Zmieniają nam się trailery gier. Nie da się ukryć, że zarówno postępująca technologia jak i (a może przede wszystkim) zaangażowane w produkcję gier pieniądze, odciskają swoje piętno także na trailerach.

Czym dla gracza powinien być trailer gry? To chyba oczywiste: jak każdy zwiastun, powinien przede wszystkim pokazywać grę. To ona gracza interesuje, to ją chce z0baczyć w działaniu, chce widzieć, jak ona wygląda i zanim wyda swoje ciężko zarobione dwie stówki, chciałby mniej więcej wiedzieć — na co właściwie one polecą. Problem w tym, że te coraz bardziej kinowe trailery niewiele mu samej gry pokażą…

Wybrałem dwa trailery gier, które mi się ogromnie podobają. Znakomity montaż, doskonale przemyślane sceny, świetne udźwiękowienie… To już nie są trailery gier. Ba, te produkcje przerosły o kilometry typowe hollywoodzkie zwiastuny składające się z posiekanego filmu i w półtorej minuty cały ten film przedstawiające. To raczej rodzaj krótkometrażowej animacji opartej na grze. Widać to szczególnie w zwiastunie gry Prey 2, w którym nie ma bodajże ani chwili gameplayu a całość to zapewne fragment intra czy czego tam innego. Ta animacja zwróciła na siebie moją uwagę ogólną jakością wykonania i — jak widać — spełniła swoje zadanie jako trailer. W końcu nie tylko to obejrzałem (żeby to raz! :)) ale i dziele się tym ze wszystkimi.

Prey 2 Trailer SD (m4v, 40.19 MB)
A to już praktycznie kino pełną gębą. OK, może niezbyt wysokich lotów ale widowiskowe nad wyraz i poskładane bardzo atrakcyjnie.
Prey 2 Trailer HD (mp4, 122.38 MB)
A to już praktycznie kino pełną gębą. OK, może niezbyt wysokich lotów ale widowiskowe nad wyraz i poskładane bardzo atrakcyjnie.

Trailer gry Ghost Recon Future Soldier nie ma może tego rozmachu CGI ale za to epatuje wprost bardzo przemyślanym scenariuszem i epickością. Te ujęcia, ta praca kamery, ten dźwięk, ten pomysł na pokazanie ficzerów, które w grze zapewne się znajdą… Chciałbym bardzo zobaczyć scenopis tego trailera w pierwszych wersjach. Musiało to dziko wyglądać :). Ale tu znów — brak choćby fragmentu gameplayu, nie do końca jasna sprawa, czy całość robiona była na silniku gry, czy też może jakoś wspomagana, ciężko tak właściwie wywiedzieć się, jak ta gra będzie wyglądała. Będą futurystyczne HUDy i działania w niewielkich oddziałach i… No właśnie, co jeszcze można się z tego materiału dowiedzieć o samej grze? Ale czy to ważne? Jest epicko, wizualnie rewelacyjnie a całość zapada w pamięć. I o to chodziło.

Ghost Recon Future Soldier Trailer SD (m4v, 19.09 MB)
Doskonale obmyślany trailer, który ostrzy mi zęby na ten tytuł. Kawał świetnej roboty i przykład kinowego trendu w trailerach.
Ghost Recon Future Soldier Trailer HD (mp4, 93.56 MB)
Doskonale obmyślany trailer, który ostrzy mi zęby na ten tytuł. Kawał świetnej roboty i przykład kinowego trendu w trailerach.

Trailery gier zmieniają nam się tak samo, jak zmieniają się same gry i cały ten przemysł. Coraz większe budżety z jednej strony wymuszają uśrednienie rozgrywki i dostosowanie jej do jak największego grona graczy, z drugiej jednak zapewniają środki na coraz ciekawsze i coraz ambitniejsze działania promocyjne. Może się to podobać lub nie ale efekt przedstawiony powyżej mnie bardzo zadowala. Lubię po prostu oglądać rzeczy dobre a te dwie powyższe właśnie takie są.

Ace Combat Assault Horizon



Ace Combat Assault Horizon — wersja SD (m4v, 11mb)
Ace Combat Assault Horizon — wersja HD (m4v, 50mb)

Akcja, akcja, dużo akcji i do tego jeszcze więcej akcji. A na dokładkę jeszcze nieco akcji. Tak przynajmniej ta gra wygląda na trailerze i bardzo ją chcę. Wstyd się przyznać ale do tej pory nie grałem w żadne Air Combat (chyba dziesiątki lat temu pykałem na automatach ale pewności nie mam) więc czas braki nadrobić. I to z impetem z tego co widzę :)

Chime Super Deluxe



Chime Super Deluxe — wersja SD (m4v, 6,6mb)
Chime Super Deluxe — wersja HD (m4v, 20mb)

A to wygląda uberciekawie a po pograniu w demo jestem bardzo przekonany do wydania kasy na to cudo. Za samą odmienność Chime zasługuje na uwagę ale dorzucając do tego odpowiedni flow i frajdę, jaką gra daje (nie zapominajmy o muzie, jeśli reszta kawałków jest tak udana, jak ten z dema to ja chcę soundtracka z tej gry!)… Tak, to wręcz gwarantowana pozycja do kupienia.

Deus Ex Human Revolution



Deus Ex Human Revolution — wersja SD (m4v, 20mb)
Deus Ex Human Revolution — wersja HD (m4v, 74mb)

Zapowiada się doskonała gra i każdy, kto grał w części wcześniejsze po prostu ją kupi lub ukradnie. Tyle.

