Zmieniają nam się trailery gier. Nie da się ukryć, że zarówno postępująca technologia jak i (a może przede wszystkim) zaangażowane w produkcję gier pieniądze, odciskają swoje piętno także na trailerach.

Czym dla gracza powinien być trailer gry? To chyba oczywiste: jak każdy zwiastun, powinien przede wszystkim pokazywać grę. To ona gracza interesuje, to ją chce z0baczyć w działaniu, chce widzieć, jak ona wygląda i zanim wyda swoje ciężko zarobione dwie stówki, chciałby mniej więcej wiedzieć — na co właściwie one polecą. Problem w tym, że te coraz bardziej kinowe trailery niewiele mu samej gry pokażą…

Wybrałem dwa trailery gier, które mi się ogromnie podobają. Znakomity montaż, doskonale przemyślane sceny, świetne udźwiękowienie… To już nie są trailery gier. Ba, te produkcje przerosły o kilometry typowe hollywoodzkie zwiastuny składające się z posiekanego filmu i w półtorej minuty cały ten film przedstawiające. To raczej rodzaj krótkometrażowej animacji opartej na grze. Widać to szczególnie w zwiastunie gry Prey 2, w którym nie ma bodajże ani chwili gameplayu a całość to zapewne fragment intra czy czego tam innego. Ta animacja zwróciła na siebie moją uwagę ogólną jakością wykonania i — jak widać — spełniła swoje zadanie jako trailer. W końcu nie tylko to obejrzałem (żeby to raz! :)) ale i dziele się tym ze wszystkimi.

Prey 2 Trailer SD (m4v, 40.19 MB)
A to już praktycznie kino pełną gębą. OK, może niezbyt wysokich lotów ale widowiskowe nad wyraz i poskładane bardzo atrakcyjnie.
Prey 2 Trailer HD (mp4, 122.38 MB)
A to już praktycznie kino pełną gębą. OK, może niezbyt wysokich lotów ale widowiskowe nad wyraz i poskładane bardzo atrakcyjnie.

Trailer gry Ghost Recon Future Soldier nie ma może tego rozmachu CGI ale za to epatuje wprost bardzo przemyślanym scenariuszem i epickością. Te ujęcia, ta praca kamery, ten dźwięk, ten pomysł na pokazanie ficzerów, które w grze zapewne się znajdą… Chciałbym bardzo zobaczyć scenopis tego trailera w pierwszych wersjach. Musiało to dziko wyglądać :). Ale tu znów — brak choćby fragmentu gameplayu, nie do końca jasna sprawa, czy całość robiona była na silniku gry, czy też może jakoś wspomagana, ciężko tak właściwie wywiedzieć się, jak ta gra będzie wyglądała. Będą futurystyczne HUDy i działania w niewielkich oddziałach i… No właśnie, co jeszcze można się z tego materiału dowiedzieć o samej grze? Ale czy to ważne? Jest epicko, wizualnie rewelacyjnie a całość zapada w pamięć. I o to chodziło.

Ghost Recon Future Soldier Trailer SD (m4v, 19.09 MB)
Doskonale obmyślany trailer, który ostrzy mi zęby na ten tytuł. Kawał świetnej roboty i przykład kinowego trendu w trailerach.
Ghost Recon Future Soldier Trailer HD (mp4, 93.56 MB)
Doskonale obmyślany trailer, który ostrzy mi zęby na ten tytuł. Kawał świetnej roboty i przykład kinowego trendu w trailerach.

Trailery gier zmieniają nam się tak samo, jak zmieniają się same gry i cały ten przemysł. Coraz większe budżety z jednej strony wymuszają uśrednienie rozgrywki i dostosowanie jej do jak największego grona graczy, z drugiej jednak zapewniają środki na coraz ciekawsze i coraz ambitniejsze działania promocyjne. Może się to podobać lub nie ale efekt przedstawiony powyżej mnie bardzo zadowala. Lubię po prostu oglądać rzeczy dobre a te dwie powyższe właśnie takie są.

OK, poniżej kilka gierek, które z radością przygarniemy. Więc jeśli jeszcze nie wiesz, co nam sprawić pod zielone drzewko — masz prostą i użyteczną ściągawkę o drogi to czytający :) (wiesz babciu, nie to, żebyśmy coś sugerowali…)

Disney Universe
chcą: da Majek und papa CoSTa — kup nam

God of War HD Collection
chce: papa CoSTa — kup nam

God of War Origins HD Vol.2
chce: papa CoSTa — kup mi

ICO & Shadow of the Colossus HD Collection
chce: papa CoSTa — kup mi

Carnival Island: Wesołe Miasteczko
chcą: da Majek, papa CoSTa und Tuto — kup nam

Eyepet & Przyjaciele
chce: da Majek — kup jej

LEGO Harry Potter: Lata 5–7 PL
chce: da Majek — kup jej

Start the Party 2
chcą: da Majek, papa CoSTa, Tuto, Doropha — kup nam

Batman: Arkham City
chce: papa CoSTa — kup mi

Battlefield 3
chce: papa CoSTa — kup mi

Bayonetta
chce: papa CoSTa — kup mi

Castlevania: Lords of Shadow
chce: papa CoSTa — kup mi

Just Cause 2
chce: papa CoSTa — kup mi

Vanquish
chce: papa CoSTa — kup mi

inFamous 2
chce: papa CoSTa — kup mi

W zeszłym roku zastanawiałem się, jakim cudem będąc przed czterdziestką (już do niej mniej, niż więcej niestety), wciąż cieszy mnie granie. Jakim cudem facet z dwójką dzieci, żoną patrzącą na granie jak na marnowanie cennego czasu, który można by przeznaczyć na ten przykład na opiekę nad dziećmi by żona miała czas na spokojne wciągnięcie TV Style, w którym jakieś baby pokazują jak brzydko się ubierać innym babom, które do tej pory przynajmniej robiły to za zdecydowanie mniejsze pieniądze… eee… za długa chyba nieco ta dygresja :).

Zacznę może od końca czyli od odpowiedzi na wyżej niewypowiedziane w nadmiarze pobocznych uwag pytanie. Otóż granie kręci mnie, bo pokazują się coraz lepsze gry. Ot cała tajemnica. Przykładem takiej właśnie gry jest rzeczona Uncharted 3: Drake’s Deception.

W skrócie rzecz ujmując — gra jest doskonała ale ciężko o niej powiedzieć, że to gra. Czegoś bliższego interaktywnemu filmowi ze świecą szukać i dodać muszę od razu, że jest to przygodowy film wyższych lotów, z bardzo dobrym scenariuszem, świetną obsadą, doskonałą ścieżką dźwiękową i udźwiękowieniem oraz — to nowość w filmach — grafiką najwyższej próby. Piszę o „nowości” w tym sensie, że o ile robienie filmowych cutscenek na silniku gry niczym nowym nie jest, o tyle robienie ich w TAKI sposób, to zdecydowanie kilka leveli ponad średni poziom. Tę grę się ogląda nawet lepiej, niż w nią gra…

Jak na razie daleko nie zaszedłem i nie młóciłem w multi — niestety proza życia i marudzące wciąż o pada dzieci nie pozwalają na sensowne pomieszanie na konsoli. Ale to, co do tej pory zobaczyłem, udowadnia, jak bardzo może się już niebawem przemysł filmowy zmienić. Zmiana nie przyjdzie ze strony technologii (przeróżne 3D i inne pierdoły to wciąż technologie baaaardzo ułomne i niewiele poza bólem głowy do kina wnoszące), zmiana przyjdzie od strony scenariusza i jego realizacji. Tak sobie imaginuję, że już niebawem gry będą miały lepsze scenariusze, niż filmy i to z prozaicznej przyczyny: gra musi wiązać ze sobą gracza o wiele dłużej i musi ten czas wypełnić atrakcyjną dla gracza treścią. Kolejna przyczyna to ilość pieniędzy, jaka w biznesie growym krąży — zdaje się, że branża growa już przebiła obrotami branżę filmową a to już owocuje tytułami takimi, jak Uncharted. Poczekajcie jeszcze chwila a doczekamy się gier z solidnymi scenariuszami pisanymi przez najlepszych scenarzystów, którzy w końcu przekonają się, gdzie leżą konfitury. Sprzężenie zwrotne będzie miało ogromny wpływ na branżę filmową i niekoniecznie będzie to kierunek jakoś filmy upraszczający. Szczerze mówiąc obserwują od jakiegoś czasu trend wręcz odwrotny — kto grał w takie Heavy Rain ten pewnie przyzna mi rację. Gry zaczynają poruszać coraz bardziej istotne kwestie i przy niektórych tytułach mówić o nich per „rozrywka” to mówienie nie na temat.

Jakość Uncharted — rozumiana jako jakość grafiki, muzyki, scenariusza, reżyserii i czego tam jeszcze — to jest najwyższa możliwa jakość, jaką można dostać. Gra jest doskonała w każdym praktycznie z poznanych do tej pory przeze mnie aspekcie acz oczywiście nie pozbawiona wad, ideałów nie ma. Praca kamery jak i sama jej obsługa padem mogłaby być lepsza, poruszanie się Drake’a też czasem nie wygląda zbyt naturalnie ale to są drobiazgi, które gdzieś giną podczas przygody.

Jeśli jeszcze nie kupiłeś — KONIECZNIE! Doskonała gra…

Uncharted 3 Trailer SD (m4v, 26.53 MB)
Trailer gry Uncharted 3. Polskie napisy. Zabrane z PSN by mogli się nim cieszyć także ludzie nie mający PS3. Wersja SD.
Uncharted 3 Trailer HD (mp4, 92.97 MB)
Trailer gry Uncharted 3. Polskie napisy. Zabrane z PSN by mogli się nim cieszyć także ludzie nie mający PS3. Wersja HD.

Ostatni weekend to było TO! Dzieciaki chore unieruchomiły nas na amen i oczywiście nie daliśmy rady skoczyć w sobotę tu a w niedzielę tam. Cóż było czynić, urodziny znajomej Majki będą i za rok i kto wie, może wtedy zdarzy się coś niespodziewanego i chudoba ozdrowieje. Póki co odkładamy świętowanie do za rok.

A w międzyczasie papa CoSTa wziął i siadł do konsoli tak na poważnie. Poskutkowało to zalewem trofeów ale przede wszystkim skończeniem naprawdę niezłej gry — Killzone 3. Kupiłem dawno temu i — jak to w rodzinie — czas musiałem znaleźć na wszystko, tylko nie na rozrywki. W ostatni weekend chore dzieciaki przywiązałem do Doroty a sam siadłem i zacząłem strzelać.

Killzone 3 — Trailer SD (m4v, 33.48 MB)
Trailer Killzone 3 — wersja SD
Killzone 3 — Trailer HD (m4v, 33.58 MB)
Trailer Killzone 3 — wersja HD

Muszę przyznać, że grę odbieram z mieszanymi uczuciami. Może najpierw to, co według mnie było złe lub niefajne:

A teraz to, co było fajne:

Ogólnie oceniam grę na bardzo mocne 8 w skali 1–10. Mimo bowiem linearności, strasznego ograniczenia gracza do tej jednej linii, po której może się poruszać, samo strzelanie sprawia mnóstwo frajdy a fabuła (która mogłaby być lepsza) mimo wszystko daje radę. Tryb single nie grzeszy długością (ot kolejny grzech współczesnych FPSów) ale nadrabia to znakomicie tryb multi, w którym można się zanurzyć i utonąć na dobre.

Masz PS3? Nie grałeś jeszcze? Człowieku! Odpalaj wrotki do najbliższego sklepu z grami i bierz platynę bo chyba już się w platynie gra ukazała. Kilka godzin singla będzie doskonałą rozgrzewką przed wymagającym i doskonałym multi. W to po prostu trzeba zagrać!

