No i stało się… Nasza córka zmieniła się w najprawdziwszą komunistkę. Niestety nie zauważyłem, by nabrała jakichś przy okazji komuszych cech — kasą dzielić się nie chce a my spłukani do cna staramy się jakoś córki nie ograbić z przybytku :)

Pogoda dopisała nad wyraz a służba porządkowa i przyrządzająca jadło dała z siebie wszystko (ogromne pozdrowienia dla teściów, bez pomocy których skończylibyśmy z żarciem na telefon). Wszelakoż jedna rada dla tych, którym się kiedyś będzie chciało robić tego typu imprezę w domu:

NIE RÓBCIE TEGO!

Mnie udało się stosunkowo spokojnie przez ten cały galimatias przejść ale Doropha z teściami i swoją siostrą były lekko wykończone i nie całkiem lekko zestresowane. To kupa pracy jest i serdecznie odradzamy czynienie sobie krzywdy w postaci organizowania imprezy w domu. W Poznaniu trzeba myśleć o knajpach i cateringu na jakieś dwa lata w przód ale wierzcie mi — warto wybiec myślą w przyszłość.

Było chyba sympatycznie choć niestety nie wszyscy dotarli na imprezę. Tym, którzy byli i tym, których być nie mogło — wielgachne dzięki i do rychłego ponownego spotkania!

Rodzinę i gości się informuje, że do pobrania są wszystek fotki oraz filmik z wydarzenia. Kto chce — dawać znać!

A wybraliśmy się z Gutkiem na mały spacerek w okolicach poznańskiej Rusałki (to takie bajoro w mieście — ładniutkie). Gutek łaził, łaził aż w końcu doszedł. Do tamtejszego placu zabaw, gdzie napotkał… KARUZELĘ! I to tyle w temacie, reszta spaceru była totalnie zakręcona :)

Poniżej dziarski filmik z kręcenia wraz z adekwatną ścieżką dźwiękową. Darowałem Wam pełen ponadtrzyminutowy materiał, bo Drophę zemdliło nieco już od samego oglądania więc skróciłem drania do niezbędnego minimum. Nie wiem jak ten chłopak to znosi ale nawet solidne obracanie nie robi na nim żadnego wrażenia…

No i kilka fotek do tego. Doropha pożyczyła koleżance nasz domowy aparat i tak już jest sobie pożyczony koło miesiąca. W związku ze związkiem została mi tylko komórka i niestety wygląda to wszystko, jak wygląda. Siłą ten aparat odbiorę bo ani filmiku sensownego skręcić nie idzie, ani fotki porządnej strzelić nie ma jak…

Mieliśmy jechać do Nowego ZOO ale po zobaczeniu kolejek pod kasami, wylądowaliśmy na spacerze nad Maltą. Ładny dzionek, przyjemny spacerek no i świętowaliśmy Święto Pracy w jedyny sensowny sposób: nie wykonując jej :). Inni chodzą w pochodach i niosą sztandary — to nie dla Gutka i ekipy. My nosimy ciemne okulary i duży potencjał. Więcej już nam się nie chce.

Poniżej kilka fotek z dzisiejszego wypadu. Może poprawią nieco humor mojej ciotce Eleni, która biedna w szpitalu zaległa ze złamaną nogą i czekając na śruby. Cioteczko, nic Ci nie wypominając — damy w Twoim wieku to lepiej klimatyzowaną limuzyną niech się poruszają a nie skuterami po Atenach się rozbijają :)

Nie ma to jak wyjście na spacerek w pierwszy prawdziwie wiosenny weekend. Wyszliśmy co prawda na przedstawienie dla dzieci ale biletów zabrakło i tym sposobem zaliczyliśmy z Gutkiem obejście naszych poznańskich włości :)

Ciepło, miło, przyjemnie… Szkoda, że na przedstawienie się nie dostaliśmy ale Poznań bez brudnej brei śniegowej i rozgrzany słoneczkiem zyskuje bardzo. I w sumie już widać, że do Euro wszystkiego nie odpisują jak trzeba ale miasto wizualnie zyskuje. Robi się po prostu coraz ładniej. Szkoda, że potrzeba do tego wydarzeń typu Euro i szkoda, że po Euro pewnie wróci wszystko do normy ale przynajmniej przez jakiś czas będziemy mieszkali w całkiem sympatycznym miejscu.