Infamous 2



Infamous 2 — wersja SD (m4v, 19,5mb)
Infamous 2 — wersja HD (m4v, 71mb)

Jedyneczkę przelazłem szybko i sprawnie bo gra mimo kilku problemów (szczególnie z fabułą, która jakoś specjalnie porywająca nie była) grała się wręcz sama a efekty używania elektrycznych mocy były przekonujące i wizualnie atrakcyjne. W dwójce liczę na więcej, mocniej, bardziej i potężniej. To był i mam nadzieję będzie sandbox co się zowie. No i podoba mi się ten mroczny świat oraz wybory moralne, do których (nieco topornie ale zawsze) zmusza gra. Sucker Punch, dostarczcie kawał dobrej rozrywki!

Na to w pierwszej kolejności pójdzie moja kasa. Zaraz po — oczywiście — zakupie Killzona 3, który to zakup nastąpi wraz z pierwszą wypłatą :). Na swoją kolej czeka też kilka innych tytułów jak znakomicie zapowiadający się LA Noire ale to pieśń nieco dalszej przyszłości. Na te pokazane tytuły zaczynam już wszakże odkładać i rezerwować sobie czas przed TV/monitorem. Coś fajnego mającego się na PS3 pokazać pominąłem? Tja, mam kilka zaległych tytułów (Mass Effect 2 między innymi) ale mnie się bardziej rozchodzi o to, co w najbliższej przyszłości się ukaże.

Przy okazji pytanie do ajfoniarzy i ajpadowców tudzież userów innego mobilnego ustrojstwa — jak Wam wideo działa (lub nie) w Waszych maszynkach? Testuję wtykę JW Plugin, która nieco zachodu wymaga ale mam nadzieję efekty jakieś sensowne na mobiurządzenia dostarcza…

Jak by nie było, czasem odpalę jeszcze jakieś RSSy, od czasu do czasu uruchomię konsolę i sprawdzę, co tam w szerokim świecie gier wideo słychać. A słychać, że tegoroczne E3 zasypie nas solidnymi tytułami FPS, z czego bardzo się cieszę. Czekam jednak z niecierpliwością szczególnie właśnie na Medal of Honor bo… stęskniłem się za tą marką, która budzi we mnie same przyjemne skojarzenia. A do tego zapowiada się porządna, wypełniona akcją rozgrywka solo, czego w COD4MW jakoś nie doświadczyłem zanadto. COD jest świetne ale zdecydowanie dla singla za krótkie. Multi jest fajne ale ja jestem oldschoolowiec, który prócz strzelania do wszystkiego co się rusza, czasem lubi też mieć jakiś związany z tym motyw. Kiedyś nazywało się to „fabuła” i mam nadzieję, że nowa odsłona MoH dostarczy prócz strzelania (które wygląda doskonale) także nieco treści je wypełniające.

Jak by nie było — zapowiada się bardzo pracowita jesień :)

Pobierz/obejrzyj film (m4v; 5,5mb)

W międzyczasie powstały nowe standardy, znacznie chyba sympatyczniejsze i pozwalające na uniezależnienie się od Flasha. Właśnie testuję wordpressową wtyczkę, której zadanie jest jasne i klarowne: podawać wideo HTML5 style. I zdaje się, że to działa. Testowałem wtyczkę na różnych przeglądarkach i zdaje się, że jakichś większych błędów nie ma. Wtyczka nazywa się Degradable HTML5 audio and video Plugin, ma nieskomplikowaną składnię do użycia we wpisie i zadowoli wyznawców zarówno kodeka h.264 jak i Theory. Poniższy trailerek (zresztą całkiem nieźle zapowiadającego się thrillerka z tego co widzę) podawany jest w zależności od przeglądarki albo jako plik m4v, albo jako ogg, albo jako stream via flashowa wtyczka. Rzecz jest i wygląda bardzo podstawowo ale mnie to w zupełności wystarczy. Prosiłbym bardzo o podrzucanie uwag o działaniu/niedziałaniu wtyczki — zbiorę to jakoś do kupy i wyślę autorowi plugina by miał nad czym pracować. A facet działa szybko i błędy poprawia z dnia na dzień, co się ogólnie chwali. No to co, mały seansik?

[video src=„http://dl.dropbox.com/u/1944692/Trailery-filmy/2010.02.04-The_Crazies-Trailer” poster=„http://dl.dropbox.com/u/1944692/Trailery-filmy/2010.02.04-The_Crazies-Trailer.jpg” width=„410” height=„174” format=„m4v ogg” options=„controls”]

Powinno zadziałać. Niestety WPtouch jeszcze tego plugina nie obsługuje i strona wyświetlana za pomocą WPtouch na iPhonie pokaże spory obrazek (a bo można sobie posterki jak najbardziej definiować i przed rozpoczęciem odtwarzania powinny robić za wypełnienie miejsca dla filmiku), który nieco wygląd rozwali. Zaraz będę klepał do twórców WPtouch o obsługę tej wtyczki i skalowanie obrazków przez nią podawanych. Nie powinno być chyba jakichś większych problemów z tym ale jeśli ktoś jeszcze requesta podeśle, to może chłopaki szybciej się tym zajmą.

Anyway, potestowałem sobie i szczerze mówiąc podoba mi się to hateemelopięciowe rozwiązanie bardzo. Prosto, jasno i przejrzyście można podać filmik (i dźwięk bo wtyka obsługuje także audio) applofilowi, linuksofilowi i windowsofilowi. Mam nadzieję, że sieć pójdzie w tym kierunku i bezflashowe podawanie wideo tam, gdzie flasha się nie obsługuje lub nie chce, stanie się standardem.

