Gutka złapała jakaś trzydniówka lub coś w ten deseń — gorączki go łapią, coś w kiszkach nie gra jak trzeba i ogólnie młody zafundował nam niezapomniany i męczący długi weekend. Dziś z racji powolnego dochodzenia do siebie, Gutas dostał przepustkę i możliwość wyskoczenia na krótki spacer. Wzięliśmy więc Majkę pod pachę w ramach zawadzającego balastu dociążającego ale przez to wyrabiającego charakter i mięśnie no i ruszyliśmy w miejską przestrzeń.

Tak se idąc napatoczyliśmy się na zwyczajową ścianę ze zwyczajowym zestawem graffiti ale zdaje się, że ostatnio jakaś zmiana wrzutek była bo pojawiły się perełki hiphopowej i grafitowej myśli. Cóż za głębia, cóż za intelektualny wysiłek zza nich na nas spojrzały… Aż strach się bać tej potęgi intelektu, która objawia się w podobnych produkcjach naszej młodzieży. Z drugiej strony — niebrzydkie cholera graficiarze robią te wrzutki. To się naprawdę nieźle ogląda ale proszę, panowie graficiarze, ograniczcie się do smarowania po ścianach bo przekaz werbalny to macie skromny i nie najlepiej o was świadczący :).

Jednak Bart ma dwie twarze. Prócz bycia dentystą, jest też pracoholikiem. I to takim, który w Halloween pracuje takoż. Ba! Dobra to według niego okazja na edukacyjne wzmocnienie społeczeństwa. Zapraszam więc na doktorowy wykład. Jak najbardziej w duchu Dziadów :)

Mam nieodparte wrażenie, że pod koniec jakieś łkanie się w dźwiękowym tle pojawia. W sumie niczego innego po Barcie się nie spodziewałem ale sądziłem, że to będzie główny motyw dźwiękowy całego nagrania :)

Strona doktora Barta

Poniżej filmik od G4TV z krótką relacją z obchodów. Być tam na sali, żreć popcorn, rozkręcić jakiegoś drinking gejma i bawić się przy filmach Tromy… Cóż, pozostaje tylko gapienie się przez okno na spleenem zalewający deszcz i nadzieja, że wieczorkiem żona da się namówić na jakiś spermowo-splatterowy horror od najlepszej z wytwórni :). A tak swoją drogą — Wasze ulubione tytuły od Tromy to?

[moszna] chleb razowy to też ciało Chrystusa?
[moszna] bo jeśli tak, to istnieją podstawy, aby twierdzić, że Jezus był czarny.

W czasach Jezusa chleb to zdaje się jakieś placki były wypiekane z Bóg raczy wiedzieć czego. Dziś to się chyba nazywa podpłomyki. Płomyki = czerwień. Ja tam sądzę, że Jezus był jednak Indianinem… No i te długie baty… Choć ponoć biegał z zarostem (przynajmniej jeśli wierzyć całunowi) a indiańce zarostu nie mają przecież. Ale ten cały całun to ponoć fake więc w sumie diabli wiedzą.

Swoją drogą dziwny to kraj, w którym chwali się Jezusa i stawia na ołtarzach ale rzucenie komuś w twarz „ty Żydzie” kojarzy się jednoznacznie pejoratywnie. Widać co kraj, to obyczaj.

Wielbię tego faceta. Po prostu wielbię.

Pobierz / obejrzyj film (m4v; 22,5mb)

Ostatnio w trakcie panicznego wciągania przeze mnie rajstop na straszliwie już długaśne nogi kompletie odmawiające współpracy, z pokrzykującym w tle papą CoSTą, mówię do Majki:
– Mogłabyś mi pomóc.
Na to rzecze Maja spokojnie:
– Ale jak? Na nogach mam rajstopy, a ręce mam zajęte, bo sie podpieram. Wiem. Mogę Ci kibicować!
– Nie denerwuj mnie! — ja na to
A Maja cichutko:
– Maaama, maaaama, maaaaama