A gdyby komuś zechciało się mnie do znajomków w PSN dorzucić, to poniżej znajdzie wszystko, co trzeba:

Sony PlayStation 3

Although we are still investigating the details of this incident, we believe that an unauthorized person has obtained the following information that you provided: name, address (city, state/province, zip or postal code), country, email address, birthdate, PlayStation Network/Qriocity passwords and login, and handle/PSN online ID. It is also possible that your profile data, including purchase history and billing address (city, state, zip), and your PlayStation Network/Qriocity password security answers may have been obtained. If you have authorized a sub-account for your dependent, the same data with respect to your dependent may have been obtained. While there is no evidence that credit card data was taken at this time, we cannot rule out the possibility. If you have provided your credit card data through PlayStation Network or Qriocity, to be on the safe side we are advising you that your credit card number (excluding security code) and expiration date may also have been obtained.

Za: PlayStation.Blog.Europe

No to się porobiło… Nie wiem nawet jak to skomentować nie używając słów ogólnie uznanych za obraźliwe. Spróbuję acz będzie to trudne.

Jestem klientem i wiernym fanem marki PlayStation od lat. PSX jak i PS2 to były świetne konstrukcje, działające zawsze jak trzeba, oferujące kupę fajnych rzeczy za stosunkowo niewielką cenę. Przyszła jednak pora Włączania Wszystkiego do Netu i tu już Sony nie potrafiło sobie poradzić. Konsole straciły swój charakter i zmieniły się w komputery z ciągłymi patchami i problemami (nieco więcej o tym napisałem we wpisie Użytkowy aspekt elektroniki). Jakaś epoka się skończyła a zaczęła się inna. Nie wiem, czy aby na pewno lepsza.

PS3 to w sumie udana, solidna konstrukcja pod względem hardware. Ale z ichnim firmware zawsze były problemy i nie dlatego, że coś nie działało tylko dlatego, że Sony coś ciągle przy oprogramowaniu konsoli kombinowało. Na samym początku poleciało hardwarowe i softwarowe wsparcie dla tytułów z PS2 — o wstecznej kompatybilności można było sobie tylko pomarzyć choć na starcie Sony coś takiego zapowiadało a nawet wdrożyło. Później Sony urżnęło możliwość instalowania drugiego systemu — nie mógłbym się tym mniej przejmować (drugi system to ja sobie na komputerze stawiam a nie na maszynie do grania) ale doskonale rozumiałem gniew ludzi, którym na tej funkcjonalności zależało a którą im po prostu urżnięto. Poza tym tak samo jak każdy chyba uważam, że kupując pewne urządzenie staję się jego właścicielem a nie licencjonobiorcą i jeśli po akcie kupna firma zaczyna mieszać w funkcjach, za które przecież zapłaciłem, to z całym brakiem szacunku niech się odpitoli od MOJEJ własności.

Doskonale rozumiem wściekłość ludzi nie za to, że ktoś im urżnął możliwość zainstalowania drugiego systemu. Robił to pewnie i tak promil użytkowników (jak nie mniej) więc niby o co kaman ale tu nie chodziło o to, że nagle ludzie stali się wielkimi miłośnikami Linuksa tylko o to, że firma, od której sprzęt się kupiło, bezczelnie sobie pogrzebała w nieswojej własności. No i od razu rodziły pytania — co następne?

Już wiemy, co jest następne. Kompletna kompromitacja systemu Sony oraz narażenie na bardzo wiele nieprzyjemności klientów tej firmy (w tym mnie). 75 milionów kont z czego całkiem sporo z pełną informacją o kartach kredytowych, historii zakupów itd… I informację o tym użytkownicy dostają kilka dni po wyłączeniu platformy PSN, kiedy te dane mogły już sobie polatać w różnych kierunkach. To już nawet nie jest skandal i kpienie z klientów…

Ten wyciek danych powinien być przestrogą dla wszystkich, także dla Microsoftu, który pewnie zanotuje fantastyczne dwa kolejne kwartały tego roku. Sukces od porażki dzielić może kilka raptem dni oraz wszelkie przejawy arogancji oraz pogrywanie ze swoimi klientami. Jestem przekonany, że Sony bardzo mocno sobie na aktualne problemy zapracowało i gdyby nie to, że dane o mojej karcie latają gdzieś po świecie, powiedziałbym „dobrze im tak”. Wolałbym jednak, by nigdy do tego wycieku nie doszło i bym nie musiał tak mówić.

Ace Combat Assault Horizon



Ace Combat Assault Horizon — wersja SD (m4v, 11mb)
Ace Combat Assault Horizon — wersja HD (m4v, 50mb)

Akcja, akcja, dużo akcji i do tego jeszcze więcej akcji. A na dokładkę jeszcze nieco akcji. Tak przynajmniej ta gra wygląda na trailerze i bardzo ją chcę. Wstyd się przyznać ale do tej pory nie grałem w żadne Air Combat (chyba dziesiątki lat temu pykałem na automatach ale pewności nie mam) więc czas braki nadrobić. I to z impetem z tego co widzę :)

Chime Super Deluxe



Chime Super Deluxe — wersja SD (m4v, 6,6mb)
Chime Super Deluxe — wersja HD (m4v, 20mb)

A to wygląda uberciekawie a po pograniu w demo jestem bardzo przekonany do wydania kasy na to cudo. Za samą odmienność Chime zasługuje na uwagę ale dorzucając do tego odpowiedni flow i frajdę, jaką gra daje (nie zapominajmy o muzie, jeśli reszta kawałków jest tak udana, jak ten z dema to ja chcę soundtracka z tej gry!)… Tak, to wręcz gwarantowana pozycja do kupienia.

Deus Ex Human Revolution



Deus Ex Human Revolution — wersja SD (m4v, 20mb)
Deus Ex Human Revolution — wersja HD (m4v, 74mb)

Zapowiada się doskonała gra i każdy, kto grał w części wcześniejsze po prostu ją kupi lub ukradnie. Tyle.

Infamous 2



Infamous 2 — wersja SD (m4v, 19,5mb)
Infamous 2 — wersja HD (m4v, 71mb)

Jedyneczkę przelazłem szybko i sprawnie bo gra mimo kilku problemów (szczególnie z fabułą, która jakoś specjalnie porywająca nie była) grała się wręcz sama a efekty używania elektrycznych mocy były przekonujące i wizualnie atrakcyjne. W dwójce liczę na więcej, mocniej, bardziej i potężniej. To był i mam nadzieję będzie sandbox co się zowie. No i podoba mi się ten mroczny świat oraz wybory moralne, do których (nieco topornie ale zawsze) zmusza gra. Sucker Punch, dostarczcie kawał dobrej rozrywki!

Na to w pierwszej kolejności pójdzie moja kasa. Zaraz po — oczywiście — zakupie Killzona 3, który to zakup nastąpi wraz z pierwszą wypłatą :). Na swoją kolej czeka też kilka innych tytułów jak znakomicie zapowiadający się LA Noire ale to pieśń nieco dalszej przyszłości. Na te pokazane tytuły zaczynam już wszakże odkładać i rezerwować sobie czas przed TV/monitorem. Coś fajnego mającego się na PS3 pokazać pominąłem? Tja, mam kilka zaległych tytułów (Mass Effect 2 między innymi) ale mnie się bardziej rozchodzi o to, co w najbliższej przyszłości się ukaże.

Przy okazji pytanie do ajfoniarzy i ajpadowców tudzież userów innego mobilnego ustrojstwa — jak Wam wideo działa (lub nie) w Waszych maszynkach? Testuję wtykę JW Plugin, która nieco zachodu wymaga ale mam nadzieję efekty jakieś sensowne na mobiurządzenia dostarcza…

Na to czekałem już od jakiegoś czasu. W końcu się doczekałem. Oto Area 5 z kumplami wzięli i wydalili z siebie kolejną grową inicjatywę: Atomix Mag.

Co to? To magazyn (na razie wydawany tylko na iPada) o grach, graniu, kulturze grania i zjawiskach wszelkich z graniem związanych. Jestem po nieco dokładniejszym przejrzeniu całości i przeczytaniu jednego artykułu i już mogę powiedzieć, że jest nieźle i pewnie rozwinie się to w jeden z sensowniejszych magazynów na rynku. Od lat nie kupuję żadnych pism growych z prostej przyczyny: nie mają nic do zaoferowania kolesiowi przed czterdziestką. Atomix Mag celuje jednak w ludzi takich, jak ja — już od dawna nie dzieciaków, już nawet nie młodzieńców ale tatuśków pełną gębą, którzy jeszcze nie dorośli do tej roli bo nie mają na to czasu. Bo łupią na konsolach zamiast czytać dzieciom harrypotterowe pierdoły a wzorców owym dzieciom dostarczają wciągając je w FPSy, bijatyki, erpegi a sami tatuśkowie nie mogą się doczekać kiedy pociechy podrosną na tyle, by można im było dupy złoić w jakimś lokalnym multi.

Bardzo fajny na razie jeden tekst (resztę doczytam dziś wieczorkiem), nieźle pomyślany layout (acz bez ekstrawagancji), nieco multimediów a całość prosta w obsłudze. Z minusów: czasem program się wywala a tekstów co kot napłakał. Tak czy inaczej — 0,79€ do chłopaków ode mnie poleciało i już czekam na następne numery.

Inteligentne pisanie o grach. W końcu!

Atomix Mag w AppStore

No i przepadłem na dobre. Zrobiłem bowiem rzecz złą z definicji: wydałem pieniądze na grę i do tego grę bliską doskonałości w swojej niszy. Płacę teraz za ten błąd cenę straszliwą bo zamiast myśleć o chorym dziecku, zamiast kombinować jak tu żonę uszczęśliwić, zamiast być zamartwiającym się o byt i chudobę mężem i ojcem — siedzę i gram. I jakąż mi to radość sprawia!

DeathSpank

Czym jest DeathSpank? To miks hack’n’slasha znanego z Diablo czy setek innych jego klonów z miejscami absurdalnym, miejscami chorym, miejscami pythonowskim, miejscami po prostu głupim humorem Rona Gilberta, którego poczucie tak zwanego humoru znamy od lat grając od lat w Monkey Island 1 i 2. DeathSpank to absolutnie heroiczny heros, który heroicznie walczy o heroicznie wywalczoną Wolność, heroicznie wymierzoną Sprawiedliwość, heroicznie zaprowadzoną Prawość i mnóstwo innych pozytywnie kojarzonych cech pisanych koniecznie z wielkiej litery. DeathSpank to pocieszny idiota, którego przypadłością jest zamiłowanie do broni wszelakiej i niezmierzona chęć do wywijania nią na wszystkie możliwe sposoby. Najlepiej bez użycia międzyusznej zawartości swojej mózgoczaszki. Problem w tym, że wychodzi mu to nad wyraz dobrze a kierując poczynaniami DeathSpanka gracz staje się archetypem tępego bohaterskiego mięśniaka-idioty i — o zgrozo — nic a nic mu to nie przeszkadza :).

Gra jest całkowitą odwrotnością trendu, jaki ostatnimi czasy ogarnął nasze konsole. Każą nam w tych trendy grach łazić kilometrami fotorealistycznie i czasorealistycznie odwzorowanej krainy rodem z Morrowinda. Każą nam zastanawiać się nad upadłym światem i znów łazić kilometrami w jakichś falloutowych klimatach. Każą nam łazić po miastach, jeździć samochodami i godzinami rozgrywać naturalistyczne misje dziejące się gdzieś w Gran Theft Auto (Jezu jak mnie ta gra w swojej czwartej odsłonie znudziła)… Widzicie w czym problem? Gry zaczynają stawać się pełnowymiarową pracą zamiast dostarczać tego, co giercmani mający poza komputerem i swoje życie oczekują — czystego funu.