Z góry dzięki za feedback i testy! Jeśli coś nie działa proszę o info o systemie operacyjnym, używanej przeglądarce i jej wersji. To powinno pomóc przy usuwaniu ewentualnych błędów. Szczególnie o wsparcie proszę użytkowników IE — na moim wirtualnym Windowsie IE coś pluje o błędach choć w sumie wszystko działa jak trzeba…

Nie będę wchodził w opis fabuły bo ten możecie znaleźć na dowolnym portalu filmowym. Nie będę też pisał o tym, jaką to ładną paralelę scenarzyści sobie obmyślili, by pokazać naszą, ziemską, apartheidową rzeczywistość sprzed całkiem przecież niewielu lat. Nie będę też pisał o tym, że film zrobiono stosunkowo niewielkimi środkami i osiągnięto zdumiewająco dobry rezultat. To wszystko już napisano nie raz. Zamierzam napisać o tym, co w tym filmie mnie boli najbardziej i dlaczego nie otrzymał mojej maksymalnej oceny.

Pobierz / obejrzyj film (m4v; 15,5mb)

Film dzieli się na dwie części: paradokumentalną i fabularną. Zaczyna się paradokumentem, który wprowadza z wolna w fabułę tłumacząc mniej więcej kiedy na Ziemi pojawili się obcy i jak przez ostatnie 28 lat układały się nasze z nimi stosunki. Na chłodno, w tonie telewizyjnego reportażu, wysłuchujemy mądrych głów, oglądamy przeprowadzane na ulicach sondy, widzimy znaki różnicujące gatunki jako żywo wyjęte z apartheidowej (i amerykańskiej do całkiem niedawna) rzeczywistości. I te fragmenty filmu są po prostu ŚWIETNE! Ogląda się to z zapartym tchem, przed oczami staje zupełnie inna rzeczywistość (czy jednak aby nam nieznana?), w której wsadzeni do getta obcy wywierają ogromny wpływ na społeczność ludzką, zresztą z wzajemnością. Widzimy rozkwit nielegalnego handlu, czarnego rynku, przestępczości, prostytucji i totalnego żerowania na obcych. Widzimy jak bardzo odhumanizowani sami się stajemy, jak bardzo ksenofobiczni, jak niewiele potrzeba, by ludzie zmienili się powoli w potwory. A podane jest to ujęciami z ręki, ze wspomnianą chłodną narracją i niesamowitym wrażeniem, że samemu uczestniczy się w likwidacji obcego getta (serio, te sceny są doskonałe właśnie dlatego, że aż za dobrze nam znane — widzimy to prawie co dnia w wiadomościach i relacjach z krajów ogarniętych różnymi kryzysami).

Do czasu jednak. W pewnym momencie paradokumentalna narracja się urywa i wchodzą wątki fabularne — interakcje między bohaterami, dialogi i cała ta fabularna reszta. I niestety tu magia filmu się kończy. Fabularyzowane elementy, sceny i kwestie są po prostu średnie, pozbawione tego ładunku emocjonalnego, jaki przekazano za pomocą — paradoksalnie — „dokumentalnych” ujęć. Jasne, to nadal jest niezły film ale to przejście z „dokumentu” w „historię bohatera” jest zbyt widoczne, zbyt wiele dzieli te dwa sposoby narracji.

Film dosyć łopatologicznie definiuje „tych złych” i „tych dobrych”. Za dużo tu pod tym względem uproszczeń, co niestety razi. Według scenarzystów ludzie są z definicji podli i napędzani zyskiem ale ja się z takim uproszczeniem nie godzę. Ludzie (przynajmniej niektórzy) to nie tylko dolary i władza. W ogóle zabrakło mi w filmie wątków religijnych, podejścia rasy ludzkiej do spotkania z obcą rasą i dewaluacji znaczenia tego faktu. O ile na początku wspomina się o tych sprawach w dokumentalnej formie, o tyle to właśnie część fabularna powinna być tych wspominków rozwinięciem. Niestety, nie w tę stronę skręcił scenariusz. Ogólnie — im bliżej końca filmu, tym częściej ma się wrażenie, że ktoś chyba zmienił adresata i końcówkę wymierzył w przeciętnego kinowego pożeracza popcornu. W filmie, który zapowiada się od początku na kino przez duże K jest to imo zgrzyt ogromny i zupełnie niepotrzebny, który zostawia niemiły posmak.

Czy więc jest źle? Ani przez chwilę. To dobry, solidny film SF, który momentami wchodzi na wyżyny kina fantastycznonaukowego. Problem w tym, że tylko momentami a w końcówce skręca w przejmujące, nie powiem ale jednak kino akcji. Po co? Dalibóg, nie mam pojęcia. Chyba właśnie po to, by pożeracz popcornu nie klął po seansie zbyt głośno.

Ocena w skali 1–10: 7

Pobierz / obejrzyj film (m4v; 16,5mb)

Zombieland nie jest tu niczym odkrywczym pod tym względem. Horrorwatych komedii z zombiakami mieliśmy już kilka (o Wysypie żywych trupów (Shaun of the Dad) że tylko wspomnę) a i sam film niewiele wnosi do archetypicznych podwalin gatunku. Mamy zombiakalną apokalipsę a w niej czwórkę ocalałych, którzy próbują się w tym nowym świecie odnaleźć. I OK, nie mam z tym żadnych problemów i nie wymagam od każdego filmu innowacyjności. Jednak od komedii wymagam, by była zabawna a od komedii z zombiakami w tle wymagam, bym śmiał się ocierając okulary z posoki.

