydisy, który chyba najlepiej definiuje klimat całej płyty. Nawet nielubiący elektroniki powinni moim skromnym zdaniem zapoznać się z tym kawałkiem oraz — w przypływie odwagi — całą płytą. Nie jest to może wydawnictwo najwyższej światowej klasy ale ma w sobie coś, co do mnie przemawia: jest autentyczne, robione przez chłopaków, z którymi warto wypić piwo i którzy autentycznie angażują się w to, co robią.

Sundial Aeon — Hybrydisy (mp3, 10.15 MB)
Cudnej urody kawałek z płyty Apotheosis od chłopaków z Sundial Aeon.

Za energię!

Lekka zniżka formy w robocie? Puszczam The Swamp Song i dostaję strzała wprost w potylicę. Ogarnia mnie jakiś marazm i tumiwisizm? Swamp Song od razu powoduje wykwit jockerowskiego uśmiechu na facjacie. To po prostu energia w stanie czystym i skondensowanym. I za to ma swoje miejsce w moich zbiorach.

Oasis — The Swamp Song (mp3, 6.19 MB)
Energetyczny strzał wprost w potylicę i kilka minut solidnego hałasu. Oj warto posłuchać przy zniżce formy.

O kapeli nic nie wiem, o muzyce którą grają także, nie wiem jakie mają dokonania lub jak wielki ich brak i szczerze mówiąc mało mnie to obchodzi. Utwór jest po prostu cudny a w ramach zapoznania się szerszego z problemem już się ssą dwie płyty zespołu. Jeśli okażą się warte uwagi, wydam kasę jak nic.

A teraz sza i słuchać. Kawał miodu na moje serducho…

Warpaint — Billie Holiday (mp3, 8.61 MB)
Świetny klimat i prowadzenie słuchacza przez cały utwór.

Dziś jeden z największych wstydów mojego życia czyli eloyowe nauczanie mnie palcem czegoś o muzyce. To właśnie Eloy zapodał mi The Sisterhood, pokręcił głową z niedowierzaniem, że koleś, który na pamięć zna teksty z płyty Vision Thing nie klei zbytnio o co z The Sisterhood chodzi. Wstyd mi i czuję się jak gówniarz ale przy okazji muszę Eloyowi browary postawić zimne za wrzucenie mi tej perły na uszy. Gift to płyta doskonała a z tej płyty zaprezentować chcę przejmujące Rain From Heaven. Totalnie epicki kawałek i esencja Sisterowatości. Dla mnie to po prostu kapliczka, kościół, bazylika… Więc na kolana kochani i do słuchania przystąp!

The Sisterhood — Rain From Heaven (mp3, 8.71 MB)
Absolutnie epicki utwór będący esencją tego, za co pokochałem The Sisters of Mercy no i The Sisterhood.

Środek lata… Patrzę przez okno i jedyne co widzę, to krążący po okolicy spleen ufundowany przez koszmarnie jesienną pogodę. Zwały pędzących po niebie chmur wysysają wszelkie radosne myśli. Zostaje już tylko chęć naciągnięcia kołdry na głowę, odwrócenia się na drugi bok i przespania tej beznadziei.

Dzisiejszy utwór zainspirowały te właśnie jesienne dewiacje pogodowe.

Wykonawca: Pete Namlook & Geir Jensenn
Tytuł: In Heaven
Płyta: The Fires Of Ork 2
Lubiony za: jesienny, cudny klimat
Źródło: YouTube

Pete Namlook & Geir Jensenn — In Heaven (mp3, 11.86 MB)
Jesienny, cudowny klimat i prawie dziesięć minut doskonałej elektroniki.

Fight to kawał dobrze pomyślanego beatu, który jakoś tak sam na uszy siada i nie chce się odkleić. Zasadniczo beat lubię acz jakąś wielką estymą nie darzę. Nie w przypadku tego numeru — toto zapętlałem swego czasu w drodze na treningi aikido po to, by odpowiednio nagrzanym adrenaliną na maty trafić i jakoś dzięki temu rozgrzewkę znieść :).