DeathSpank został stworzony z myślą o ludziach, którzy kładą wielką lagę na odwzorowanie rzeczywistości w grach, którzy mają raptem kilka minut czasu na klepnięcie questa, których bawi absurdalny humor i którzy plwają na fotorealistyczne odwzorowanie ruchów bohatera. W tej grze liczy się maszowanie butonów, dopakowywanie cech bohatera i łykanie coraz to nowszych broni, dzięki której będzie można killować coraz to pokraczniejsze stwory. W zadaniu ratowania świata pomogą nam niewątpliwie fajna, wykręcona grafika w full HD, niezgorszy dźwięk i cała galeria coraz to dziwniejszych postaci robiących coraz to dziwniejsze rzeczy jak choćby grabarz na nawiedzonym cmentarzu, który pakuje zwłoki do ziemi dla zaspokojenia swojego nieco dziwnego przyznacie hobby.

Grafika czy rysunki postaci sugerują, że gra przeznaczona jest dla dzieci ale nic bardziej mylnego. Grę docenią dorośli, szczególnie ci, którym pythonowskie klimaty nie są obce. Dialogi w grze są świetne, postaci mocno czasem absurdalne a otrzymywane questy zdrowo miejscami pokręcone. Efektem jest czysta przyjemność płynąca z grania, wykwitający na twarzy co i rusz niezdrowy uśmiech i rosnący wraz z graniem syndrom „jeszcze jeden queścik przed snem”. Od tej gry autentycznie nie można się odkleić! I nawet jeśli walka z czasem staje się dosyć schematyczna i powtarzalna, to dzięki mnogości broni, zbrój, eliksirów i czego tam jeszcze wciąż sprawia frajdę. Zrobiono bowiem grę, w której na mechanikę rozgrywki położono spory nacisk i to się czuje. Walki są płynne, używanie przedmiotów i broni dosyć oczywiste a uproszczenie progresu postaci pozwala skupić się nie na cyferkach ją opisujących, a na rzeźni, którą owa czynić w imię Sprawiedliwości i Prawości powinna.

Od bardzo dawna w coś tak dobrego nie grałem. Jestem w mniej więcej jednej trzeciej gry ale już wiem, że nie spocznę, póki na 100% jej nie machnę. Kupa humoru jest w questach pobocznych a są one na tyle dobre, że po prostu chce się wszystkie machnąć by te absurdalne dialogi poznać, nowe zabawki zdobyć i swojego heroicznego bohatera-idiotę dopakować na maksa. Kupa przy tym zabawy i to na cholernie wysokim poziomie. Czy warto? Kochani — KONIECZNIE!

Ocena w skali 1–10: póki co 9!

Strona gry

Ostatnio dopadła mnie faza na wspominanie sobie różnych urządzeń elektronicznych (mniej lub bardziej), które w życiu „zaliczyłem” i które jakoś w mojej pamięci pozostały. Z elektroniką jest jak ze wszystkim, co ma się nieco dłużej niż bilet autobusowy — gromadzi wspomnienia, przylegają do niej uczucia, obdarza się czasem te elektroniczne zabawki namiastkami osobowości, czasem wyzywa się je od najgorszych, czasem chce się je poklepać po plecach (gdziekolwiek taki na ten przykład składak owe plecy ma)… Jednym słowem — stają się te gadżety elementem życia. Na dobre i na złe.

Powiem Wam teraz o kilku elektronicznych gadżetach i urządzeniach, które najbardziej wbiły mi się w głowę, z którymi wiąże się najwięcej latającej dookoła karmy, które dały mi najwięcej radości tudzież wpędziły mnie w największą frustrację. Po prostu: będzie to moja lista the best of, którą rozpocznę od urządzenia, które przez ładnych kilka lat wpędzało mnie w stany ekstremalne.

Składak PC
Lata całe miałem cudo, w którym wymieniłem dokładnie wszystko prócz płyty głównej. Miałem sprzęt, który dzielnie służył mi do grania, nauki różnych mało przydatnych pierdół, poznawania Linuksa i generalnie oswajania się z tworem, który zwie się Personal Computer. Moje obcowanie z poczciwym składakiem miało swoje wzloty ale przede wszystkim miało upadki. Ciągle było mu czegoś za mało — a to pamięci, a to mocy procka, a to mocy GPU karty graficznej. Pochłonęło to cudo masę pieniędzy zanim zrozumiałem, że granie na PC nie ma większego sensu właśnie ze względu na kasochłonność. Miałem już wtedy swoje kochane PlayStation i naocznie oraz własnoręcznie przekonałem się, jak wygodnym rozwiązaniem jest konsola podpięta do TV. Składak dokonał swego żywota serwując mi problemy z wydalaniem ciepła z coraz to mocniejszych procków i GPU, co powodowało mus dopychania wiatraków w obudowie wręcz już na siłę. Po zamontowaniu czterech czy pięciu rzekłem sobie przekrzykując ich jazgot, że nie tędy droga a ja jestem na takie babranie się po prostu za stary.

Składak dał mi w kość bardzo i mimo wielu wspólnych wzniosłych chwil, klnę na tego drania do dziś bardzo szpetnie. To było jedno z najgorszych urządzeń, które w życiu miałem. Może stąd taki mam wstręt do jednostek centralnych i całej tej pecetowej reszty. Po prostu już mnie to nie bawi, już nie chcę mieć w domu czegoś, z czym muszę się z czasem coraz bardziej bić.

Dell mini 1210

Dell mini 1210

Kupiłem jakiś czas temu tego netbooka z jednym założeniem: miał mi robić za dump fotek na wakacjach i miał służyć do wstępnej ich obróbki. Zasadniczo z zadania wywiązał się nieźle ale problemy z użytkowaniem zaczynają niestety wychodzić. Główny problem: netbook jest przeraźliwie woooolnyyyyy… Od momentu włączenia komputera do zalogowania się mija sporo czasu ale doliczając czas, który jest potrzebny na odpalenie się tych wszystkich łażących w tle pierdół (wyłączałem już co się dało — niewiele pomaga), mija już chęć do odebrania maili czy pobiegania po stronach. Także proces wybudzania drania z uśpienia potrafi trwać pierońsko długo a mnie na to zaczyna już powoli brakować cierpliwości. Ba, nawet po włączeniu, załadowaniu wszystkiego co trzeba i wreszcie czekaniu na akcję użytkownika, komputer nie przestaje być wolny. Flash potrafi przyblokować matoła solidnie, otwarcie jakiegoś programu biurowego wlecze się niemiłosiernie i albo wymienię w tym kompie dysk na coś bardzo szybkiego, albo po prostu dam bratu by miał coś dla praktykantów. Nie wspominam nawet o baterii, która w standardzie trzyma jakieś dwie i pół godzinki maks. Jasne, mogłem sprezentować sobie lepszą ale za tę kasę mogłem kupić sobie normalnego laptopa, co trzeba było uczynić.

Sprzęcik ma swoje dobre strony — fajna matryca z zupełnie nienetbookową rozdzielczością 1280x800, na której pracuje się wygodnie i bez potrzeby ciągłego przewijania zawartości okna, bo za małe jest. W sumie dla tej matrycy Della wziąłem. Poza tym nawet jeśli jest jakoś aktywnie chłodzony, to bieda podzespołów pozwala mu się nie grzać i komputer jest praktycznie niesłyszalny. Klawiatura owszem jest plastikowa ale pisze się na niej całkiem znośnie a so called „gładzik” w użyciu nie sprawia żadnych problemów.

Mimo swoich plusów minusy jednak przeważają i netbooka stawiam tylko lekko wyżej nad składakiem w swoim spisie elektroniki.

Atari 65XE

Atari 65XE

Od tego sprzęciku poczynając mogę w sumie o każdym następnym pisać już tylko „osom, osom, osom!”. Sześćdziesiątkępiątkę dostałem od swoich rodziców (OK, na spółę z bratem, niech mu będzie :)) w czasach, w których samo wymówienie słowa „komputer” oznaczało rzucenie jakiegoś zaklęcia. Maszynka posłużyła zasianiu bakcyla, który trzyma mnie przy elektronice do dziś. Na toto programowałem, robiłem na tym grafikę, rzeźbiło się na tym muzę i — co najważniejsze — jeździło się za softem na to do Wrocławia (najbliższa giełda, w mojej rodzinnej Jeleniej Górze mało co było). Poznałem przez ten kawałek plastiku i krzemu mnóstwo ludzi, wkręciłem się w mnóstwo zajęć, przegryzałem się przez różnego rodzaju dokumentację a po uzupełnieniu zestawu o stację dysków, zacząłem jarzyć czym może być system operacyjny.

Przepiękny, niezniszczalny kawałek elektroniki, który zapisał się w mojej pamięci samymi superlatywami. Nawet cholerny magnetofon wspominam z rozrzewnieniem i pewną dozą tęsknoty.

Atari Jaguar

Atari Jaguar

Nieco wyżej w moim rankingu stoi konsolka od Atari. Dostałem ją od brata ciotecznego (hi, Cris!) choć lepiej chyba byłoby powiedzieć, że ją mu podprowadziłem grożąc ogniem i czym tam jeszcze. Urzekła mnie od pierwszego na nią spojrzenia w zamierzchłych czasach świetności sklepu na Towarowej 25 (o ile mnie pamięć nie myli) we Wrocławiu, gdzie zobaczyłem ją po raz pierwszy. To zdaje się tam miała siedzibę firma Atar System, która wydawała STE Fana… Anyway, zobaczyłem tam obiekt moich późniejszych westchnień czyli Jaguara podpiętego do sporego TV i z załączonym Tempestem 2000 i od tego momentu rzecz mnie prześladowała. Lata całe później w ręce moje konsola wpadła z — a jakże by inaczej — Tempestem 2000 na pokładzie i po prostu odjechałem. Solidne, kartridżowe cudo, które w działaniu możecie zobaczyć w jednym z moich podcastów.

Fajna konstrukcja, ciekawe wzornictwo i wielka, niewykorzystana szansa firmy Atari. Szkoda ale ten kawałek elektroniki zajął sporo miejsca w moim sercu i musiałem o niem po prostu napisać.

Optimus P75
Kiedyś była taka sobie polska firma, która prężnie komputery składała i generalnie nieco cywilizacji na tym naszym komputerowym poletku zasiała. Decyzją władz została uwalona, ludzie poszli na bruk, Kluska porobił za bohatera a władzom nic się nie stało, bo przecież to Polska i tu można wyczyniać dowolne cuda. Anyway, składali chłopcy komputery a jednym z ich dokonań była ta właśnie maszyna.

Maszyna była wielka (w dosłownym znaczeniu tego słowa) i była dla mnie objawieniem. Czemu? A temu, że dzięki niej oderwałem się od atarowskiego TOSa i przelazłem na ciemną stronę mocy, czyli DOSa a z czasem — Windowsa. Tu wszystko było nowe, nieznane, inne i bardzo ale to bardzo pociągające. Szybkość tej machiny powalała niedawnego użytkownika Atari ST a ogólne doznania płynące z używania tego sprzętu mogę streścić jednym: rewelka. Rzecz nauczyła mnie overclokingu (jedną zworą robiło się z tego komputera sprzęt P120 co było naprawdę czuć) i nauczyła grzebania w bebechach peceta. Konstrukcja była na tyle jednak solidna, że grzebać (poza typowymi apgrejdami wszystkiego :)) nie za bardzo było po co i tak też ten komputer zapamiętałem — bezproblemowy monster dający mnóstwo frajdy. Wysokie jego miejsce w zestawieniu jest chyba w takim wypadku zrozumiałe…

Atari ST

Atari ST

Commodorowcy mieli swoje Amigi a ataraciarze swoje ST. Czas pokazał, że Amiga była lepsza ale to od ST zaczął się szesnastobitowy szał w naszym kraju. Moi nieocenieni rodzice sprezentowali taki sprzęt i mnie a ja byłem i jestem nim zachwycony do dziś. OK, może nie grał tak jak Amiga, może nie potrafił tyle co Amiga ale było to (i nadal jest) urządzenie zdecydowanie eleganckie, z klarownym i przejrzystym systemem operacyjnym (pstrokatość oesu Amigi do dziś mnie odstręcza) oraz z bogatą i ciekawą dla mnie biblioteką oprogramowania. Przykład wzorniczej konsekwencji i staranności wykonania.