Zarówno śmiechu jak i ocierania nieco mi w tym filmie zabrakło. Niby wszystko jest jak trzeba, niby film ma tempo i kilka fajnych pomysłów (z listą zasad na czele — świetna sprawa) ale ogólne odczucie po obejrzeniu to niedosyt. Ten film powinien pójść w kierunku splattera na wesoło (kaman, zatrudnienie Woodiego „urodzonego mordercy” Harrelsona ma swoje konsekwencje) tym bardziej, że pojawiające się wstawki w stylu „kill of the week” i tym podobne bardzo ładnie robią klimat gry komputerowej i przygotowują oglądającego na popis umiejętności eksterminacyjnych naszych bohaterów. Niestety, nic z tego! Kilka zabawnych killi i to wszystko! A przecież aż prosiło się, by wykorzystać pieczołowicie tworzoną w filmie groteskę do właśnie tego typu zabawy… Niestety, krew nie leje się strumieniami, zabrakło choć jednej dekapitacji (ok, użycie nożyc w supermarkecie takową sugeruje ale dopóki nie zobaczę, nie uwierzę :)), gagi są średnio zabawne a tempo w filmie nazbyt często spowalnia.

Moim zdaniem — zmarnowany potencjał. Do ściągnięcia, wciągnięcia przy wiaderku popcornu i w sumie do niczego więcej. Szkoda bo liczyłem na odjechaną na maksa jazdę w dezombifikację na wszelkie możliwe i widowiskowe sposoby.

Ocena w skali 1–10: 6

Pobierz / obejrzyj film (m4v; 13,5mb)

Z opisu filmu podanego na stronie jabłka:

After losing contact with Earth, Astronaut LEE MILLER becomes stranded in orbit alone aboard the International Space Station. As time passes and life support systems dwindle, Lee battles to maintain his sanity — and simply stay alive. His world is a claustrophobic and lonely existence, until he makes a strange discovery aboard the ship.

Brzmi dobrze. Strasznie ciekaw jestem wykonania…

Rozpocznę standardowo, czyli rzeknę, że trailerek z Final Fantasy XIII ździebko za długi jest i źle zrobiony. Za mało akcji, za dużo miłosnych wyznań i drętwego, skośnego popu czy za co oni tam uważają to, co leci w tle. Tak się nie robi trailerów na boga! No i zaczynam czuć pewną obawę o fabułę w tej grze. O ile grafika faktycznie wygląda dobrze, o tyle mam dziwne wrażenie, że Square w dziwne regiony zjeżdża ze swoimi scenariuszami. No nic, zobaczymy. Fajnala na PS3 mieć trzeba a czy będzie to produkcja udana to się dopiero okaże.

Moje wątpliwości budzi też kolejny tytuł, który przy okazji budzi też moje wielkie zainteresowanie. MAG zapowiada się na ostrą onlinową strzelankę z pewnym małym „ale”… Jakoś nie widzę tam miejsca na wojskowy rygor, tak by czereda pędzących na siebie kolesi z bronią palną nie była stadem, a zorganizowaną grupą. Załapałem się na betę ale przez Gutka i jego wieczorne wymagania nie pograłem ani razu by móc jakoś sobie wyrobić zdanie o tym, do kogo gra jest adresowana. Na pierwszy rzut oka wychodzi mi na to, że jest to pozycja dla bardzo hardcorowych, doświadczonych w bojach i potrafiących się organizować graczy. Nie wiem jak twórcy mają zamiar zbalansować odpowiednio tę grę tak, by i przypadkowy gracz (np. ja) mógł się w niej jakoś odnaleźć. Wygląda to wszystko fajnie ale przy założeniu, że ktoś tym wszystkim dowodzi i ma wpływ na to, by podległe mu jednostki rozkazy wykonywały. Bo inaczej to ja tam widzę po premierze niezły burdel w tym archeo… eee… na tych planszach. No ale zobaczymy jak będzie.

Pobierz / obejrzyj film (m4v; 15mb)

Drugi tytuł to pewniak. Po prostu kupuję to najszybciej, jak tylko mi się pojawią zasoby w kieszeni. Ratchet & Clank: A Crack In Time to dla mnie po prostu pozycja obowiązkowa i basta. Pierwszego przelazłem, rozszerzenie czeka na swoją kolej a zaraz po nim będzie ta gierka. Świetna platformówko-strzelanka z kipiącym z niej humorem nieco pokręconych twórców. Czego chcieć więcej?

Pobierz / obejrzyj film (m4v; 12mb)

Trzeci tytuł to oczywisty dla każdego posiadacza PS3 pewniak. Uncharted 2 podbiło listy przebojów, przeskoczyło skale ocen w kilku pismach, rozbiło na bardzo wielu ogromne wrażenie a multi to ponoć sam miód i orzeszki. Owszem, zainstalowałem betę. Szybciutko ją wywaliłem jednak po rozegraniu paru meczyków. Powód? A co ja się tam będę betą zadowalał — poczekam cierpliwie na pełne danie i wtedy dam ognia. Brzoza, jeśli to czytasz — zagraj w Uncharted 1 (podrzuciłem Ci swego czasu) a później kupuj tę grę w ciemno, jeśli klimat z jedynki Ci wszedł. Tu się nie ma co zastanawiać :). Dwa trailerki wzięte z PSN.