W dniach 25–26 listopada 2011 wziął i odbył się w Poznaniu aikidowy staż z sensejem Wysockim. Tłukliśmy się prowadzeni punktem G, który w aikido mieści się gdzieś w okolicy brzucha i napędza łamanie rąk, nóg oraz rzuty uke na odległość. Było świetnie acz kilka zdrowych pieprznięć o matę zaliczyłem (hi Emil!) dzięki czemu poczułem, że żyję i że mam kręgi nawet TAM! :)

Poniżej dowód na to, że byłem i mnie lali (a także że ja sam nieco rękoma machałem). Wiem, że filmik nieskładny ale na szybkiego robiłem no i nie zajmowałem się kręceniem a byciem rzucanym na wszelkie sposoby. W sumie trzeba było ustawić aparat w jakimś strategicznym punkcie, wcisnąć REC i zostawić by się nagrywało. Może następnym razem…

Wszystkim współbitym serdeczne dzięki i do następnego spotkania na macie!

No i kilka fotek na dokładkę…

Drugiego dnia wypadu do Jeleniej Góry (tego z zeszłego tygodnia, z którego cała moja rodzina prócz mnie przyjechała zasmarkana a Doropha dorobiła się zapalenia oskrzeli) nieoceniona babcia wsadziła nas w samochód i wywiozła w diabły do czegoś, co zwie się Park miniatur zabytków Dolnego Śląska. Jak by to powiedzieć… Zajebiste miejsce i TRZEBA tam pojechać!

Poniżej sporo fotek z Parku. Nie oddają nawet części tego wrażenia „wow”, które dopada zaraz po przejściu wejścia. No i mają wyczesanego slusha — lód o smaku jagodowym. Pycha a w gorący dzień po prostu ożywcze jak diabli.

Wpadliśmy dziś na targ staroci w Jeleniej Górze by nieco poszperać w pierdołach. Rodzina niestety nie czuła klimatu i nie wydawała pieniędzy. Za to z Gutkiem zaszaleliśmy i wydaliśmy pięć złociszy na dwa samochodziki i yo-yo! To był bines stulecia a ja sobie w brodę pluję, że od rana nie stanąłem na placu i tych wszystkich zalegających piwnicę kaset nie sprzedałem :)

Wielbię takie imprezy. Jarmarki czy inne targi rządzą!

Sony DSC-HX7V

Przedmiotem dzisiejszej rozprawki — droga moja wycieczki — będzie rzeczony w tytule aparat fotograficzny marki Sony, model DSC-HX7V. Jako wytrawny oprowadzacz wycieczek od razu przyznaję, że na fotografii to znam się mniej więcej tak samo dobrze, jak na chemicznej budowie odległych ciał niebieskich a trzeba drogiej wycieczce wiedzieć, że z chemii w liceum miałem gorzej niż dostatecznie a puszczenie mnie rok wyżej przez panią zacną i wyrozumiałą panią od chemii zawdzięczam zawartemu z nią układowi: ona mnie puszcza, ja nie psuję statystyk bytności dzieciaków na jej lekcjach. Dzięki układowi szkołę w terminie skończyłem i pewnie przez PiS ścigan będę.

Aparat jaki jest każdy z wycieczki na zdjęciu zobaczyć może. Powiem tylko, że za duży to on nie jest, za mały z resztą też, w dłoni leży w sumie dobrze acz kompletnie z dupy jest przycisk nagrywania filmów, na który chcąc czy też nie po prostu się trafi i zamiast fotkę zrobić, nagrać można sobie filmik. Inna sprawa, że fotki można cykać podczas robienia filmiku i nie są one złe…

Aparat — jak wyczytałem na forach różnej maści — ponoć jest niezły jak na swoją klasę. Z przydatniejszych rzeczy mogę wymienić:

• bardzo fajny tryb auto, który chcącym robić szybkie trzaski zapewni naprawdę niezłe fotki
• sympatyczny zoom optyczny, który działa całkiem nieźle
• w sumie funkcjonujący (choć mający problemy z szybkim łapaniem fixa) gps
• całkiem niezły czas pracy na akumulatorze
• i…
• w końcu…
• najzajebistszy feature…
• który daje sporo radochy…
• i strasznie zapcha drogiej wycieczce twardziele…
• filmowanie full HD!

Dla maniaków statystyk i cyferek Sony przygotowało stronkę z prezentacją produktu i opisem wszystkich technicznych osiągów. Odsyłam więc na stronkę i mam nadzieję, że żaden zwiedzający pytań o cyferki nie zacznie zadawać.

OK, jak się tego używa? Tak jak powinno — idiotoodpornie, miło, sympatycznie i bezpiecznie. Odpalasz, ustawiasz program automatyczny i 99% fotek ci wyjdzie. Także te w ruchu i w ogóle. Kolory są bardzo dobre a zdjęcia w low light też niczego sobie choć lustrzanka za 4kPLN to to na pewno nie jest. Aparat to typowy kompakt i raczej ciężko tu coś nowego wymyślić. No dobrze, nie ma wbudowanego Photoshopa ale wszystko to, co może być potrzebne — już tak.