Wykonawca: Junkie XL
Tytuł: Fight
Płyta: Saturday Teenage Kick
Lubiony za: energię totalną. Adrenalina płynąca w tym kawałku stawia suty na baczność!
Źródło: YouTube

Junkie XL — Fight (mp3, 8.38 MB)
Totalna energia stawiająca suty na baczność! Beat at its finest!

Black Horse usłyszałem po raz pierwszy w jeleniogórskiej rozgłośni radiowej (tak, kiedyś w lokalnych rozgłośniach puszczano dobrą muzykę) a że pora była wieczorowa, dopiero następnego dnia skoro świt ruszyłem do sklepu po płytkę. Płytki nie było więc zanabyłem kasetę i zdaje się, że mam ją jeszcze do dziś ale pewnie zjechaną straszliwie. Utwór oczarował mnie i pozwolił nieco pomacać się z twórczością De Coy i sprowadził na manowce dobrego, polskiego, gotyckiego grania.

O wyposażenie mnie w formę elektroniczną utworu zadbał Eloy, któremu jestem za to bardzo wdzięczny i któremu należy się za to nieustająca dostawa piwa. Dzięki Eloyu!

Wykonawca: Fading Colours
Tytuł: Black Horse
Płyta: Black Horse
Lubiony za: no przecież wystarczy posłuchać! Prostota, riffy w tle, wokal De Coy…
Źródło: YouTube

Fading Colours — Black Horse (mp3, 7.13 MB)
Polskie gotyckie granie z czasów dawnych ale przecież jakże złotych. Prosta forma ale siła w tym utworze — wielka!

Underwater Kiss to kawałek, w którym Marco połączył wodę i ogień. Ten facet robi muzykę określaną jako psybient/ambient ale równolegle kręci też densowe numerki z solidnym beatem i pociągiem do czynienia imprez lepszymi. Obydwie te rzeczy usłyszeć można w tym utworze — całość powoli przelewa się przez głośniki ale gdzieś tam w tle krąży szybszy rytm, który wprowadza nutkę niepokoju do utworu, w którym pozornie go nie ma. Wielbię ten utwór właśnie za to połączenie czillu z czymś popierzającym w tle.

Wykonawca: Marco Torrance
Tytuł: Underwater Kiss (with Michelle Richer)
Płyta: Dreamland Society
Gatunek: psybient
Lubiony za: niesamowity klimat i połączenie wody z ogniem
Źródło: YouTube

Marco Torrance — Underwater Kiss (with Michelle Richer) (mp3, 9.82 MB)
Niesamowity klimat! Pozornie niespieszny utwór, który po przesłuchaniu pozostawia w człowieku niespełnioną potrzebę zerwania się oraz niewyjaśnioną zadyszkę. Bardzo ciekawa sprawa…

Pulse mnie po prostu rozwala. To jeden z tych kawałków, które w spleenowej sesji puszczam w pętli a to zawsze urodzi coś konstruktywnego. Jakąś myśl, jakąś wizję, jakieś ściśnięcie gardła, które zaowocuje kolejną notką do szuflady (choć teraz to są notki wrzucane gdzieś w otchłanie chmury — szuflada ma chyba lepszy klimat). I nawet nie pytaj, co takiego inspirującego ma w sobie ten utwór. Po prostu ma to coś, co każe mi wciąż i wciąż do niego wracać. Magia Archive…

Wykonawca: Archive
Tytuł:Pulse
Gatunek: rock
Lubiony za: wyzwalane w trakcie słuchania emocje
Źródło: YouTube

Archive — Pulse (mp3, 6.62 MB)
To jeden z tych kawałków, które w spleenowej sesji puszczam w pętli a to zawsze urodzi coś konstruktywnego. Jakąś myśl, jakąś wizję, jakieś ściśnięcie gardła, które zaowocuje czymś kreatywnym.

Wykonawca: Chris Fortier
Tytuł:Twinkle Me (Deepfunk’s Above The Clouds Remix)
Gatunek: elektronika
Lubiony za: świetny feeling, dobrą kompozycję i dbałość o atmosferę całości oraz za muzyczną wyobraźnię autora
Źródło: YouTube

Chris Fortier — Twinkle Me (Deepfunk’s Above The Clouds Remix) (mp3, 12.83 MB)
Znakomity miks gatunków: progresywnego transu i psybientu. Po naszemu oznacza to mniej więcej tyle, że jest rytmicznie ale też nieco ambientowo. Całość zaś świetna.