Pobierz / obejrzyj film (m4v; 10,5mb)

Pobierz / obejrzyj film (m4v; 14mb)

W końcu. Po miesiącach proszenia się, przymilania, drapania za uchem i sprawiania wrażenia fajnego kolesia, moja mamuśka sprezentowała mi (nooo, pierwotnie miała to być nagroda za umęczenie się przy malowaniu, meblowaniu i ogólnym robieniu pokoju Gutka :)) grę, w którą chciałem zagrać od momentu jej się ukazania — inFAMOUS.

inFAMOUS

Ten peestrójkowy exclusiv bardzo mnie ciekawił a to za sprawą zapowiadającego się rewelacyjnego, mrocznego, postapokaliptycznego świata, doskonałych artworków przewijających się przy każdej okazji mówienia/pisania o grze i w związku z wyborami moralnymi, które twórcy stawiają (nieco topornie tak bajdełej) przed graczem i od czego uzależniają sam charakter mocy postaci.

Jak do tej pory zagrałem dwa raptem razy (Gucio, sami wiecie rozumiecie — na granie nie ma po prostu czasu) i mogę powiedzieć na razie tylko tyle, że rzecz ma swój klimat, ma całkiem niezłą polonizację (choć głos agentki ździebko drętwawy — powinna ta pani nieco nad swoimi umiejętnościami głosowymi popracować) a ja jak na razie biegam i zapoznaję się ze światem klepiąc pedeki i wypełniając misje. To, co robi dobrze, to poczucie przestrzeni. Autentycznie w tej grze czuje się otaczającą przestrzeń a dla gier sandboxowych nie ma chyba lepszej rekomendacji. Niesamowite jest uczucie, kiedy to z podniebnego biegania i skakania po dachach budynków człowiek nagle wyląduje w miejskich zaułkach — dosłownie klaustrofobia dopada a poziom gruntu zaczyna być innym światem, zupełnie odmiennym od tego podniebnego. Inną świetną rzeczą jest system łapania się, chwytania, skakania i wspinania po budynkach czy różnych przedmiotach. Jest to na tyle intuicyjnie i świetnie zrobione, że da Majek, który mi się wczoraj do pada na moment przyssał, nie chciał owego puścić i pójść się kąpać tylko by tak sobie skakał, i skakał, i skakał… No i te komiksowe przerywniki — patent znany i stary jak sam Max Payne ale dobry komiksowy przerywnik czuć od razu. I tu właśnie go czuć.

Co mi się na razie nie podoba? Świat jest spory i jest niestety nieco biegania kiedy nie ma się tych wszystkich mocy pozwalających na glajdowanie. Gra na początku wydaje się być nieco żmudna po prostu i za wolna. Podejrzewam, że z czasem się rozkręci. Także poziom trudności jest tak sobie wyważony. Na ustawieniach średnich, na których gram, ginę dosyć często a wejście w tłumek wrogów niemal zawsze kończy się zejściem. Natomiast ustawienia łatwe są po prostu za łatwe i nie dają żadnej frajdy. Zabrakło czegoś pomiędzy.

Anyway, jak na razie jest bardzo dobrze. Grafika może nie powala ale jest bardzo przyzwoita, ostra i z kolorystycznym klimatem, co się zowie. Zawiązująca się intryga obiecuje kilka ciekawych zwrotów i mam wrażenie, że skręcamy w jakiś thriller detektywistyczny (jestem na samym początku i dopiero szperam po mieście w poszukiwaniu skrzynek kontaktowych) co mnie zupełnie nie przeszkadza. No, zobaczymy jak będzie dalej ale jak na razie jestem na TAK!

Poniżej trzy filmiki pochodzące ze strony gry.

Pobierz / obejrzyj film (mv4; 7,5mb)

Pobierz / obejrzyj film (m4v; 15mb)

Pobierz / obejrzyj film (m4v; 8mb)

A póki co, w ramach przerwy w robocie, wskoczyłem na jabłkową stronę z trailerami a tam filmik, który charakteryzuje się trzema cechami, po wymienieniu których od razu będzie wiadomo, że to trzeba po prostu zobaczyć:

• John Woo
• Tony Leung
• Kopanina w klimatach Hero

Mnie wystarczy, już jestem sprzedany. W dodatku widzę, że ładnie tam komputerem operują i na efektach nie oszczędzają, co dobrze wróży całości. Po Ip Manie nie oglądałem ostatnio żadnej kopaniny więc czas nadrobić zaległości i powzdychać przy ładnych choreografiach. OK, czas na trailerek, którego sensowne wielkości możecie wciągnąć na stronach jabłka.

Pobierz / obejrzyj film (m4v; 13mb)

Pobierz / obejrzyj film (m4v; 16,5mb)

Abstrahując jednak od samej gry — jakość i wykonanie tego kawałka filmu nieodmiennie przywodzą mi na myśl jedną sprawę: budżet. Obroty w przemyśle gierkowym zdaje się powoli zaczynają wyprzedzać w Stanach (takie mnie słuchy doszły — nie wiem na ile to jest prawdziwe) obroty generowane przez Hollywood i jeśli ktoś jeszcze sądził, że granie to zajęcie dla pryszczatych i nielicznych, niech oto porzuci swoje błędne mniemanie. Budżety gier rosną, budżety ich promocji także a całość zaczyna przypominać obłędne koło, bo skądś na to wszystko pieniądze brać trzeba, czyli gry powinny być droższe. A gry powinny być droższe bo my — gracze — wymagamy od nich coraz więcej , ładniej, szybciej i w ogóle. Za co oczywiście płacić chcemy coraz mniej, co zrozumiałe.