Jakość zdjęć naprawdę nie jest zła a jako próbkę podrzucę może o takie coś jak poniżej. Późne popołudnie, siąpi deszcz, na dworze szaruga… Jak na takie warunki kolorki i ogólna jakość całkiem niezła moim skromnym :)

Uploaded with Skitch!

Tak więc kwestię zdjęć mamy już za sobą. Podsumowując: jest chyba nieźle. Mnie się w każdym bądź razie podoba i na taką jakość mogę przystać z przyklaskiem i przysiadem.

Przejdźmy droga wycieczki do ficzeru, który kręci mnie najbardziej czyli do właśnie kręcenia. Chodzi o filmy i o to, jak aparat sobie z tym zadaniem radzi. No więc radzi sobie zaprawdę powiadam wam fajnie! Filmy w Full HD są płynne, nagrywane w formacie AVCHD i — co ucieszyło mnie najbardziej — żadnego problemu nie ma z ich zgraniem do iMovie. Problemem jest ich edycja ale to raczej nie powinno dziwić na moim sześcioletnim komputerze. Trochę już jest na te zabawy zbyt słaby po prostu.

Filmy można nagrywać też w formacie MP4 także w Full HD choć tu jakość a szczególnie płynność odtwarzania jest wyraźnie gorsza od filmów rejestrowanych w formacie AVCHD. Obydwa formaty porównywałem sobie na konsoli PS3 i różnicę widać dosyć wyraźnie. A co współpracy z różnymi urządzeniami…

Aparat to sprzęt Soniacza więc podłączenie go do konsoli to czysta przyjemność. Wszystko można sobie zgrać (choć zgrywanie filmów w AVCHD wymaga triku małego jeśli nie korzysta się z dodatkowego oprogramowania), wszystko płynnie można sobie oglądać i ogólnie jest super. Ale konsola to tylko jeden element mojego ekosystemu, w którym prym wiedzie Mac mini. Jak iLife radzi sobie z aparatem?

iMovie — jako się rzekło — bez problemów filmy czyta i importuje. Problemem okazało się być iPhoto, które dosyć kapryśnie reaguje na zawartość aparatu. Póki co doszedłem do wniosku, że próba wczytania zdjęć z aparatu, w którym trzyma się trzaśniętą jakąś panoramę kończy się padem iPhoto i kropka. Jeśli panoramy się wywali, iPhoto dalej nieco narowiście ale już bez jakichś ekstremalnych problemów fotki czyta i do biblioteki wrzuca. Zgłoszenia do Apple wysłałem i może za parę lat doczekam się solidnej i bezproblemowej obsługi swojego sprzętu.

Inna sprawa to iPad. Oczywiście nie mogłem sobie odmówić przyjemności kupna zestawu do podłączania aparatu do iPada. Pierwsze podłączenie i od razu banan na ryju. iPad jest o wiele, wiele, wiele szybszy od mojego mini w temacie wczytywania i oglądania fotek. Wszystko pracuje super a problemem jest obsługa (a właściwie jej brak) formatu AVCHD. Mój iPad (jedynka) wciąga wszakoż robione aparatem filmy MP4 w rozdzielczości do 720p i to z pocałowaniem rączki. Filmy Full HD też wciąga ale niestety już ich nie wyświetla. Efekt jest taki, że teraz praktycznie nie używam komputera do obróbki fotek. Wciągam foty do iPada, tam obrabiam je sobie świetnym Photogene, bezpośrednio z iPada wysyłam je sobie do Picasy i na Facebooka a komputer służy mi właściwie tylko za miejsce na dump fotek i miejsce ich tagowania, oceniania i robienia tego wszystkiego, dzięki czemu daje się później fotkę w dziesiątkach tysiącach innych odszukać. Niech już Apple zrobi w końcu iPhoto dla iPada bo aż się prosi, by te urządzenia mogły sobie ze sobą pogadać i wymieniać się danymi. Tu jedna uwaga: iPad co prawda wciąga zdjęcia w pełnym rozmiarze ale ze względu na ograniczenia pamięci Photogene nieco je zmniejszy by móc na nich pracować. To ograniczenie nie występuje na iPadzie 2.