Sprzęt był niezniszczalny i odporny na wszelkie złośliwości losu. Co prawda udało mi się mój egzemplarz własnoręcznie spalić ale oddajmy sprawiedliwość mojemu Atari — rozkręcenie drania, skręcenie i odpalenie z kilkoma częściami i śrubami w dłoni, których nie pamiętało się, gdzie trzeba wsadzić przy skręcaniu — to nie było najlepszym pomysłem. W efekcie po wydaniu kupy kasy stałem się posiadaczem sprzęciora o rozszerzonej pamięci i z najnowszym wtedy systemem operacyjnym (tzw. Rainbow TOSem). Oryginalny TOS miałem po… szwedzku więc przesiadka na angielskie środowisko pracy okazała się być po prostu pięknym doznaniem. Eeech, te pionierskie czasy :)

Cudowny sprzęt, fantastyczna jakość wykonania, ogromna ilość miłych wspomnień (w poszukiwaniu Frontiera na ST wylądowałem w najdziwniejszej knajpce komputerowej świata w samym centrum Aten — doceńcie oddanie grze :)) — to wszystko winduje Atari ST wysoko na mojej liście.

Klawiatura aluminiowa Apple

Apple klawiatura

Urzekła mnie od pierwszego spojrzenia i uwiodła od pierwszego dotknięcia. Wytrzymała, solidna, zwarta konstrukcja z klawiszami, których aż miło dotykać. Idealny skok klawiorów, walory użytkowe mocno ponad przeciętną (mówi Wam to koleś, który zajechał niezliczoną ilość klawiatur w życiu), ogólne wrażenia z używania po prostu doskonałe. No i to wzornictwo…

Niby to tylko klawiatura ale to najlepsze klawisze, jakie w życiu miałem. Wiem, że to kwestia przyzwyczajenia w dużej mierze ale w pracy co i rusz muszę popisać na przeróżnych modelach klawiatur i pełną wygodę oferuje mi właśnie klawiatura od jabłka. Świetna sprawa, która za umilenie codziennej pracy wspięła się bardzo wysoko w moim rankingu.

PlayStation 3

Sony PlayStation 3

Im staję się starszy, tym bardziej chce mi się grać. Uwielbiam to robić, uwielbiam trzymać pada, kocham rozwałkę na ekranie telewizora, w napięciu śledzę losy konsolowych bohaterów co ambitniejszych gier. To już element mojego życia a dziś PlayStation 3 dostarcza mi dla tego fragmentu mojego żywota pożywki.

Konsola stoi wysoko na mojej liście ale są ku temu powody. Przede wszystkim to solidny, jak na razie bezawaryjny (choć Brzozie na ten przykład czytnik już raz padł), w miarę cichy kawałek elektroniki, który poza graniem robi za grajka wszelkich filmów na płytkach. A robi to — dzięki upscalingowi przy DVD — rewelacyjnie. Takoż po zobaczeniu filmów na Blu-ray nie ma człowiek ochoty wracać do braku szczegółów filmów z DVD. Mojego chlebaczka nie da się nie lubić i mimo dziwnego wzornictwa i sporych rozmiarów, całkiem niebrzydki z niego mebel. PS3 wyzwala we mnie jakieś takie ojcowskie odczucia i czasem aż łapię się na chęci pogłaskania tego kawałka krzemu (jakkolwiek dziwnie by to nie brzmiało). Za mnóstwo pozytywnych wzbudzanych we mnie uczuć konsola ląduje naprawdę wysoko.

Apple Mac mini

Apple Mac mini

W sprzęcie zakochałem się od pierwszego wejrzenia. Mały, zgrabny, wręcz minimalistyczny… Stał się obiektem moich westchnień i elektronicznych mokrych snów. Sytuacja stałą się na tyle poważna, że dla tego cacka rzuciłem palenie i w ramach samowręczenia łapówki, zrobiłem to właśnie za miniacza. Jakżesz warto było!

Sprzęt kupiłem lata temu ale do dziś to fantastyczny kawałek elektroniki. Nie jest i nigdy nie miał być w moim domu demonem wydajności służącym do grania — od tego mamy konsole. Miał za to być cichy (po latach spędzonych obok wyjącego składaka cisza miniacza była niczym bezgłośna wersja zesłania dziesięciu przykazań :)), miał być uczynny, miał być podstawą domowego komputerowego życia no i miał być słodki. I ze wszystkich tych zadań wywiązuje się z powodzeniem do dziś.

Dziś to solidny serwer mediów, który po podpięciu do telewizora dodatkowo robi za pleyera wszystkiego, co tylko da się odtwarzać. Z czasem zdechł w miniaczu napęd, który początkowo chciałem naprawić ale jakoś okazuje się, że zdechł w dziwny sposób — muzę i DVD czyta, natomiast za diabła nie chce czytać płytek z danymi i takowych wypalać. Miałem drania wymienić ale ten brak w sumie nie przeszkadza tak bardzo — większość moich mediów płytek nie ogląda nawet na odległość a te, które są na płytach o dziwo są czytane.

Mini jest słodkie, jest cudne, jest esencją tego, co nazwałbym applowatością komputerów. Wbrew pozorom to całkiem wydajna maszynka, która jest dowodem na to, jak optymalizowanie systemu pod konkretną konfigurację potrafi być ważne. Mijają lata a z kolejnymi wersjami Mac OS X moje mini staje się coraz szybsze i coraz wydajniejsze. Optymalizacja to jednak potęga…

Mini stało się prawie że członkiem naszej rodziny i za to ląduje bardzo, bardzo wysoko na mojej liście.

AirPort Express

Apple AirPort Express

Zdziwieni? A dlaczego? AirPort Express to idealny przykład urządzenia, które robi to, co ma robić i które robi to dobrze. W momencie kupna służyło mi za router ale na bycie pełnoprawnym routerem sygnał toto ma nieco zbyt słaby. Teraz rozszerza mi sygnał sieci oraz streamuje muzę do kuchennej miniwieży, co w połączeniu z obsługą via iPod touch czy iPhone czyni z tego urządzonka całkiem sprawny pseudoserwer muzyki.

Od momentu kupna i wciśnięcia do kontaktu nie mam z tym urządzeniem absolutnie żadnego problemu. Nic, zero, null… Nawet nie pamiętam, że toto funkcjonuje. Tak właśnie bezproblemowe jest to w użytkowaniu i obsłudze. To autentycznie jedno z najlepiej zaprojektowanych i funkcjonujących urządzeń na rynku — małe, poręczne, mobilne, ze sporymi możliwościami. Prawie że mój ideał jabłkowego urządzenia. Tu robisz „fire and forget” a urządzenie sobie działa non stop od dwóch lat nawet nie jęknąwszy. O to właśnie chodzi…

PlayStation 2

Sony PlayStation 2

Na stronie PS2 napisali: „The world’s most popular console”. Zapewne jest to prawda patrząc na ilość sprzedanych egzemplarzy ale nie tylko o ilość tu chodzi. Tu chyba chodzi przede wszystkim o jakość. A PS2 to moim skromnym zdaniem konsola idealna, szczególnie w swej slimowej odmianie. Ta „tabliczka czekolady” jak zwano slima, jest po prostu bardzo zgrabnym urządzeniem — niewielkim, cichym (choć w mojej przydałoby się przedmuchać wiatrak bo coś zaczyna głośno biegać), oferującym w czasach swojej świetności naprawdę sporo. To jednak, co wyróżnia tę konsolę to nieprawdopodobnie bogata biblioteka gier. Tytułów na PS2 wyszło mnóstwo, w czym oczywiście jest sporo crapu ale też wiele dzieł wręcz genialnych. Całe spektrum elektronicznej rozrywki wiąże się z tą konsolą, w tym wiele zupełnie nowatorskich pomysłów.

Mam ogromny sentyment do tego sprzętu i budzi on we mnie bardzo ciepłe emocje. To przykład tego, jak można zaprojektować urządzenie z pozoru skromne ale jednak funkcjonalne nad wyraz i dające całe morze frajdy. Stąd i prawie że top mojej listy tej konsoli się należy.

Apple iPhone 3G

Apple iPhone 3G

Starsza wersja aktualnego modelu, którą dzięki brackiemu mojemu posiadam, jest urządzeniem budzącym ogromne kontrowersje. Swego czasu mój brat zjechał tę słuchawkę równo a i ja nie byłem i nie jestem wciąż jakoś nią zachwycony. Apple zamknęło telefon jak tylko mogło i jak tylko się dało a to się nie może podobać. Pracować (w sensie biznesowym) z tym nie idzie, telefon ma sporo wad i w ogóle pod względem ficzerów odstaje bardzo od współczesnych smartfonów.

ALE

Gdy już się drania do ręki weźmie… Ten telefon cierpi na jedną, za to podstawową przypadłość: można na niego kląć, można fukać ale nie idzie drania z ręki wypuścić. Potężna baza oprogramowania (w tym coraz lepsze gry), duża funkcjonalność, wyśmienicie zrealizowany multitouch, brak lagów w kontakcie z interfejsem… Jeśli nie potrzebujesz jakichś biznesowych funkcji (okazuje się na forach, że w cholerę nastolatków to biznesmeni, którzy bez Excela w komórce po prostu ani rusz :)) i nie jesteś geekiem, to masz prawie idealnego kandydata na przyjemny w obsłudze, prosty ale funkcjonalny jak diabli telefon. Coś, z czego od kopa korzystać może moja córka, o żonie już nie wspominając. Po prostu jak znalazł sprzęt dla zwykłych ludzi.

iPhone 3G za tę całą gamę uczuć, które we mnie wzbudza i za to, że towarzyszy mi w sumie ciągle i wszędzie a jazdy do/z pracy bez tego gadżetu już sobie nie wyobrażam — za to wszystko ląduje prawie na szczycie mojej listy. To po prostu kawał solidnej i użytecznej elektroniki jest.

PlayStation

Sony PlayStation

Pierwsza moja konsola i w dodatku kupiona za swoje ciężko zarobione pieniądze :). PSX było dla mnie swego czasu objawieniem, obiektem marzeń, modłów i chęci popełnienia przestępstwa, byle to coś w ręce swoje dostać. Na szczęście obyło się bez przestępstwa i w łapy moje wpadło coś, co uważam za jedną z najlepszych konstrukcji elektronicznych w historii.

Dziś PSX wygląda nieco kanciasto i w ogóle widać, że to rzecz z zeszłej epoki. Wypuszczony nieco później model PS One lekko sytuację wzorniczą ratował ale sentyment i poważanie mam dla tego nieporadnego wzornictwa. Ten model zafundował mnie i całej furze moich znajomych kupę radochy z grania i zredefiniował moje podejście do grania. Mnóstwo tytułów nastawionych głównie na arcadowy fun było bardzo przyjemną odmianą od pecetowego naparzania w strategie różnego rodzaju. PSX pokazał mi, gdzie leży zasadnicza różnica między graniem na konsoli a na PC — to kwestia wygody. Tylko i aż. Na samą myśl, że miałbym siąść przy biurku wgapiony w monitor aż mnie trzęsie. Jasne, dziś można pograć na laptopach ale jakoś nie rajcuje mnie granie na zbyt małym ekranie z kaloryferem na kolanach. Dziś dla mnie granie to tylko konsole i to właśnie PSX mnie przekabaciło.

Cudny kawałek elektroniki, który po iluśtam latach ostatnio odpaliłem. I co? I nic — wszystko działa jak bym zapakował drania do pudełka wczoraj. Kiedyś dbano o jakość podzespołów a nie robiono je jak dziś — wyliczając ich trwałość na jakieś dwa lata użytkowania. W końcu tę produkcję trzeba gdzieś sprzedać… Swego czasu tak nie było, elektronikę tworzyło się dbając o jakość i to po moim PSX także dziś widać. Pady — niezniszczalne. Body — oklejone czym się tylko dało, ze śladami upadków i czego tam jeszcze ale nijak to nie ma przełożenia na funkcjonowanie. Trwałe cholerstwo, które dało mi niesamowicie wiele dobrych fluidów.