Powstał więc „drobny” problem, który jakoś trzeba rozwiązać. Albo bowiem budżety gier staną w miejscu, albo… No właśnie, czy jest jakaś alternatywa? Analogia do Hollywood jest imo jak najbardziej uprawniona — w obydwu przypadkach mamy do czynienia z rozrywką, w obydwu przypadkach możemy mówić o rozrywce wyższych i niższych lotów, w obydwu przypadkach powstają megaprodukcje ale też i produkcje z nurtu indie. A kino to mimo wszystko maszynka, która wciąż potrafi przynosić spore pieniądze i którą smaruje się budżetami naprawdę ogromnymi (ale też z drugiej strony potrafią powstawać pamiętne dzieła za stosunkowo niewielkie kwoty). Różnica między Hollywood a przemysłem growym jest jedna ale znacząca — Hollywood ma ogromne możliwości wciskania nam tego samego po raz kolejny, oczywiście odpowiednio sobie za to licząc. Typowa kolejność działań w bardzo wielu przypadkach wygląda następująco: wyskoczenie do kina, wciągnięcie filmu, pocmokanie z zadowolenia, kupno na DVD/Blu-rayu coby mieć w kolekcji. Oczywiście to nie jest reguła ale dzieje się tak często. W tym przypadku Hollywood dostało pieniądze dwa razy za mniej więcej to samo. A to dopiero wierzchołek góry przychodów generowanych z wypożyczeń, gadżetów, licencji telewizyjnych itd.

Gry pod względem możliwości zarabiania na tytule mają stosunkowo niewielki potencjał. Dlatego tak dba się o serie wydawnicze, które z czasem stają się markami bo to wymierna wartość handlowa, której tak po prostu się nie likwiduje (stąd i coraz to kolejne Metal Geary czy inne Halo) bo to pozwala przedłużyć żywotność tytułu/pomysłu/uniwersum. To oczywiste. Mniej oczywiste jest to, że gry jako takie nie generują tylu możliwości dodatkowych źródeł dochodu, co filmy. Edycje kolekcjonerskie, gadżety, czasem licencja filmowa czy — eksploatując tytuł do końca — sprzedaż w czasopismach. Niewiele więcej w sumie można z gry wycisnąć. I tak sobie myślę, że to właśnie tu leży ów „problem”, o którym wcześniej wspomniałem. To właśnie dlatego wydawcy są tak wrogo nastawieni do rynku wtórnego gier. O ile w przemyśle filmowym wtórny obrót kopiami filmów wpływa w sumie tylko na jeden z wielu kanałów przychodu, o tyle w przemyśle gierkowym wtórny obrót znacznie ogranicza sprzedaż pierwotną i mamy klopsa w postaci niechęci wydawców do wymieniania się czy handlowania grami i ich głupie przed tym zabezpieczenia.

Rozwiązanie problemu? Ba, gdyby było takie łatwe, że ja sam mógłbym na nie wpaść, pewnie już dawno zostałoby wdrożone. Jako gracz widzę jedyną sensowną drogę przed grami — znaczące obniżki cen, które będą w stanie znacznie ograniczyć rynek wtórny. Jednak różnica w wydatkach na grę nową a używaną w wysokości stu złotych jest bardzo duża. Platyny kupuję chętnie ale nowości… Cóż, wolę poczekać aż staną się dostępne na rynku wtórnym i za sensowne pieniądze.

Ale ten medal ma dwie strony. Ostatnio połaziłem nieco po Empiku i zerknąłem na półki z tytułami na PC. Pierwsza myśl: o matko, ależ oni mają tu taniochę! Nic tylko brać i wybierać bo doskonałych tytułów mnóstwo i za bardzo fajną kasę. Zaraz potem przyszła jednak druga myśl — jaki jest margines opłacalności i jak wielka musi być sprzedaż gry, by w ogóle pokryć koszty jej wytworzenia, jeśli produkt końcowy kosztuje w okolicach 50 złotych i mniej? Czy w takich warunkach opłaca się tworzyć gry na daną platformę? Jak długo jeszcze będzie trwał ten stan rzeczy? Mało tego — doszło do swoistej deprecjacji wartości gier jako dzieła. Dziś już mało kto kupi grę na PC płacąc w okolicach dwustu złotych widząc, że za miesiąc lub dwa ta gra po prostu straci na wartości czasem nawet o połowę. Nikt rozumny nie wyda w takim przypadku pieniędzy i ja się temu wcale nie dziwię. Patrzy się na grę nie przez pryzmat jej wartości rozrywkowej/poznawczej/łotewa ale głównie przez pryzmat pieniędzy, jakie trzeba na nią wydać. Stąd może te niesamowite czasem rozbieżności w ocenianiu gier przez graczy — gra, na którą sporo wydano po prostu potrafi smakować lepiej, poznaje się ją głębiej, przechodzi się ją dokładniej niż grę, która kosztowała równowartość wyjścia do pubu.

Płacimy za gry niemało więc nauczmy się je cenić i spoglądajmy na nie jak na dzieło, nie tylko jak na wypełniacz czasu. Nauczmy się wymagać od twórców głębi i wartości w rozrywce, którą dla nas tworzą. Nauczmy się przede wszystkim komunikować im swoje potrzeby (tak, twórcy i wydawcy czytają maile i czasem potrafią zupełnie zmienić swój produkt tak, by dopasować go do oczekiwań odbiorców). Gry to nie tylko produkt, to nasz styl życia, nasz sposób spędzania wolnego czasu i nasz pochłaniacz zasobów. Warto zadbać o to, by w takim razie gry przyniosły nam odpowiednią satysfakcję.