Z innych ciekawostek — aparat ma wgrany do pamięci soft dla OSX i Windows, który można sobie odpalić i którym można sobie zdjęcia i filmy z aparatu pobrać. Pod OSX działa to w sumie nieźle a pod Windows nie testowałem bo póki co nie miałem takiej potrzeby. Miłe jest to, że soft przy uruchomieniu sprawdza, czy aby nie ma jakiejś aktualizacji i sam się aktualizuje (przynajmniej w wersji na OSX) wrzucając się do aparatu. Fajna sprawa bo i na cudzym kompie można sobie zawartością pstrykacza nieco porządzić.

To mniej więcej tyle droga wycieczki. Aparat jak na razie sprawuje się bardzo dobrze, pstryka nieźle a ja zaczynam eksperymentować z ustawieniami. Poza tym współpracuje (lepiej lub gorzej) z moim aktualnym hardware więc w sumie źle nie jest. Powiem więcej — jestem z aparatu bardzo zadowolony a iPadowe optymalizacje pozwalają cieszyć się fotkami i ich obróbką nawet gdzieś na krańcu Poznania, gdzie pracuję. Za mało jeszcze o tej zabawce wiem, by ferować wyroki ale jeśli ktoś z wycieczki potrzebuje niezłego aparatu z dużą dozą idiotoodporności — śmiało można brać.

Dopadliśmy wczoraj z Majką niejakiego Gutka w sytuacji dosyć intymnej. Owóż wspomniany osobnik został niczym cielę zagoniony do łazienki i tam przez jego mamę — znaną w półświatku pod pseudonimem Doropha — wykąpany. Niżej podpisany udokumentował zdarzenie zdjęciowo i filmowo. Film — ze względu na nieprzyzwoite sceny obnażania się i czasem drastyczne wręcz ujęcia — nie zostanie opublikowany. Ale fotki i owszem. Tak więc rodzinko, przed wami Gucio w kąpieli. Pikantne fotki przesyłam na życzenie :)

Ruszyliśmy dziś do poznańskiego ZOO. Plan był prosty: pokazać Gutkowi jakieś ultradzikie stworzenia, zmęczyć lekko drania, przekimać go na świeżym powietrzu a przede wszystkim pogonić z domu, bo już nam tu powoli demoluje wszystko w ramach radosnego poznawania najbliższego otoczenia.

Plan się powiódł w pełni. Widzieliśmy słoniarnię, która zrobiła na nas spore wrażenie — to kawał inwestycji, w dodatku bardzo fajnie zrealizowanej. Widzieliśmy żyrafy i strusie, widzieliśmy foki i jakieś nocne stwory w pawilonie nocnym, widzieliśmy robale i inne takie ale największe wrażenie zrobiły na nas tygrysy. W końcu widzieliśmy je w pełnej glorii i w dodatku jak na zamówienie podlazły pod samą szybę oddzielającą widzów od kotków. Ależ to potężne zwierzęta! Gutek zaniemówił gdy się tygrys do samej prawie szyby przysunął ale nie stracił zimnego ducha i rzucił po swojemu „Kotek! Kici, kici!”. Ładny mi kotek…

Ogólnie miły wypad i pewnie powtórzymy pod koniec wakacji z opcją śmigania kolejką. Gutek się napalił a Majka obejrzenia słoni i tygrysa jest już teraz podjarana.

No i ruszyliśmy na szkolny festyn rodzinny. Majka przebrana za nieco nieśredniowieczną damę dworu ale co tam, ważne, że szpada była i można się było naparzać. A bo festyn miał jako temat przewodni średniowieczne rycerstwo, zamki, królów i co tam jeszcze. Ogólnie — fajna imprezka, na której poszło sporo żarcia (Doropha strzeliła ciasto marchewkowe do wspólnej puli), nieco picia a dzieciaki miały co robić. Z atrakcji obecne były: nasza policja, jacyś średnio mrawi rycerze, którzy mocno powinni popracować nad swoimi układami naparzankowymi, poza tym były zawody sportowe, przedstawienia, licytacja…

Foteczki z kilku naszych ostatnich (i nieco odleglejszych) spacerków. W rolach głównych Gucio ze względów oczywistych. Otóż jesteśmy wyganiani z domu na spacery i nie mając kogo fotografować, trafia ciągle na syna. Nie to, żeby mu się nie podobało ale zaczyna z naszej galerii wiać nudą :). Tak czy inaczej, Gucia w rodzinie ponoć nigdy dosyć więc dostarczam świeżą porcję młodego. I trochę Majki. I nieco Dorophy. Dla mnie oczywiście miejsca zabrakło — za szeroki jestem.