Przyszło mi do głowy, że skoro tyle tej muzyki słucham a czasem wpadnie mi w ucho coś naprawdę fajnego, to może byłoby dobrze tym się jakoś dzielić ku pamięci. Oczywiście można linkować wszystko w serwisach społecznościowych ale szczerze mówiąc nieco mnie już te wszystkie fehsbuki nudzą a tęskni mi się do starej, dobrej, sprawdzonej formy o nazwie podcast. Swego czasu bawiłem się w podcastowanie ale jakoś tak wyszło, że od dłuższego czasu nic w tym temacie nie robię. Czas więc nieco kanał podcastowy odkurzyć i zacząć w nim puszczać rzeczy jak nie swoje, to cudze i uczciwie z netu kradzione :). Pomysł jest taki, że gdzieś w otchłaniach YouTube czy innego Vimeo wyszperam dziennie jakiś fajny muzyczny kawałek i wsadzę go wieczorkiem na stronkę w postaci filmiku źródłowego i jakiejś empetrójki do pobrania, oczywiście otagowanej jak należy i tak przygotowanej, by w Waszych programach czy innych telefonach była widziana jak trzeba a z czasem podkaściki by zrobiły solidny składankowy album.

Tyle plany a pewnie wyjdzie jak zawsze. Olać to! Pomysł mi się spodobał i pewnie pociągnę przez jakiś czas, do wyczerpania zapału. Jednak tego zapału się niemało zrobiło więc nie czekając czas na pierwszą melodyjkę.

Wykonawca: Egostereo
Tytuł: Plastic (Original Mix) [Low Res.]
Gatunek: elektroniczna
Lubiony za: prostotę kompozycji, głębię basu i ogólną zajebistość
Źródło: YouTube

Egostereo — Plastic (Original Mix) [Low Res.] (mp3, 7.97 MB)
Prosta kompozycja wykorzystująca głębię basu i różnych urozmaicających wstawek. Siła tego kawałka to klimat. Po prostu klei się to wszystko w dobrą nutę.

Przez pojęcie „miksu” serwis 8track rozumie playlistę utworów, którą to playlistę można umieścić w internecie a serwis odtwarza zawarte w niej utwory. W czym to jest fajniejsze od pewnie dziesiątków innych podobnych serwisów? A w tym, że playlisty tworzy się z przez siebie władowanych na serwery serwisu utworów i że można je upubliczniać a słuchacze mogą sobie słuchać naszych kawałków do woli. W efekcie otrzymuje się fajowy sposób na wrzucenie w chmurę swoich kawałków i zrobienie swojego własnego internetowego radia, którym można do tego dzielić się z innymi. W dodatku można dowolnie konfigurować kolejność utworów w playliście a to już całkiem dobry sposób na opracowanie swojego podkładu do np. pracy i słuchanie sobie swoich kawałków bez potrzeby zapychania iPoda czy innego grajka muzyką. Fajowa sprawa!

Serwis umożliwia połączenie konta z Twitterem i publiczne chwalenie się swoimi miksami. Olać to, fajniejsze jest to, że można też połączyć konto z 8tracks z kontem na Last.fm a to oznacza, że słuchanko online jest scrobblowane jak trzeba a niektórym (na ten przykład mnie) mocno na tym zależy.

Dużym ułatwieniem jest program, dzięki któremu można swoje kawałki wrzucić na serwery 8tracks. Wystarczy zrobić sobie playlistę w iTunes i wykonać drag’n’drop na okno programu i kawałki zaczynają lecieć na serwer. Wygodne i działa jak poniżej pokazano.

Wady? Oczywiście są. Ze względów licencyjnych jeden miks nie może zawierać więcej niż dwa kawałki tego samego artysty lub z tego samego albumu. Poza tym aplikacja do mobilnego słuchania jest póki co w wersji iPhonowej co na iPadzie wygląda zgrzebnie. No i brak jakiejś większej interakcji z iTunes. Niestety program do uploadowania nie obsługuje playlist iTunes i trzeba to wszystko układać w przeglądarce co jest zajęciem nieco mozolnym i wtórnym kiedy playlistę ułoży się już w kombajnie od Apple i jednym ruchem jej zawartość wtarga się na serwer.