Światy Hollywood i gier są do siebie bardzo podobne. Trailer Halo 3: ODST bardzo mi to mocno uzmysłowił.

Na początek może nie trailer ale filmik wciągający w klimat gry Batman: Arkham Asylum. Demo mnie rozczarowało a system walki zniesmaczył ale po recenzji na CO-OPie (dzięki za namiar Opi!), zaczynam na tę grę patrzeć inaczej a demo chyba faktycznie było wtopą nie oddającą głębi tej gry. A gra musi być naprawdę warta uwagi. Mnie poniższy filmik bardzo zainteresował i liczę, że mrokiem z tej produkcji aż wieje.

Pobierz / obejrzyj film (mv4; 12,5mb)

Jak do tej pory wszelkie znaki na niebie i ziemi wskazują, że Mini Ninjas jest całkiem niezłą pozycją w dodatku prezentowaną w ciekawy sposób i pozwalającą na zabicie nieco czasu i kilku setek przeciwników. Czegóż więcej trzeba na wieczorny seans wyluzowania się po ciężkim dniu pracy? No więc właśnie…

Pobierz / obejrzyj film (m4v; 9,5mb)

A na koniec coś, co na początku wywołało mój grymas niesmaku bo przecież to kolejna już, tysięczna wariacja Arkanoida. Ale wariacje mogą być różne a rozgrywkę można ubarwiać na wiele sposobów. I wygląda na to, że Shatter to tysiąc i pierwsza wariacja ale zrobiona całkiem fajnie, z wieloma urozmaiceniami i nieco odchodząca od formuły „paletka na dole i jazda”. Wykręcony Arkanoid mający jednak coś z pierwowzoru w sobie? Why not? Jeśli będzie za sensowne pieniądze…

Pobierz / obejrzyj film (m4v; 7mb)

W poprzednim wpisie się mi napisało, że oto znalazłem swój sposób na wsadzanie wideo na bloga. A bo ja mam nieco inne potrzeby, niż YouTube jest w stanie mi zaspokoić a i jakoś lubię tak własnoręcznie zadbać o filmiki i ich jakość. Jestem użytkownikiem iPhone a to pociągnęło za sobą pewnie konsekwencje. Może tak od punkcików, co się za sprawą tej maszynki zmieniło w moim obcowaniu z internetem:

• Internet stal się teraz dla mnie dwubiegunowy — dzieli się na serwisy mnie (czyli iPhonowi) przyjazne i nieprzyjazne. Po prostu bardzo dużo biegam po sieci właśnie za pomocą tego jabłkowego wynalazku i witam z otwartymi ramionami wszelkie objawy wspierania tegoż (jak i urządzeń mobilnych w ogóle).
• Niejaki S. Jobs w mądrości swojej zarządził, że jego urządzenie będzie banglało bez obsługi Flasha (dzięki Ci za to Steve! Flash to współczesne opium dla ludu, ot co!) a więc większość czegokolwiek ruchomego na stronach wzięła i mnie zniknęła. O ile nie przejmuję się odejściem w niebyt reklam, o tyle boli bardzo brak możliwości obejrzenia sobie jakiegoś filmiku online, który to filmik serwowany jest w postaci strumienia FLV.
• Apple i Google dogadało się, Google odstawiło tytaniczną pracę i chyba większość swoich zasobów filmowych przekonwertowało do formatu MP4, co zaowocowało nareszcie możliwością oglądania filmików YouTube, których oglądanie za pomocą Flasha po prostu zęby niszczy z powodu fatalnej jakości tychże filmików. Ten sam filmik przygotowany dla iPhone wygląda o niebo lepiej a ja się zapytowywuję, dlaczego nie może tak defaultowo wyglądać w tym cholernym Flashu.
• Serwisów dających filmiki lub umożliwiających wrzucanie swoich (i to w fajnej jakości) w międzyczasie przybyło ale zazwyczaj cierpią owe serwisy na jedną przypadłość: olewają iPhone i generalnie urządzenia mobilne i nic się na nich nie zobaczy (prawda Vimeo?). Sorry ale ja takie serwisy mam w trąbce i nie będę ich używał bo w efekcie nie zobaczę filmików, które na własną stronę chciałbym wrzucić.

Dodając dwa do dwóch wyszło mi, że muszę sobie radzić sam. Stąd i te od dłuższego czasu na blogu przepychanki z Humyo.com i testowanie, co też toto jest w stanie mi zaoferować. Sporo ale nie tego szukałem. Potrzebowałem coś, nad czym miałbym większą kontrolę. No i nareszcie mam. Ufff…

Jak to teraz u mnie będzie wyglądało? No więc do szczęścia potrzebne mi były:

• konto na Dropboxie (jeśli ktoś jeszcze jakimś cudem nie ma, to zawsze może sobie założyć i to dorzucając mi lekkiego bonusa do objętości konta klikając w ten link i zakładając konto z mojego polecenia :))
• JW FLV Media Player czyli to coś, co filmiki odgrywa
• QuickTime Player Pro 7 do eksportu plików do wrzucenia na serwer (QuickTime Player X ze Snow Leoparda też to umie i nie trzeba za to dodatkowo bulić — ja swego czasu QT kupiłem i mam zamiar używać jak najdłużej, bo to nowe coś jest ładne ale mało funkcjonalne)
• Systemowy Podgląd (nie wiem czego tam można pod Windows użyć — dowolny programik potrafiący wyświetlić i zmienić rozmiar jotpega będzie OK).