Coś jednak mnie zaniepokoiło i obejrzałem to drugi raz. Później trzeci. A później zadałem sobie pytanie: „jak rodzice mogą robić swoim dzieciom taką krzywdę?”. Te urywki podkreślane celnym miejscami komentarzem budzą jakieś ciary po plecach chodzące. Fanatyzm to potworna sprawa…

A więc puśćcie bajkę dzieciakom i bawcie się dobrze :). Przed Wami Rob Zombie’s „Where the Wild Things Are”. Nie embeduję bo nie lubię contentu podawanego tylko flashem. Ogólnie zaś Roba Zombie polecam. Jak widać ma człowiek pomysł także na to, jak ubarwić (głównie na czerwono :)) nawet bzdurne historyjki.

Pobierz / obejrzyj film (m4v; 21,5mb)

Ale to przecież woda na młyn różnych prześmiewców! Oto fragment jednego z odcinków programu Attack of the Show, który — jeśli jeszcze nie subskrybujecie — polecam bardzo. Co dzień kilka fajnych wirali wprost do Waszego iPoda (czy czego tam używacie) plus tego typu zgrywy. Aż się miło do pracy jedzie z czymś takim przed nosem :). Na stronie show znajdziecie wszystkie potrzebne namiary by je zasubskrybować.

Kevin Pereira & Olivia Munn’s Twilight Spoof

Pobierz / obejrzyj film (m4v; 12,5mb)

Polazłem po robocie by kupić conieco do domu. Połaziłem między półkami, do koszyka powrzucałem co trzeba, lezę do kasy. Na kasie Pani. Pani we wdzianku jakimś roboczym żywo przypominającym fartuchy z lat PRLu — wiecie, te z takimi jasnymi a dużymi, płaskimi i miękkawymi guzikami. Pani właśnie nawijała taśmę w kasie bo się widać była skończyła. OK, no problema.

Trzy minut później pani wciąż coś nawija, ja lekko się niecierpliwie.

Jeszcze z dwie minuty później — nawinięte! Hurra! Szparko wykładam zakupy na taśmę. Ta na szczęście działa. Działa ale…

Przychodzi pani kierownik chyba sali czy jak tam zwą panią Gienię, która podchodzi do kasjerki i zaczyna z nią gadać o cenówkach, które coś krzywo chyba wiszą. Stoję ja i zebrany w międzyczasie mały tłumek ludzi i słuchamy kompletnie abstrakcyjnej rozmowy o tym, że to Piotrek z monopolowego za cenówki odpowiada a nie kasa. Piotrek z monopolowego odkrzyknął, że ostatnio cenówkami zajmowała się jakaś laska, imienia której teraz nie pamiętam. Robi się coraz bardziej familijnie bo oto zaczynam poznawać personel sklepu.

Z siedem minut od stanięcia przy kasie wciąż nie piknął mi nawet jeden z wybranych artykułów spożywczych. Tak stojąc i słuchając oraz nie będąc nabijanym, lekko się zniecierpliwiłem i zasugerowałem, że może tak pani przy kasie przekrzykiwałaby się z panem z monopolowego jednocześnie nabijając mnie towar na kasę. Pani Genia na to, że toczy z personelem poważną rozmowę na temat podwyższenia standardów obsługi klienta i że jako klient powinienem być za to — cytuję — „wdzięczny”. Odpowiedziałem, że jak na razie standard obsługi wygląda tak, że stoję od kilku minut słuchając przekrzykiwań personelu i będąc uświadamianym, że powinienem być z tego powodu — cytuję — „wdzięczny”. Pani Genia powiedziała „przecież się nie pali, zaraz” a pani kasjerka włożyła mi w ręce nożyczki prosząc, bym owe zaniósł na monopolowy po temu panu są bardzo tam potrzebne do wycinania nowych cenówek (ustalili w międzyczasie, że to jednak monopol za cenówki odpowiada). Zaniosłem nieco oszołomionym będąc. Zostałem skasowany, karta szybko i sprawnie mignęła i wróciłem jak niepyszny do roku 2009.