Tak czy inaczej serwis polecam bo to po prostu wygodne narzędzie do czynienia sobie chmurowych backgroundów muzycznych jest. No i działa w duchu „social” czyli można naprzykrzać się znajomym swoimi playlistami, co oni na pewno pokochają i za co będą wielce Cię cenić :). Poniżej mój pierwszy miksik w klimatach downtempo, ambientu i elektroniki. Może komuś się spodoba…

Acha, gdyby ktoś chciał obejrzeć sobie moje playlisty (póki co jest jedna ale pewnie z czasem pojawią się kolejne) to tu jest mój profil.

Ale o co chodzi: otóż jeśli jesteś o szacunku godny to czytający miłośnikiem odmiany muzyki elektronicznej zwanej ambientem lub — bardziej sensownie — psybientem, wytwórnia Cosmicleaf powinna być Ci znana a jeśli nie jest, powinieneś braki szybko nadrobić. Dla wytwórni grają między innymi Side Liner (ok, to zdaje się jego przedsięwzięcie więc nie ma się co dziwić, że gra :)), Zero Cult, Easily Embarrassed… Tak, jest tam nieco znajomych ksywek.

Cosmicleaf właśnie rozesłało do swoich subskrybentów informację o znakomitej przecenie swojego katalogu. Otóż zdaje się, że do końca tego roku do każdego kupionego CD dorzucą chłopcy drugiego za free. Jako że cen niskich nie mają (za to shipping na cały świat wliczony), ucieszyło mnie to bardzo. Napalam się na 16 płytek tej wytwórni więc ciachnięcie kosztów na pół bardzo ale to bardzo mi odpowiada. Szkoda cholera, że ostatnio dystrybuują tylko w formie cyfrowej :/. Tak jak lubię dystrybucję cyfrową, tak przy robieniu sobie dyskografii wolę jednak szelest rozrywanego zębami celofanu i zapach świeżo wydrukowanej książeczki…

Nie ma więc co się zastanawiać tylko trzeba brać. Czekam teraz na podobną inicjatywę ze strony Ultimae Records :).

Wings of Love znów na mnie działa. Zagar leci mnie dziś tu pół dnia i znów nie mogę się od tego kawałka oderwać (cała płyta też jest niczego sobie). Kiedyś o tym wspominałem ale powtórzę — RE-WE-LA-CJA jak dla mnie. Znów włoski na karku stają na baczność… Co jest w tej nucie, że tak działa???

Pobierz/obejrzyj teledysk (m4v; 27mb)

Wczoraj ćwierkałem i blipowałem o tym, że Doropha tylko jęknęła na wieść, że nowy album Fresh Body Shop się pokazał. Album zwie się The Ugly Army, kupić można między innymi w Magnatune a ja korzystając z dawanej przez Magnatune możliwości rozdawania trzech kopii, niniejszym trzy kopie rozdaję. Pierwsze trzy osoby, które chcą albumik, proszę o pozostawienie odpowiedniego komentarza.

A sam album? Mnie wchodzi bez mydła, jak wszystko tej kapeli zresztą. A najlepiej posłuchajcie sami:

The Ugly Army by Fresh Body Shop

Co to jest to poniżej? Najkrócej: dokumentalny film z imprezy, jaką zorganizowało greckie wydawnictwo Cosmicleaf Records (hi, Nick! :)) dla uczczenia siebie, swoich twórców i oczywiście swoich fanów. Świetna rzecz i miłośnikom pysbientu polecam bardzo. A na Facebooku znajdziecie kilka fotek z tej imprezy. Man, chcę na coś takiego ruszyć i u nas…

Poniżej utwór pod tytułem Meany. Esencja tego krążka. Że co, że jakieś takie dziwne i proste? Owszem, czasem i taka odskocznia jest potrzebna :)

Pobierz / przesłuchaj utwór (mp3; 11mb)