Cała operacja z wrzuceniem filmiku jest dosyć pracochłonna ale efekt chyba wart jest zachodu. Trzeba mieć filmik, który chce się na bloga wrzucić i wtargać toto do QuickTime Playera.

Uploaded with plasq’s Skitch!

Wersja Pro (w Snow Loepardzie ta systemowa wystarczy) pozwala na eksport filmu do formatu iPhone (a jeśli wola to i desktopowego) dosłownie dwoma kliknięciami. QuickTime Player 7 Pro pozwala przy okazji ustawić dowolną klatkę filmu jako jego poster i przy eksporcie zgra tę klatkę do jotpega, co przydaje się bardzo gdy chce się filmik jakoś na starcie przyozdobić. Presety QuickTime’a są naprawdę dobrze poustawiane i nie ma za bardzo co tam mieszać. Przecież chodzi o to, by było łatwo…

Uploaded with plasq’s Skitch!

Wyeksportowany plik JPG wrzucam sobie do systemowego Podglądu i zmniejszam sobie do docelowej rozdzielczości filmu na stronie. U mnie jest to 410 pikseli szerokości. Się mi jotpeg rewymiaruje i już mam podaną szerokość i wysokość, jaką za chwilę wpiszę w takie jedno miejsce, by ładny player mi się na stronie pojawił.

Uploaded with plasq’s Skitch!

Uploaded with plasq’s Skitch!

Wyeksportowany film wrzucam sobie na konto Dropboxa do publicznego katalogu, z którego będzie pobierał dane player. Dorzucam też jotpega ot by ładnie wyglądał filmik na stronie — po załadowaniu playera pokaże się zamiast pierwszej klatki (często po prostu czarnej) właśnie mój obrazek.

OK, ale co z tym playerem? Ano nic — trzeba pobrać, wrzucić gdzieś sobie na serwer, tak by można było się do plików z sieci dobrać i to wszystko. Resztę załatwia świetny patent twórców playera czyli onlinowy wizard, który cały proces embedowania filmu sprowadza do wyklikania sobie czego tam się chce. Łatwo, prosto i przyjemnie. Trzeba tylko pamiętać, by nie wpadać w panikę przy wypełnianiu pola „File”. Tak, wystarczy tam wpastować to, co się skopiowało jako „Public link” po kliknięciu prawym przyciskiem myszy na pliku w katalogu Dropboxa. Że nie jest to FLV? I to jest właśnie clou programu — ten player bezproblemowo obsłuży tak przygotowane pliki MP4 i ślicznie je będzie streamował. A plik MP4 przygotowany dla iPhone można podlinkować bezpośrednio, co pozwoli osobom przeglądajacym stronę za pomocą iPhone (lub innego urządzenia mobilnego obsługującego standard MP4) po prostu na linku kliknąć i film wyświetlić. Na ten przykład tak:

Pobierz / obejrzyj film (m4v; 16mb; iPhonolubny)

Ot i wszystko. Wygląda strasznie, nie? Ale wcale takie nie jest dzięki sporej automatyzacji fundowanej ze strony QuickTime Playera przy eksporcie filmu, Dropboxa przy wgrywaniu plików na serwer i wizardowi, w którym można sobie w sekund pięć wyklikać potrzebny do osadzenia kod. Najdłużej z tego wszystkiego trwa konwertowanie filmu :). No, jutro pobawię się osadzaniem filmów HD. A co, można, to co mam nie korzystać…

Pozostając w klimatach konsolowych i growych — ostatnio na PSN sobie trailera ściągłem, zobaczyłem, powiedziałem se „ha, ktoś bardzo chce być Godofwarem ale w innym ubraniu!” i kompletnie ale kompletnie mnie to nie oburzyło. Ba! Uśmiechnęła mi się miska szeroko, że oto chyba niebawem zagości u mnie kolejna młóca, która pozwoli uśmierzyć skołatane pracą nerwy :). Gra zwie się Castlevania: Lords of Shadow i mnie wkręcił trailer na całego. Prosit obejrzeć moiściewy:

Pobierz / obejrzyj film (m4v; 27,5mb; iPhonolubny)

I co, prawda że nieźle się zapowiada? Oj będzie niebawem machania padem co niemiara — GoW 3 już za rogiem, Bayonetta (psioczą na grę ale ja się napalam — cycata wiedźma robiąca takie rzeczy, jak ta pani, nie może być zła :)), Castlevania… Czas rozgrzać kciuki kochani!

A nawiasem — robię kompletnie po nowemu osadzanie wideo na blogu. YouTube nie trawię za fatalną jakość FLV choć draństwo ładnie się za pomocą iPhone odtwarza. Vimeo czy inne takie mają jakieś ograniczenia a ja ograniczeń nie lubię. Poza tym chciałem coś, co pozwoli mi obskoczyć jeden filmik dwoma formatami — Flashem i czymś iPhonostrawnym. I dało się w sposób całkiem łatwy, dziś chyba wieczorkiem skrobnę conieco jak zrobić sobie dobrze filmowo na blogu. Od dziś (a jak się zepnę to i jakieś starsze wpisy z filmikami też) filmiki podaję w taki jak powyżej mniej więcej sposób. Będzie wersja flashowa dla ciotek, które nie potrafi zainstalować QuickTime’a :) i będzie też link dla ajfoniarzy, który styka tylko tapnąć i już można filmik wciągać w wersji przygotowanej dla iPhone. Zasadniczo jednak wszystko, co obsłuży MP4 powinno sobie z tymi filmikami radzić. Ktoś z Nokią w miarę nową odważy się sprawdzić?