Nie ma to jak wypuścić dzieciaki na łono nauki. Skoczyliśmy na pobliski uniwerek by nieco się odchamić ale skończyliśmy jak zwykle — tarzając się w trawie i czyniąc trzodę w geologicznej ekspozycji. No cóż, pęd do wiedzy czasem ma straszne następstwa :)

Nie ma to jak odebrać da Majka ze szkoły i trochę się wspólnie przejść. Szczególnie gdy dopada nas wiosenne słoneczko :)

Dziś kilka fotek naszego asa z krótkiego ale obfitującego w efekty poznawcze wypadu Gutka na taras. Gucio poznał smak swojego pierwszego kamienia i swojej pierwszej garści ziemi z doniczki. Zapoznał się też nieco bliżej z tarasową wywrotką i tak sobie myślę, że to będzie znajomość na najbliższe lata. Poza tym Gustavo zapoznał się z ideą smarowania kredą po większych powierzchniach płaskich i — co najistotniejsze — po sobie samym. Bez dwóch zdań: spodobało się gówniarzowi :)

Gutka złapała jakaś trzydniówka lub coś w ten deseń — gorączki go łapią, coś w kiszkach nie gra jak trzeba i ogólnie młody zafundował nam niezapomniany i męczący długi weekend. Dziś z racji powolnego dochodzenia do siebie, Gutas dostał przepustkę i możliwość wyskoczenia na krótki spacer. Wzięliśmy więc Majkę pod pachę w ramach zawadzającego balastu dociążającego ale przez to wyrabiającego charakter i mięśnie no i ruszyliśmy w miejską przestrzeń.

Tak se idąc napatoczyliśmy się na zwyczajową ścianę ze zwyczajowym zestawem graffiti ale zdaje się, że ostatnio jakaś zmiana wrzutek była bo pojawiły się perełki hiphopowej i grafitowej myśli. Cóż za głębia, cóż za intelektualny wysiłek zza nich na nas spojrzały… Aż strach się bać tej potęgi intelektu, która objawia się w podobnych produkcjach naszej młodzieży. Z drugiej strony — niebrzydkie cholera graficiarze robią te wrzutki. To się naprawdę nieźle ogląda ale proszę, panowie graficiarze, ograniczcie się do smarowania po ścianach bo przekaz werbalny to macie skromny i nie najlepiej o was świadczący :).

Gucio, w tle Daria, bokiem fragment Endera

Oj Gutek lubi place zabaw. Lubi huśtawy. Lubi zjeżdżalnie. Dziś pogoda była cudowna po prostu. Kto nie polazł na dwór, niech żałuje. Taki Poznań i taką jesień lubimy z Gutkiem bardzo. Choć w sumie nie możemy już się doczekać solidnego śmigania na sankach ale to zapewni nam dopiero wypad w góry :).

Jutro też gdzieś poleziemy. Może czas z Gutkiem zwiedzić nieco centrum miasta?

Stało się! Da Majek stał się dziś uczniem klasy pierwszej szkoły podstawowej. Emocji przed całą imprezą nieco było, żal z rozdzielenia z dotychczasowymi kolegami i koleżankami (szkoła prowadzi politykę mieszania dzieciaków jak tylko się da, by poznały się z jak największą ilością innych dzieciaków) i zwykły stres przed nowym i niezbyt znanym.

Po imprezie nieznane stało się bardziej znane, ławki stały się fajniejsze niż siedzonka przy zerówkowych stołach, tablica przestała chyba być jakoś wybitnie straszna a pani okazała się być póki co bardzo sympatyczną osobą. Czyli chyba Majka sobie w szkole jakoś tam poradzi.

Damn, to małe do niedawna gówienko zaczęło łazić już do szkoły… Ależ ten czas leci…

Powodzenia młoda! Pomożemy jak tylko będziemy mogli ale nie spodziewaj się, że będziemy za ciebie rozwiązywali zadania domowe. Ucz się, zdobywaj wiedzę i kasuj swojego starego mądrymi tekstami w nadchodzących pogadankach, które jako nastolatka na pewno będziesz mnie i Dorocie urządzała. Tupanie nóżką nie pomoże ale przeprowadzenie jakiegoś dowodu — oj tak, to wywrze pożądane wrażenie!

Poniżej raptem dwa zdjątka bo do wewnątrz szkoły się nie dostałem za sprawą marudzącego Gutka. Doropha mówiła, że było duszno, rodziców kupa ale tak poza tym to ponoć fajnie.

I to mniej więcej tyle. Plan zajęć mamy (na szczęście wuefów o jeden więcej, niż religii), Majka będzie łaziła głownie na pierwszą zmianę i jakoś to wszystko chyba się z czasem w zdrową całość poukłada. A jak tam pierwszoroczniaki Wasze? Ktoś jeszcze w ogóle w tym kraju ma dzieci? :)