Apple iPod touch 1G

Apple iPod touch

No i czas na sam top mojej listy. Zaskoczeni? A dlaczego? Byłem jednym z tych early adopters, którzy rzucili się na nowinkę od jabłka prawie że w dniu jej premiery (no dobra, poczekałem z zakupem do podchoinkowego szaleństwa :)). Działo się to lata temu, kiedy o ajfonie tylko plotkowano a firmware iPoda touch pozwalał na przejrzenie netu za pomocą Safari, odebranie maili za pomocą Maila i na granie mediów — wszak była to wtedy nieco bardziej spasiona empeczwórka.

Minęły lata i dziś mam mały komputerek z gazylionem programików, gierek i czego tam jeszcze. Coś, co kupowałem jako iPoda, zmieniło się z czasem w wielofunkcyjne urządzenie, w którym granie muzy i wyświetlanie filmów to tylko jedna z bezliku potencjalnych funkcji. Jasne, chodzi o AppStore ale i generalnie rozwój oprogramowania jabłkowego dla touchów.

Dlaczego jednak to iPod touch okupuje pierwsze miejsce mojej listy zamiast iPhone, który przecież pozwala na więcej? A z dwóch powodów: iPod to dla mnie iPod — coś co ma grać i służyć rozrywce. I tylko temu. Reszta to bonus, z którego bardzo się cieszę ale który to bonus pod niebiosa wręcz wybija użyteczność tego gadżetu. Po drugie: jakość wykonania tego cacka po prostu mnie rozwala. iPod touch pierwszej generacji to przesolidna konstrukcja, która doświadczyła już niejednego upadku, wypadku, lotu i pieprznięcia o bruk twardy bo kamienny. Poza rysującym się tyłem iPodowi niewiele się stało a ekran po ponad chyba dwóch latach używania nawet ryski nie ma. A doświadczałem iPoda i ja, i da Majek, który teraz co dzień na nim łupie twardo (oraz nim łupie twardo :)). Po prostu pancerne, zwarte, świetnie zaprojektowane urządzenie.

Ten gadżet dużo zmienił w moim życiu. Nieco inaczej zacząłem spoglądać na elektronikę użytkową i na swoje potrzeby, które taka elektronika ma zaspokajać. Na co dzień nie potrzebuję wyrafinowanych urządzeń, które mają wszystko i oferują wszystko. Potrzebuję natomiast urządzeń, które oferują mi rzeczy w codziennym użytkowaniu potrzebne i robią to w sposób natychmiastowy, nie wymagający czekania i będący „pod ręką”.

iPod touch zgromadził bardzo wiele moich ciepłych uczuć i chyba właśnie to wyniosło go na szczyt mojej listy. A z ciekawostek — swego czasu kręciliśmy z da Majkiem podcast o iPodziku. Przezabawnie to z perspektywy czasu wygląda :)

I to by było na tyle. Jeśli ktoś zechce się podzielić swoimi typami na tę jego najlepszą/najgorszą elektronikę ever — będę wdzięczny. Zawsze to miło poznać kogoś bliże. Wszak „pokaż mi na czym stukasz swoje maile a powiem ci kim jesteś” :).

Moja matka w kółko powtarza mi, że czas w końcu wydorośleć, zająć się rodziną, domem, dziećmi i całym tym bagażem naplecowym i do ziemi przygniatającym, zwanym w skrócie życiem. Moja matka przekonana jest, że gry jak i samo granie to zajęcie dla dzieciaków, ewentualnie dla dorosłych, którzy jeszcze mentalnie z wieku dziecięcego nie wyszli. Moja matka ma wiele racji ale równie wiele, jak jej ma — jej nie ma. Dlaczego? Postaram się odpowiedzieć…

Najkrócej rzecz ujmując dlatego, że nie tylko pokolenie wczesnych graczy dorosło. Wraz z nami dorosły też gry oraz cała technologia, bez której ich istnienie nie byłoby możliwe. Ale nie o technologii mama zamiar klepać lecz o grach bo to o nie szczególnie tutaj chodzi i to one są najważniejsze. Wraz z dojrzałością odbiorcy rosną też i wymagania gier odnośnie owego. Owszem, światem rządzą gry casualowe (fenomen Wii jawnym tego dowodem) ale hardcore, ta surówka i esencja grania, w ciągu kilku ostatnich lat dokonało ogromnego skoku jakościowego nie tylko w warstwie technologicznej ale także scenariuszowej. Gry zaczynają powoli dotykać tematów, których wcześniej nie dotykały w ogóle lub robiły to w sposób o wiele mniej zaangażowany. Co roku ukazują się tytuły, które coraz bardziej zbliżają świat gier (wciąż kojarzony przez moją matkę z głupawą rozrywką polegającą na eksterminacji wszystkiego) do świata… No właśnie, do czego gry się powoli zbliżają?

Do filmów? Owszem, warstwa prezentacji i narracji jak najbardziej zmierza w tym kierunku ale to tylko część układanki. Gry kocham między innymi za to, że pozwalają na interakcję, że z definicji nie są biernym medium, takim jak film. Na każdej platformie (sorry, będę pisał o PS3 bo na tej konsoli aktualnie gram ale chodzi o wszelkie platformy, z handheldami włącznie) ukazują się tytuły pokroju Uncharted 2 czy Heavy Rain. Są to tytuły jak najbardziej „filmowe”, zbliżone do tego medium najbliżej, jak tylko się da ale przecież jakże od niego odmienne. Oddanie władzy nad losem bohatera w ręce gracza kompletnie zmienia optykę, którą posługujemy się do obserwowania tego, co wyczynia się na ekranie/monitorze. To przede wszystkim sprawa zaangażowania się w świat gry, w rozwiązywanie problemów stawianych przed graczem, w (w dobrych, dojrzałych grach) konsekwencje takich a nie innych wyborów… Droga mamo, czy to według Ciebie wciąż głupie eliminowanie wszystkiego, co się rusza?

Owszem, gry to wciąż medium bardzo ograniczone, oferujące głównie uproszczenia, nie pozwalające zazwyczaj na odpowiednio głęboką identyfikację z wydarzeniami dziejącymi się na ekranie/monitorze. Ale to medium wciąż gwałtownie się rozwija i z każdym kolejnym tytułem przekonuję się, że jest to może rozwój powolny ale zmierzający w dobrym kierunku.

Gry stają się coraz ciekawsze, coraz pełniejsze treści. Niedawno skończyłem dwa naprawdę niezłe tytuły: Assassins Creed 2, który być może nie aspirował do bycia czymś wielce głębokim ale zauroczył mnie swoją wizją renesansowych Włoch oraz inFamous, który będąc niezłą strzelaniną przy okazji starał się przemycić w fabule nieco więcej, niż tylko określenie celu następnej egzekucji. Obydwa tytuły nie są może jakimiś majstersztykami, to porządna, rzemieślnicza robota, która zasługuje na pochwałę. Ale w konfrontacji z tytułami, w które grałem jeszcze kilka lat temu…

Już widzę oburzonych wyznawców gier retro pieklących się o to, że teraz już nic nowego, nic fajnego i nic nowatorskiego nie powstaje (hi Opi! :)). Też lubię retro ale nie mam zamiaru zamykać oczu na ciągłą ewolucję gier. Nie jestem też na tyle infantylny, by oczekiwać co i rusz przełomów i ciągle nowatorskich rozwiązań. Jako się rzekło — gry rozwijają się w sposób ewolucyjny a ewolucja z definicji nie jest procesem rewolucyjnym. Oczekiwanie, że każdy tytuł będzie przełomowy jest po prostu bzdurne. W początkach tej gałęzi rozrywki faktycznie mieliśmy sporo rewolucji ale tylko i wyłącznie dlatego, że wtedy wszystko było nowe i „rewolucyjne”. To tym tytułom i ich ewolucji zawdzięczamy dzisiejszy kształt konsolowej i komputerowej rozrywki i za to jestem im wdzięczność ale River Raid już naprawdę nie rajcuje jak kiedyś.

Ale wróćmy do tematu wpisu. Czy dojrzały człowiek w kwiecie wieku może i w ogóle powinien rajcować się grami? Odpowiedź nasuwa się sama: wszystko zależy od gier. Kocham wrócić po pracy do domu, odpalić jakąś bezmózgą siekaninę i spędzić tę godzinkę gimnastykując palce. Czym to się różni od powrotu do domu i odpalenia bezmózgiej kolejnej inkarnacji komisji śledczej? Może tym, że jest po prostu ciekawsze… Ale powstają dziś także tytuły, które wymagają daleko głębszego zaangażowania niż końcówki kciuków. Powstają tytuły zaczynające oferować emocje a to już jest moim skromnym zdaniem nieco wyższa forma rozrywki. Czasem wręcz trudno mówić o rozrywce w przypadku tytułów takich jak Metal Gear Solid… Jasne, mamy tam elementy czysto growe, wymagające głównie sprawności palców ale pomiędzy nimi opowiadana jest historia, którą ciężko zbyć jednym zdaniem. Budowane są postacie, ich wzajemne zależności, skomplikowane interakcje… Sprawy nam się w grach coraz bardziej komplikują, co witam z szeroko otwartymi ramionami.

Ludzie tworzący scenariusze gier to kolesie w moim wieku lub starsi. Swoje już widzieli, swoje już zagrali, swoje obejrzeli i swoje przeczytali. Posmakowali już życia, dotknęli go, zdążyli się już niejeden raz sparzyć… Mają ten komfort, że tworzą dla kolesi, którzy dorastali wraz z nimi, którzy będą w stanie docenić element tego czegoś więcej, niż przywoływanej już rzeźni wszystkiego, co się rusza. Odbiorca gier dorósł: jest statystycznym trzydziestoparolatkiem z firmowym laptopem w firmowej teczce z firmowym logo na klacie. Jeśli tylko zachował choć odrobinę rozsądku, będzie marzył o wyrwaniu się z tego firmowego kieratu i będzie to robił na różne sposoby. Od rzezania wszystkiego, co się rusza, przez casualowe machanie wiilotem po hardcorowe zgłębianie psychiki mordercy w chorych, depresyjnych grach. A gdy spotka się ze znajomymi i napije się czegoś dobrego, większość zacznie drzeć się do mikrofonu w jakimś Singstarze lub (o ile będzie to większość męska) będzie okładała się po ryjach wkręcając kombosy w Street Fighter. Takim właśnie jesteśmy pokoleniem — bogatszym o kilka innych sposobów spędzania wolnego czasu. Kochamy książki, kochamy dobre kino (niektórzy kochają też złe, prawda Ender? :)) i kochamy skopać kumplowi jego elektroniczny odbyt. Z mojej perspektywy nie jest to absolutnie niczym dziwnym droga moja mamo… To po prostu nieco więcej tego samego, co Ty robiłaś będąc w moim wieku.

Ostatni odcinek CO-OPa to praktycznie pół godziny nawijania o jednej grze. Siedzi trzech kolesi i gada o Mass Effect 2. I — jak się okazuje — jest o czym mówić! Najwidoczniej gra oferuje nieco więcej, niż tylko strzelanie do wszystkiego, co się rusza. Powiem więcej: są ludzie (na ten przykład ja), którzy te pogadanki słuchają i oglądają. Dlaczego? Dlaczego tak się dzieje, że jestem w stanie przeznaczyć zdrowo ponad pół godziny mojego zajętego życia na gadanie o grach? Chyba dlatego, że gry stały się stałym elementem mojego życia. Stały się moim hobby, zajęciem, któremu oddaję się z nieustająco płynącą z tego przyjemnością. Mogłem zbierać puszki, łapać motyle lub zbierać znaczki. Polubiłem jednak co innego a dla filatelisty przyjemność ze zdobycia jakiegoś znaczka jest pewnie podobna do mojej, kiedy przejdę dobrą grę. Po prostu nie widzę większej różnicy w naszych maniach — on i ja jesteśmy podobni i oddajemy się temu, co nas cieszy. Z tą różnicą, że on by nie oszaleć od firmowego logo obecnego wszędzie wyciąga klaser, ja natomiast wyciągam pada.