Ten atak z przeszłości był zaiste uroczy. Serio! Się mi spodobało jako odskocznia od tych wszystkich Galerii, Tarasów, Plaz czy innych gówien, gdzie człowiek nawet nie wie, jak się nazywa ktoś go obsługujący. Tylko w sieci Lewiatan miałem okazję poznać prawie cały personel i pobyć za to — cytuję — „wdzięczny”. Dzięki Polska Sieci Handlowa Lewiatan!

O man, czymś takim z samego rana… Ciężko pracuję nad zmniejszeniem ilości odwiedzin na blogu :).

Dla pryszczatych szczyli nie wiedzących co to takiego: to, drodzy moi, legenda Polsatu, ojcowie wszelkiego polskiego remizowego disco, kolesie z dyskografią dłuższą, niż Franka Zappy i z nakładami pewnie większymi, niż wszystkich Dod, Frytek, Lodów czy innych naszych aktualnych gwiazdek razem wziętych. Ladies and Gentleman — Boys!

Ano, dorobiłem się swojego pierwszego w życiu sporego update wersji WordPressa, który — jak niektórzy pewnie doskonale wiedzą i widzą po wyrwanych włosach — potrafi skończyć się wielkim znakiem zapytania i niemym „o co kurwa chodzi???”. Może opiszę kolejno, co robiłem:

• Od kilku dni męczy mnie hasełko „weź no zaktualizuj sobie bloga”. Dziś rano, w okolicy godziny piątej minut dwadzieścia, pada postanowienie: why the hell not?
• Wbijam się via ssh na serwer, zasysam lokalnie paczuszkę z polskim WP i rozkompresowuję. Czytam readme a tam piszą, że trzeba bóg raczy wiedzieć co robić. Prawdziwy facet nie słucha ciotowatych porad w stylu „zrób backup bazy danych”, tym bardziej że nie wie, jak w ogóle miałby coś takiego zrobić. Prawdziwy facet wprowadza w terminalu komendę cp -r * /home/costa/wordpress/ i patrzy, co z tego wynikło.
• Wynikło tyle, że po próbie zalogowania się do panelu administracyjnego WP wyświetlił komunikat, że bazę chce zaktualizować. A niech se aktualizuje — klikam.
• Wszystko działa, śmiga i jest pięknie.
• A nie, zostały jeszcze wtyczki. wyświetla mi się na czerwono, że mam 13 wtyczek do zaktualizowania. OK, zasysam na serwer pliki, rozkompresowuję i — jak każdy prawdziwy facet — wydaję pańskim gestem komendę cp -r * /home/costa/wordpress/wp-content/plugins. Copy się zrobiło, ja stronę odświeżam.
• Biało. Nic nie ma. Nawet żadnego sygnału błędu.
• Odświeżam raz jeszcze w złudnej nadziei, że jednak coś się samo zrobi.
• Nie zrobiło się. Kurwa!
• Holmesowska dedukcja zaprowadziła mnie na odpowiedni trop: „CoSTa, skoro po aktualizacji silnika wszystko działało a posypało się po wrzuceniu wtyczek znak to pewnie, że winne są wtyczki!”. Pamiętajcie, to była godzina piąta minut pewnie ze czterdzieści nad ranem. Jak na tę porę muszę przyznać, że mój umysł zadziałał genialnie.
• Wypieprzyłem wszystko z katalogu /wp-content/plugins — od razu zrobiło się przewiewniej a blog wyświetlił topa. Znaczy się, trop był dobry a rosyjska metoda zabicia problemu zamiast się z nim uporania okazała się być znakomitym lekarstwem na blogowe bolączki.
• W panelu administracyjnym pokazało mnie się fafnaście ostrzeżeń, że oto wtyczka jakaśtam została wyłączona bo jej po prostu nie ma. Przez moment miałem ochotę uściskać najpierw monitor, później samego siebie. O to właśnie przecież chodziło.
• Mimo tak wczesnej pory wykazałem się wręcz pierońską przebiegłością i zamiast wypieprzyć zawartość katalogu /wp-content/plugins, wziąłem i toto gdzieś na boczek zgrałem. O mamo, to było genialne bo stykało tylko to wszystko wgrać na powrót do odpowiedniego katalogu i oto pokazały mnie się wszystkie wtyczki, z tym że wyłączone.
• Pozostało mi już tylko włączyć co trzeba, co też uczyniłem. Wtyczki w wersji zupgrejdowanej ruszyły. Generalnie wszystko ruszyło chyba jak trzeba.