Czy więc czterdziestoletni gracz to jakaś aberracja? Z całą stanowczością: nie. Powiem więcej — to niejednokrotnie o wiele lepszy odbiorca od pryszczatego dzieciaka. Nie mam nic przeciwko pryszczatym dzieciakom, po prostu wraz ze mną wyrosło pokolenie, dla którego warto tworzyć Gry. Te pisane z wielkiej litery. My to docenimy.

Zaczęło się już w dniu wyjazdu, kiedy to Doropha podniosła dosyć istotną rodzinną kwestię: kinol Gutka jakiś taki siąpiący jest. Jako że dobro młodego ponad wszystko — babcia Wula, która przyjechała specjalnie po nas, wzięła sobie dzień wolnego na żądanie i umyśliliśmy, by jechać w poniedziałek, kiedy to być może kinol Gutka ustali w którą stronę zmierza — czy w stronę sikania smarami na lewo i prawo, czy też może w jakieś nieco bardziej suche regiony. Się okazało, że powinno być OK więc wsiedliśmy w wysłużony już nieco samochód i ruszyliśmy z kopyta do Jeleniej Góry. Zapakowani byliśmy niczym ci Cyganie — po sam dach i z zapasem rzeczy na miesiąc z okładem. Ale jako się rzekło plany takoż były bogate we wrażenia: mieliśmy między innymi śmignąć do Szklarskiej Poręby i pokazać da Majkowi jak śnieg wygląda oraz jak się na sankach zjeżdża bo przecież z klimatem nam się nic nie dzieje i to wcale nie prawda, że coś nam się ociepla. Efekt tej nieprawdy jest taki, że młoda przez sześć lat swojego życia śnieg widywała sporadycznie a na sankach nie jeździła chyba ni razu. Koszmar nie dzieciństwo…

Anyway, pojechaliśmy. Na miejscu udało mnie się jeszcze spotkać z kilkoma znajomkami z liceum (hi Rutensy, hi Asia, hi Leon!) ale to był łabędzi śpiew mojej świątecznej aktywności. Następnego dnia jak mnie nie ścięło katarzysko… Reszty możecie się domyślić — ścinało po kolei wszystkich i to przy samej ziemi. Najgorzej ma oczywiście Doropha, która z racji karmienia nie może przyjąć żadnej skomasowanej dawki leków a najlepiej o dziwo trzyma się nasza zazwyczaj mocno chorowita Majusia, która trochę nosem pociągnęła i to w sumie wszystko, co ją złego ze strony wirusów spotkało. Wyjeżdżając zostawialiśmy konających dziadków i babcie oraz mocno osłabioną choinkę. Do osłabienia jeleniogórskiej lodówki rąk przyłożyliśmy już my sami i nie możemy zwalać na chamskie wirusy.

Wigilia się odbyła aseptycznie, mało wylewnie i w towarzystwie licznych chusteczek higienicznych. Dla nieoczekiwanego nieznajomego nie wystawiliśmy zastawy bo sukinsyn zakradł się w tym roku wcześniej i obierał nas z resztek godności fundując nam płacz nad naszym losem strasznym bo chorowitym. Jednak wieczoru nie można uznać za nieudany a to za sprawą świetnych prezentów, jakie sobie sprawiliśmy. Niżej podpisany dostał dwie spasione gierki: Assassin’s Creed 2 (dobra jest!) i Uncharted 2 (boska jest! Już przelazłem leżąc w wyrze!). Doropha obłowiła się nieźle dostając trylogię Stiega Larrsona, kupę gaci i innych babskich utensyliów oraz wszystko, co zostało nakręcone w temacie serialu Kochane kłopoty, który wielbi wielce (42 płytki — matko, nie wiem kiedy to obejrzymy wszystko :)). Da Majek dostawał prezenty na bieżąco więc pod choinką może niezbyt ich było wiele ale za to były bardzo wyczekiwane. Tak, wpadła kolejna lala, tym razem już totalnie różowa Barbie Muszkieterka, do tego jakaś gra, która ma da Majka zapędzić do nauki literek (o dziwo — to działa) i chyba jeszcze jakaś drobnica. Gucio dostał mocno brakującą nam karuzelkę nad wyro — ot by miał się w co wgapiać. Do tego oczywiście pluszaki, grzechotki i Bóg raczy wiedzieć co jeszcze. Dziadek Marek dostał coś pachnącego i coś grającego. Długo za tym biegałem ale w czytnikach wyląduje mu siedmioodcinkowy serial The Blues kręcony pod okiem Martina Scorsese i Wima Wendersa. Do tego dziadkowi wpadli obowiązkowo jego ukochani Stonesi (koncertowo na DVD) i jakiś jeszcze bluesik, którego niestety już nie pamiętam. Babcia Wula dostała solidny zestaw wypoczynkowo-przygotowawczy. A tak, jako że emerytura nadciąga nieuchronnie, czas zaplanować sobie tę podróż dookoła świata. Pomoże jej w tym Kobieta na krańcu świata (świetne fotki!), do lektury której babcia dostała ciśnieniowy imbryczek z różnymi kawami z jej ulubionego Pożegnania z Afryką. Niestety Brzozikom jakoś niczego nie udało nam się znaleźć w Jeleniej Górze a i z racji choróbska nie za bardzo było kiedy biegać, więc rodzina brackiego jakoś niebawem niechaj się przesyłki spodziewa a w niej coś sympatycznego na pewno się znajdzie. Będzie to oczywiście retorsja na ichni prezent, który dostał się naszej rodzince. Otóż brat z żoną wpadli na pomysł, że za grubi jesteśmy i że czas nas nieco odchudzić. A najlepszym sposobem będzie oczywiście zagonienie nas przed… telewizor :). Tym sposobem jedzie do nas mata do tańczenia i gierka adekwatna. Oj poleje się potu, poleje…

Jak już wspomniałem, te święta spędziłem głównie w wyrze siąpiąc i kichając. O dziwo wszelkie objawy magicznie zanikały mi podczas grania na mojej ukochanej konsoli, którą oczywiście musieliśmy zabrać no bo jak to tak jechać bez konsoli… Tym sposobem popchnąłem ostro fabułę w InFamous a po rozpakowaniu prezentów pograłem hardcorowo w Assassin’s Creed 2 i Uncharted 2. AC2 jest naprawdę dobre! Gra się bajecznie, świat jest bogaty a grafika bardzo dobra (choć na Xboxie ponoć zdecydowanie lepsza. Eeeechhh…). No i fabuła jak na razie nie rozczarowuje. Z tym że w AC2 pograłem raptem z cztery godzinki bo na swoje nieszczęście do czytnika konsoli wrzuciłem Uncharted 2. I tu mały wtręt o tym, jak rozpoznaje się gry genialne. Gry genialne mają to coś, co nie pozwoli ci na oderwanie się od pada. Mają to coś, co po przebudzeniu o szóstej rano każe ci jako pierwszą odpalić konsolę a nad kawą czy toaletą nie pozwali ci myśleć. Uncharted 2 to właśnie taka gra a nawet nie połupałem jeszcze w multi (ponoć niezłe)! Świetna grafika, doskonała fabuła, rewelacyjny voice acting (w wersji polskiej też niezgorzej), niezapomniane, filmowe przeżycie… Łał, jestem tym tytułem oczarowany po prostu i chylę czoła przed twórcami.

Jednak nie samym graniem człowiek żyje. Jak się okazuje — ma też dzieci. A dzieci muszę przyznać mamy cudowne, cierpliwe i wyrozumiałe dla słabostek swojego rodzica. Z Majką możemy wciągać Harrego Pottera i jak się okazuje nie ma miejsca na żadne strachy (leciała w telewizorni część z Dementorami — pretty creepy) w zamian jest cudowne przeżywanie przygody. Piękne! Majusiu! Mam cały zestaw świetnych filmów przygodowych, które razem powciągamy! Szykuj się młoda… Gucio też okazał się być gościem co się zowie. Wyjazd? Zmiana otoczenia? Cztery (ponad) godziny jazdy samochodem? Who cares! Byle było co jeść a damy sobie radę! Że z nosa kapie i dychać ciężko? A kto powiedział, że ma to przeszkadzać w słaniu uśmiechów na lewo i prawo i czarowaniu wszystkich jak tylko się da? O guganiu że już nie wspomnę…

Oj dzieciaki to żeśmy chyba na loterii wygrali. Hail to loteria w takim razie!

Było choro ale rodzinnie. Było zmęczenie permanentnym zatkaniem i siąpaniem ale na szczęście nie beczeliśmy za bardzo. Narobiliśmy trzody w domu ojców moich ale mają zmywarkę. Jednym słowem: były straty zdrowotne ale zyski rodzinno-prezentowe :) zdecydowanie je przysłoniły. Dzięki dziadki! Miłego po nas sprzątania i kurowania się :).

Rozpocznę standardowo, czyli rzeknę, że trailerek z Final Fantasy XIII ździebko za długi jest i źle zrobiony. Za mało akcji, za dużo miłosnych wyznań i drętwego, skośnego popu czy za co oni tam uważają to, co leci w tle. Tak się nie robi trailerów na boga! No i zaczynam czuć pewną obawę o fabułę w tej grze. O ile grafika faktycznie wygląda dobrze, o tyle mam dziwne wrażenie, że Square w dziwne regiony zjeżdża ze swoimi scenariuszami. No nic, zobaczymy. Fajnala na PS3 mieć trzeba a czy będzie to produkcja udana to się dopiero okaże.

Moje wątpliwości budzi też kolejny tytuł, który przy okazji budzi też moje wielkie zainteresowanie. MAG zapowiada się na ostrą onlinową strzelankę z pewnym małym „ale”… Jakoś nie widzę tam miejsca na wojskowy rygor, tak by czereda pędzących na siebie kolesi z bronią palną nie była stadem, a zorganizowaną grupą. Załapałem się na betę ale przez Gutka i jego wieczorne wymagania nie pograłem ani razu by móc jakoś sobie wyrobić zdanie o tym, do kogo gra jest adresowana. Na pierwszy rzut oka wychodzi mi na to, że jest to pozycja dla bardzo hardcorowych, doświadczonych w bojach i potrafiących się organizować graczy. Nie wiem jak twórcy mają zamiar zbalansować odpowiednio tę grę tak, by i przypadkowy gracz (np. ja) mógł się w niej jakoś odnaleźć. Wygląda to wszystko fajnie ale przy założeniu, że ktoś tym wszystkim dowodzi i ma wpływ na to, by podległe mu jednostki rozkazy wykonywały. Bo inaczej to ja tam widzę po premierze niezły burdel w tym archeo… eee… na tych planszach. No ale zobaczymy jak będzie.

Pobierz / obejrzyj film (m4v; 15mb)

Drugi tytuł to pewniak. Po prostu kupuję to najszybciej, jak tylko mi się pojawią zasoby w kieszeni. Ratchet & Clank: A Crack In Time to dla mnie po prostu pozycja obowiązkowa i basta. Pierwszego przelazłem, rozszerzenie czeka na swoją kolej a zaraz po nim będzie ta gierka. Świetna platformówko-strzelanka z kipiącym z niej humorem nieco pokręconych twórców. Czego chcieć więcej?

Pobierz / obejrzyj film (m4v; 12mb)

Trzeci tytuł to oczywisty dla każdego posiadacza PS3 pewniak. Uncharted 2 podbiło listy przebojów, przeskoczyło skale ocen w kilku pismach, rozbiło na bardzo wielu ogromne wrażenie a multi to ponoć sam miód i orzeszki. Owszem, zainstalowałem betę. Szybciutko ją wywaliłem jednak po rozegraniu paru meczyków. Powód? A co ja się tam będę betą zadowalał — poczekam cierpliwie na pełne danie i wtedy dam ognia. Brzoza, jeśli to czytasz — zagraj w Uncharted 1 (podrzuciłem Ci swego czasu) a później kupuj tę grę w ciemno, jeśli klimat z jedynki Ci wszedł. Tu się nie ma co zastanawiać :). Dwa trailerki wzięte z PSN.

Pobierz / obejrzyj film (m4v; 10,5mb)

Pobierz / obejrzyj film (m4v; 14mb)

W końcu. Po miesiącach proszenia się, przymilania, drapania za uchem i sprawiania wrażenia fajnego kolesia, moja mamuśka sprezentowała mi (nooo, pierwotnie miała to być nagroda za umęczenie się przy malowaniu, meblowaniu i ogólnym robieniu pokoju Gutka :)) grę, w którą chciałem zagrać od momentu jej się ukazania — inFAMOUS.

inFAMOUS

Ten peestrójkowy exclusiv bardzo mnie ciekawił a to za sprawą zapowiadającego się rewelacyjnego, mrocznego, postapokaliptycznego świata, doskonałych artworków przewijających się przy każdej okazji mówienia/pisania o grze i w związku z wyborami moralnymi, które twórcy stawiają (nieco topornie tak bajdełej) przed graczem i od czego uzależniają sam charakter mocy postaci.

Jak do tej pory zagrałem dwa raptem razy (Gucio, sami wiecie rozumiecie — na granie nie ma po prostu czasu) i mogę powiedzieć na razie tylko tyle, że rzecz ma swój klimat, ma całkiem niezłą polonizację (choć głos agentki ździebko drętwawy — powinna ta pani nieco nad swoimi umiejętnościami głosowymi popracować) a ja jak na razie biegam i zapoznaję się ze światem klepiąc pedeki i wypełniając misje. To, co robi dobrze, to poczucie przestrzeni. Autentycznie w tej grze czuje się otaczającą przestrzeń a dla gier sandboxowych nie ma chyba lepszej rekomendacji. Niesamowite jest uczucie, kiedy to z podniebnego biegania i skakania po dachach budynków człowiek nagle wyląduje w miejskich zaułkach — dosłownie klaustrofobia dopada a poziom gruntu zaczyna być innym światem, zupełnie odmiennym od tego podniebnego. Inną świetną rzeczą jest system łapania się, chwytania, skakania i wspinania po budynkach czy różnych przedmiotach. Jest to na tyle intuicyjnie i świetnie zrobione, że da Majek, który mi się wczoraj do pada na moment przyssał, nie chciał owego puścić i pójść się kąpać tylko by tak sobie skakał, i skakał, i skakał… No i te komiksowe przerywniki — patent znany i stary jak sam Max Payne ale dobry komiksowy przerywnik czuć od razu. I tu właśnie go czuć.

Co mi się na razie nie podoba? Świat jest spory i jest niestety nieco biegania kiedy nie ma się tych wszystkich mocy pozwalających na glajdowanie. Gra na początku wydaje się być nieco żmudna po prostu i za wolna. Podejrzewam, że z czasem się rozkręci. Także poziom trudności jest tak sobie wyważony. Na ustawieniach średnich, na których gram, ginę dosyć często a wejście w tłumek wrogów niemal zawsze kończy się zejściem. Natomiast ustawienia łatwe są po prostu za łatwe i nie dają żadnej frajdy. Zabrakło czegoś pomiędzy.

Anyway, jak na razie jest bardzo dobrze. Grafika może nie powala ale jest bardzo przyzwoita, ostra i z kolorystycznym klimatem, co się zowie. Zawiązująca się intryga obiecuje kilka ciekawych zwrotów i mam wrażenie, że skręcamy w jakiś thriller detektywistyczny (jestem na samym początku i dopiero szperam po mieście w poszukiwaniu skrzynek kontaktowych) co mnie zupełnie nie przeszkadza. No, zobaczymy jak będzie dalej ale jak na razie jestem na TAK!

Poniżej trzy filmiki pochodzące ze strony gry.

Pobierz / obejrzyj film (mv4; 7,5mb)

Pobierz / obejrzyj film (m4v; 15mb)

Pobierz / obejrzyj film (m4v; 8mb)

Na początek może nie trailer ale filmik wciągający w klimat gry Batman: Arkham Asylum. Demo mnie rozczarowało a system walki zniesmaczył ale po recenzji na CO-OPie (dzięki za namiar Opi!), zaczynam na tę grę patrzeć inaczej a demo chyba faktycznie było wtopą nie oddającą głębi tej gry. A gra musi być naprawdę warta uwagi. Mnie poniższy filmik bardzo zainteresował i liczę, że mrokiem z tej produkcji aż wieje.

Pobierz / obejrzyj film (mv4; 12,5mb)

Jak do tej pory wszelkie znaki na niebie i ziemi wskazują, że Mini Ninjas jest całkiem niezłą pozycją w dodatku prezentowaną w ciekawy sposób i pozwalającą na zabicie nieco czasu i kilku setek przeciwników. Czegóż więcej trzeba na wieczorny seans wyluzowania się po ciężkim dniu pracy? No więc właśnie…

Pobierz / obejrzyj film (m4v; 9,5mb)

A na koniec coś, co na początku wywołało mój grymas niesmaku bo przecież to kolejna już, tysięczna wariacja Arkanoida. Ale wariacje mogą być różne a rozgrywkę można ubarwiać na wiele sposobów. I wygląda na to, że Shatter to tysiąc i pierwsza wariacja ale zrobiona całkiem fajnie, z wieloma urozmaiceniami i nieco odchodząca od formuły „paletka na dole i jazda”. Wykręcony Arkanoid mający jednak coś z pierwowzoru w sobie? Why not? Jeśli będzie za sensowne pieniądze…

Pobierz / obejrzyj film (m4v; 7mb)

Najsamprzód z racji litery wysuwa się Dead Nation, która to gierka ma szansę wielką na bycie zakupioną, zagraną a później zagraną raz jeszcze. Że co, że wygląda na głupią rzeźnię i nic więcej? Kaman, kto grał w iDracula na iPhone ten doskonale wie, jak takie gry — o ile są dobrze zrobione — potrafią wciągnąć. Proste i głupie nie znaczy zaraz niegrywalne. Ta gra ma potencjał i niesie nadzieję na godziny solidnej zabawy. A widząc jeszcze daweczkę zombiakowego humoru, którego twórcy nie skąpią, jestem przekonany, że gierka będzie mocną pozycją.

Pobierz / obejrzyj film (mp4; 8,5mb; kompatybilny z iPhone)

Kolejną raczej pewną pozycją na mojej liście zakupów jest nadchodzący EyePet. Powinienem napisać w sumie na „naszej” liście zakupów bo parcie na ten tytuł ma też i da Majek. Niestety nieco zmroziły mnie wieści z jednego z salonów Sony, w którym obsługa powiedziała mnie, że nie wiadomo, czy ten gadżet w ogóle nad Wisłę trafi. Na moje rozpaczliwe „whyyyy, you bastards!” nie otrzymałem satysfakcjonującej odpowiedzi a tylko obietnicę kopa w dupę za wyzwiska, jakie na Sony rzuciłem. Kaman Sony, nie baw się w dzielenie członków UE na lepszych i gorszych bo komisji zgłoszę i dostaniesz gazylion miliardów eurasów kary! A EyePet jak wyglądał słodko, tak nadal słodko wygląda a ja mam rosnące przekonanie, że tych kilka sztuczek na krzyż, które w trailerach pokazują, to wszystkie umiejętności stworka. Nic to, kamerę tak chcę kupić by móc wreszcie z Brzozą sobie poczatować jak biały człowiek, czyli z kanapy a nie sprzed kompa :).

Pobierz / obejrzyj film (mp4; 18,7mb; kompatybilny z iPhone)

Następnej gry nie trzeba przedstawiać bo i tak czeka na nią większość posiadaczy PS3. Heavy Rain zapowiada się po prostu świetnie a pełen klasy trailer (ta muza!) tylko udowadnia, że będziemy mieli do czynienia z dopracowaną produkcją. Ja tu widzę potężny fabularny potencjał i mam nadzieję na solidną fabułę, w którą ja będę grał a którą żona będzie mogła sobie oglądać i chłonąć. Ona ma takie skrzywienie — lubi oglądać, gdy gram w jakieś sensowne gierki (czytaj: takie z fabułą a nie tylko krwią :)). Anyway, dla mnie jedna z obowiązkowych pozycji.

Pobierz / obejrzyj film (mp4; 15mb; kompatybilny z iPhone)

Hustle Kings to jedna z tych gier, którą im częściej widzę, tym bardziej się do niej przekonuję. Po początkowym „eee tam, bilki na konsoli — po co?” mam teraz etap „eee, to mogłoby być całkiem fajne tak spizgać bratu odwłok w bilki online, nieczęsto mamy okazję wyjść na bilarda razem”. Przekonuje mnie grafika, ponoć sporo opcji multiplayerowych właśnie oraz nacisk położony na tempo rozgrywki podczas sparringów w kilku kolesi przed jedną konsolą. Zapowiada się całkiem fajny umilacz czasu przy wódczanych i piwnych imprezkach…

Pobierz / obejrzyj film (mp4; 9,5mb; kompatybilny z iPhone)

Modnation Karting to tytuł dla mnie nowy. Nie słyszałem jeszcze nic o tej gierce a że na bieżąco z różnymi serwisami informacyjnymi okołogierkowymi nie jestem, tym większe było moje miłe zaskoczenie po obejrzeniu tego trailerka. Brakuje mi takiej gry do popykania z Majką. A to budowanie torów tylko przekonuje mnie do tego tytułu. No nic, poczekam na recki, poczekam na second handa na Allegro i pewnie kupię bo rzecz wygląda całkiem sympatycznie.

Pobierz / obejrzyj film (mp4; 12mb; kompatybilny z iPhone)

Nowy Ratchet and Clank to absolutne must have dla kogoś, kto przepada za platformówkami (a ja przepadam, za tymi dobrymi szczególnie mocno). Humor tego uniwersum i soczystość głównych postaci to zdecydowanie najlepsze elementy gry ale też i graficzka wygląda na niezgorszą, tym razem postawiono na zagadki i ich rozwiązywanie… Ja bardzo chętnie.

Pobierz / obejrzyj film (mp4; 14mb; kompatybilny z iPhone)

Ładna kolorowa grafika, wpadająca w ucho muzyka, nieco fizyki, trochę współdziałania postaci i proszę, mamy Trine jak żywe. Jakoś mnie ta gra pociąga i mam nadzieję, że ukaże się w sensownej cenie bo poznałem już na iPhone, jaką moc mogą mieć casualowe rozgrywki ubrane w dobre wdzianko grafiki i dźwięku. Takich gierek, w które mógłbym pograć z Dorophą na PS3 zwyczajnie nie ma zbyt wiele i każda taka propozycja oznacza moje szeroko otwarte ramiona. Wiążę z Trine duże nadzieje i chyba nie będę one zawiedzione…

Pobierz / obejrzy film (mp4; 13,5mb; kompatybilny z iPhone)

Na koniec zostawiłem sobie soniaczową odpowiedź na AppStore jabłka. Przez szeregi ajfoniarzy przebiegł dreszcz podniecenia i spazm orgazmiczny, kiedy usłyszeli i zobaczyli, że big S daje w zapowiedziach tytuły znane z ajfona. Zaraz zaczęły się spekulacje, czy gierki będą lepsze czy też gorsze od wersji ajfonowych a ja te spekulacje przecinam — PSP jest platformą do grania i dowolna gra przeniesiona na tę platformę zyskuje potężnie samą możliwością sensownego sterowania. Eeech, gdyby tak w PSP pojawił się interfejs jabłka…

Anyway, taka praktyka jest absolutnie normalna a ja Sony klaszczę dwoma łapami szeroko otwartymi. Uwielbiam, kiedy konkurencja wymaga na dużych branżowych graczach kombinowanie i oferowanie czegoś nowego, co tylko uatrakcyjni platformę (Dorotko, na Gwiazdkę kupujesz mi PSP i nie ma przeproś!) i co okaże się z pożytkiem dla graczy oraz zwiększy ich bazę. PSP jest świetną platformą do hardcorowego grania ale jakoś nie widziałem tam zbyt wielu tytułów, w które mogłaby pograć Dorcia czy przy których mógłbym spędzić pół godzinki ja sam, bez wikłania się w pełnowymiarową rozgrywkę. A takie Mini Gore to przepiękna sprawa na kilkunastominutową wyżynkę w przerwie między zmianą pieluch nadciągającego mojego synalka :).