Wniosek

Zdechł Ci WordPress po aktualizacji? Czego beczysz? Zrób tak, jak robili to już najstarsi Rosjanie — wyjdź i wejdź jeszcze raz. Na pewno ruszy. Czasem tylko trzeba kolbą załomotać.

Ufff, przez moment miałem jednak chwilę zwątpienia :)

Tak mniej więcej czułem się widząc swoją mientkość i słabość na wczorajszym treningu Aikido.

Łojezu, ludzie, to jest absolutnie upokarzające widzieć samego siebie z perspektywy kolesia, który przecież nie tak jeszcze dawno (nooo, dekada ponad minęła ale bez przegięć, co to jest raptem nieco ponad dziesięć lat?) strzelał sześćdziesiąt wymyków na drążku. Stałem się miękką, półpłynną masą, którą jeśli puknąć po stronie prawej, weźmie i tłuszczem przeniesie energię puknięcia na stronę lewą i tamże sadło się zakolibie. Masakra!

Wczoraj sensej zrobił nam typową siłówkę i wytrzymałościówkę. Porządna rozgrzewka, dobór w trójki i na zmianę wsadzanie technik jedna za drugą. Co chwila pad na matę, wstanie, kolejny pad, zmiana, rzucenie kimś raz i drugi, kolejna zmiana i tak w kółko. Ciekło ze mnie jak z kranu…

Ale to dopiero była przygrywka do tego, co zafundował nam sensej później. Brzuszki, mostki, czołganie się, jeszcze nieco brzuszków, setki pompek na rękach szeroko, na rękach przy pasie i tak przez pół godziny. Schodząc z maty miałem skurcze w łydkach, niejasne poczucie, że chyba w basenie pływałem bo majtki można było wyżymać (sprawdziłem w domu — można było), odwodniło mnie tak bardzo, że spiłem zaraz po treningu pół litra mineralnej tylko po to, by w domu dobić się kolejnymi prawie dwoma litrami. I ja za tę maskarę kierwa płacę…

A teraz najzabawniejsze: KOCHAM TO! Łojezu, jakie to jest fantastyczne uczucie takie zwlekanie się z maty ledwie o własnych siłach, powrót do domu i wyciąganie kimona, które jest aż ciężkie od potu. Nooo, o to właśnie chodzi!

Dziś czuję się fantastycznie po prostu. Ćwiczę na tyle długo, by nie obawiać się już zakwasów i innych nieprzyjemności i zaczyna być tak, jak bywało tę ponad dekadę temu — zaczynam czuć i kontrolować cielsko. No niestety, mam w genach po starszym straszliwe tendencje do tycia a z samokontrolą dietową u mnie fatalnie, niemniej pod tymi zwałami sadła zaczynają się dziać rzeczy bardzo fajne. Jeszcze nieco się rozruszam, nieco wzmocnię i sprawności nabiorę i zacznę ćwiczyć techniki.

Świetna sprawa. Polecam! Ja ćwiczę sobie w Akademii Aikido i jeśli komuś w Poznaniu bardzo chce się wreszcie tyłek zza komputera ruszyć a po mordędze na jakieś piwo skoczyć — do dzieła! Voytass, rusz wreszcie dupę! :)

Co ich łączy?

Wszyscy, od Wimmera począwszy na Bezimiennym Połajaczu Internetowym skończywszy mają gazylion wejść, septylion odsłon i kontrakty reklamowe na pięć lat w przód i z osiem do tyłu.

Objawy?

/me dopada głęboka zazdrość i chęć przełajania wszystkich jak leci. Czujcie się przełajani na wszystkie strony! Wzdłuż i wszerz! Z języczkiem i bez! Od tyłu i od przodu!

Efekt?