Sony Minis — czekam z niecierpliwością!

Pobierz / obejrzyj film (mp4; 8mb; kompatybilny z iPhone)

Cholera, nie jest dobrze… Siadłem wczora z wieczora do — po dłużej w nim nieobecności — uniwersum Killzone 2. Odpaliłem sieciowe pukanko, coś dla leszczy z podobnymi umiejętnościami do moich, wbiłem się do jakiejś hiszpańsko brzmiącej Strefy Wojny i…

Dostałem taki wycisk, że aż jęknąłem. Po prostu masakra na wielką skalę i kopnie leżącego. Zabolało to bardzo, dumę uraziło i generalnie spowodowało zwis nosa na kwintę. Skończył się meczyk i już miałem rzucić padem o ścianę, kiedy to dostałem od jednego z graczy zaproszenie do oddziału. Gracz doświadczony, znający mapy i potrafiący poprowadzić zgraję kolesi takich jak ja. Rozgrywka nabrała gwałtownie kolorytu, wzajemne osłanianie się sporo ułatwiło i zacząłem zaliczać swoje pierwsze w hiszpańskojęzycznej Zonie fragi. Dalej tłukli mnie strasznie ale poznałem wartość lidera i przezajebistą funkcję respawnu przy liderze. PRZE-PIĘ-KNE! Kill, chwila przerwy na odliczanie do spawnu i od razu w środek akcji bez zbędnego biegania po planszy. Świetny pomysł dodający grze dynamizmu do bólu kciuków. Hell yeah! Killzone online rządzi! Tak jak niezbyt lubiłem do tej pory sieciówki, tak widzę, że sensownie zrobiona gra broni się sama i potrafi wciągnąć jak jasna cholera. A więc do zobaczenia na planszach! Mój nick w PSN to costamsm i jeśli ktoś chciałby mnie dodać do znajomych — proszę bardzo. Bardzo jestem w sieciowych grach początkujący ale do cholery — trening czyni mistrza, nie? :)

Poniżej filmik dla łosi takich, jak mój brat, który jeszcze sobie gry nie kupił i nie chce się ze mną tłuc online. Łosiu! Kupuj i tłuczmy się! :)

Pobierz/obejrzyj film (m4v; 18mb — kompatybilny z iPhone)

Przyjazdy babci Wuli to zawsze okres prosperity i zakupów w naszym domu. Proszę jak to się dziwnie składa, że zawsze kiedy przyjeżdża, coś musi komuś wpaść, jakiś dawno wymarzony drobiazg czy co tam innego. Ja z Majką od dawna chcieliśmy zagrać w jedną gierkę, którą Majka pokochała od chwili popykania w demo. No i wczoraj jakoś przy okazji szału napędzania gospodarki konsumpcją wzięło i mnie dopadło kupno gierki (dałem sobie słowo na Twitterze i proszę jaki słowny jestem :)). Heavenly Sword [strona gry]- bo o tej grze mowa — zauroczyła i Majkę, i mnie cudną postacią głównej bohaterki, jej siostry (kurczę, jedna z najfajniej pojechanych postaci w grach wideo, jaką kiedykolwiek widziałem — świetny pomysł na postać) i kombosów, jakie można wsadzać przeciwnikom. Do tego gdy dorzuci się całkiem niezłą wizualizację, świetne głosy w dialogach i intuicyjny system walki, który po opanowaniu podstaw dostarcza wiele radości — mamy rzeźnię mocno zasługującą na ocenę „Good” wystawioną przez serwis GameSpot.com. Doprawdy, dawno już nie grałem w coś tak radośnie wciągającego i namawiającego do wyżynki. Bogiem a prawdą to Majka takoż i wczoraj miałem sporo siłowania się z córą, która w końcu wymyśliła, że będziemy rzezać na zmianę. Ma młoda talent w łapach bo fruwała jej ta panna po ekranie całkiem szparko… Że co, że daję pograć sześciolatce w krwawą grę? Zaraz idzie na religię, gdzie pozna dogłębnie studium niszczenia miasta i mieszkańców jego za pomocą lecących z nieba kul ognia. Wolę więc, by w świat brutalności różnych historii wchodziła razem ze mną i z moim komentarzem do nich.

Anyway, gra sprawia kupę frajdy, na Allegro jest do wyrwania za sensowne kwoty a ja namawiam do obejrzenia krótkiej recenzji autorstwa chłopców z GameSpot.com. Pod flaszową animką znajduje się link do wersji, którą można obejrzeć sobie na iPhone — jako że sam często net przeglądam tym gadżetem, dosyć irytujące wydaje mi się wsadzanie wszędzie flashowych filmików, których nie można obejrzeć na urządzeniach niezbyt radzących sobie z flashem. Na marginesie — flash to naprawdę jest gówniana technologia: ten sam filmik wrzucony we flasha haczy na moim netbooku niemiłosiernie, oglądany QuickTime Playerem — żadnych problemów. Widać Adobe ma głęboko w poważaniu coś, co nazywamy optymalizacją kodu. I za tę jedną choćby przypadłość flash powinien być zakazany. Dobra, koniec narzekania i zapraszam do oglądania. Recenzja wzięta z serwisu GameSpot.com i ichniej recenzji Heavenly Sword.

Pobierz film / obejrzyj (m4v; 39mb)

Anyway, poniżej filmik przedstawiający jednego z bohaterów nadciągającego Mini Ninjas (strona gry). Zapowiada się fajne i z klasą zrobione buttonmashowanie, tym smaczniejsze, że podlane sosem o smaku japońskim i w klimatach kreskówkowych. Ostatnio coś tego typu gierki mnie pociągają a jedną z najczęściej u mnie odpalanych produkcji jest… Super Stardust HD — prosta naparzanka, w której koordynacja oko-kciuki to pierwszy i ostatni wymóg dobrej zabawy. Proste granie ale wciągające jak jasna cholera. Button mashing będący butterem dla zmęczonej duszy. Liczę, że Mini Ninjas zaoferują coś właśnie takiego — rozrywkę na ultraklikalnym poziomie, co dla wracającego z pracy, zmęczonego ponadtrzydziestolatka będzie powrotem do automatów w budach jedzących w zastraszającym tempie podpieprzone rodzicom drobne.

Czekam…

Pobierz film / obejrzyj (mp4; 12mb)

EDIT: Sorry, za niedziałający filmik — ot w humyo najwidoczniej zdechło coś przerabiającego mp4 na flasha. Teraz powinno być OK.

Na początek druga część Assassin’s Creed. W jedynkę jeszcze nie grałem i szczerze mówiąc jestem nieco zniechęcony opiniami. Trochę szkoda mi czasu i pieniędzy na grę, która staje się szybko monotonna i nawet jeśli ładna, po prostu się nudzi. Kinowy trailer dwójeczki nic nie mówi co prawda o rozgrywce ale za to wkręca fajny nastrój i jeśli sama gra będzie oferowała coś w ten deseń, z chęcią spędzę nieco czasu w XV-towiecznej Wenecji.

Pobierz plik / obejrzyj (mp4; 29mb)

Jestem wyznawcą wręcz gry Final Fantasy VII (jej pokazanie się na PSN jest bezpośrednim powodem zapadnięcia decyzji o wrzuceniu PSP pod choinkę :)) acz miłość do gry nie przeniosła się jakoś na pozostałe części serii. Do onlinowego Final Fantasy XIV podchodzę nieco jak do jeża jednak daje tej grze duży kredyt zaufania. Liczę na kooperację, na solidny exploring i na grę bez abonamentu ;). Jeśli te przesłanki się spełnią — będzie to mocna pozycja w moim growym budżecie.

Pobierz plik / obejrzyj (mp4; 14mb)

O ile Final Fantasy XIV jest pozycją niepewną, o tyle Final Fantasy XIII ma już wydzieloną swoją rubryczkę w budżecie. Po prostu chcę w to zagrać a z każdym kolejnym trailerem chcę nawet bardziej. Zapowiada się nie tylko widowiskowa ale i sensowa z punktu widzenia mechaniki rozgrywka. Niechaj zrobią solidne rozwinięcia postaci i pałerne summony i będę w siódmym niebie. Jak na razie nie zagrałem w ŻADNEGO japońskiego erpega na japońskiej konsoli i zaczyna mnie ta sytuacja mocno męczyć :). Final Fantasy XIII to pewniak.

Pobierz plik / obejrzyj (mp4; 26,5mb)

A na koniec prosta gierka z PSN, jedna z tych, które wielbię. Gravity Crash zapowiada się jako całkiem sympatyczna strzelanka w klimatach bardzo retro a jeśli dodać do tego edytor poziomów i wymianę poziomów via net… Łe, całkiem toto sympatyczne! Kocham wrócić sobie po robocie i odpalić takie małe coś. Idealne do odstresowania, popicia piwem i lekkiego rozbudzenia po pracowej monotonii. No i splitscreen na czterech graczy? Ja i znajomi pewnie bardzo chętnie :)

Pobierz plik / obejrzyj (mp4; 10mb)

Na początek bardzo zachciało mnie się kontynuacji czegoś, w co pykam obecnie — Bad Company 2. Po trailerze sądząc będzie jeszcze więcej tego wszystkiego, za co obecnie wielbię pykać w BC2. ROZWAŁKA! Hell yeah, to musi u mnie wylądować!

Pobierz filmik / obejrzyj (mp4; 11,5 mb)

Dante’s Inferno to bardzo klimatyczny slasher ponoć czerpiący garściami z GoW. Nie mam mu tego za złe bo czerpanie od mistrzów i dodawanie czegoś od siebie to nic złego. A tu zapowiada się świetna atmosfera rzezania. OK, to lubię!

Pobierz filmik / obejrzyj (mp4; 15 mb)

O ile do tej pory jakoś nie przemawiał do mnie Heavy Rain, o tyle zacząłem nabierać ochoty na tę grę, która chyba okaże się być jedną z tych przejmujących tragicznych i niesamowitych historii opowiedzianych w doskonały sposób.

Pobierz filmik / obejrzyj (mp4; 14 mb)

To coś na pewno kupimy sobie razem — Majka i ja. Nie ma bata, EyePet stanie w naszym salonie, za co wdzięczny nam pewnie będzie Łajza, któremu dzięki temu oszczędzonych zostanie sporo tarmoszeń od Majki. Co ona z tym kotem wyprawia… A tak będzie mogła zamęczyć jakiegoś wirtualnego posrańca :)

Pobierz plik / obejrzyj (mp4; 15mb)

Dla kolejnej gierki gotów jestem kupić sobie PSP. No kurczę, nareszcie! Z LittleBigPlanet problem mam taki, że ilekroć usiądę, zaraz dopada mnie córa, odpala drugiego pada i już cała i gotowa jest do grania. A mnie trochę strzela, bo młoda jeszcze nie ma tej gibkości paluchów, która pozwoliłaby jej pokonywać dalsze i trudniejsze poziomy. Tym sposobem wersja na PSP byłaby dla mnie ratunkiem :)

Pobierz plik / obejrzyj (mp4; 9mb)

Ostatni tytuł z mojej listy to takie coś, co możecie zobaczyć poniżej. Nic na to nie poradzę, że kocham tego typu tytuły. Po prostu Pixel Junk Shooter zauroczył mnie tą lejącą się wodą, rozłażącą się lawą i oldschoolową ideą ratowania kilkupikselowych ludzików. Potencjalna rewelka :)

Pobierz plik / obejrzyj (mp4; 11,5 mb)