Mój wskaźnik feedburnerowych subskrybcji zjechał o połowę. Eeeech, i jak tu wierzyć w sprawiedliwość? To ja łajam na wszystkie strony i w każdej pozycji a Google funduje mnie obcięcie o połowę? Gad dem ju Google! Jak zwykle całe zło przez ciebie. A, no — i przez Apple :).

Hail to Ben Hoffman!

No to idę zatweetować/zablipować, że coś napisałem i że zaraz idę grać w erpegi. ŁepDwaZero jest takie cool!

Nad czym tak kombinowaliśmy? Ano nad tym, jaki by tu założyć rodzinny biznes, by nie musieć robić na innych a móc robić coś razem.

Pomysłów było całkiem sporo ale z przykrością stwierdzam, że kreatywnym umysłem w naszym stadzie jestem jednak ja. Wymyślaliśmy różne rzeczy, które moglibyśmy wyprodukować i które miały być skazane na finansowy sukces ale to właśnie mój plan został orzeknięty TYM pomysłem. A cóż to za pomysł? Założenia są proste:

• Robimy zabawkę (wszak ma być i dla da Majka coś z tego biznesu).
• Zabawka ma być mięciutka, miła i przyjemna w dotyku.
• Zabawka ma kształcić różne umiejętności manualne dziecka.
• Zabawka ma być pomocna przy kształtowaniu prawidłowych postaw społecznych dziecka.

Wygrała propozycja papy CoSTY o nazwie…

(werble)

Pluszowy misio „Zrób se sam”!

Cóż to takiego? A to nic innego jak mięciutki, pluszowy misiak, któremu zamiast głowy przyszyto np. nogę, zamiast ręki drugą nogę i ogólnie zrobiono na nim niezłe doświadczenie przeszczepowe przyszywając na ten przykład dupę zamiast pyska (stopień początkowego rozpiździaju można oczywiście dobierać do wieku dziecka — to pozwoli stworzyć całą serię zabawek a być może i wykreować markę). Zadaniem dla dziecka będzie oczywiście przywrócenie misiowi zewnętrznego ładu i wewnętrznego tao. Robić to będzie dziecko samo za pomocą dołączonych w zestawie narzędzi pokroju nóż, nożyczki, igła, nitka, tasak, piła itd. Kłócę się jeszcze z Dorophą, czy młodsze dzieci aby na pewno nie powinny mieć w zestawie tasaka. Moim zdaniem powinny — wszak to doskonale wyrobi muskulaturę i siłę dziecka a o krzewienie kultury fizycznej w narodzie dbać trzeba zawsze, co przy okazji być może zaowocuje nagrodą dla największego patrioty wśród producentów zabawek.

Misio będzie mięciutki, puszysty, słodki i ogólnie zajebisty prócz tego, że na starcie nie będzie misiem tylko miksem misia. W procesie upychania pakuł i zszywania misia do kupy dzieci poznają też zoologiczną stronę zagadnienia „miś” (kwestie rozmnażania poruszane przy przyszywaniu siusiaka lub wręcz przeciwnie — drążenia macicy), anatomiczną (budowa wewnętrzna misia) oraz w zestawach rozszerzonych — kwestie społeczne, które będzie można omawiać przy okazji wszywania misiowego płodu do wnętrza misia.

Aby uatrakcyjnić zakup wymyśliliśmy już wstępny projekt opakowania — ładne, kolorowe pudełko, z którego wystawać będzie stochastycznie jakaś część misiowego ciała — rączka ułożona w błagalnym geście pomocy, noga wyglądająca na złamaną i potrzebującą szybkiej pomocy… Takie tam podprogowe działanie.

Jedyne, czego jeszcze nie wymyśliliśmy, to nazwa naszego przyszłego, hitowego produktu.

Pomożecie?

Oto jak poległa w starciu z naszym kotem myśl techniczna Apple.

Łajza vs. Apple Mighty Mouse

W sumie co się dziwić? Łajza to rasowy kot śmietnikowy wyciągany za ogon spod samochodu. Taka — pardon my french — głupia mysz w jabłkach to dla niego tyle, co wyciągnięcie pazura.